Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Nesjamag
Legacy Member
Wat een onzinnig antwoord 
Gebrek aan een klankbord hebben kan enorm zwaar wegen. Eenzaamheid en vervreemding kunnen zingeving ondermijnen en iemand ontdoen van geluk en motivatie.
Moest ik jou zijn zou ik proberen stapsgewijs gelijkgezinde mensen te vinden en misschien heroriënteren in je carrière, iets vinden dat meer aansluit met je waarden en interesses. Misschien moet je eerst beetje aan introspectie doen om die motivaties en waarden te (her)ontdekken. Misschien is gelijkgestemde mensen vinden op zich al genoeg om terug zaken te vinden die je interesse opwekken en energie geven.
Gebrek aan een klankbord hebben kan enorm zwaar wegen. Eenzaamheid en vervreemding kunnen zingeving ondermijnen en iemand ontdoen van geluk en motivatie.
Moest ik jou zijn zou ik proberen stapsgewijs gelijkgezinde mensen te vinden en misschien heroriënteren in je carrière, iets vinden dat meer aansluit met je waarden en interesses. Misschien moet je eerst beetje aan introspectie doen om die motivaties en waarden te (her)ontdekken. Misschien is gelijkgestemde mensen vinden op zich al genoeg om terug zaken te vinden die je interesse opwekken en energie geven.
Creamium
Legacy Member
Tis nogal een mixed bag. Paar evoluties die het laatste jaar wat moeilijker maken: ik werk in de media en bij ons gaat het voor t moment superslecht. Crisis is geen buzzword bij ons, het is zeer echt. Je hoort van t ene ontslag na het andere en hoewel ik gespaard blijf, begin ik er mee rekening te houden dat ik mss best begin te kijken voor iets anders. Onlangs is de sfeer hier ook serieus verzuurd (of moeten verzuren, het was blijkbaar te leuk) en zijn de dagen een pak saaier geworden. En ook stressier, want ik vervang iemand die in zwangerschapsverlof is en tis niet evident. Werk nu 2,5 jaar op dezelfde plek en die eerste jaren waren geweldig: altijd met plezier in de auto gesprongen. Nu, not so much. Collega's blijven wel topmensen, met sommige schiet ik ook buiten de werkuren goed op.
Ok, het is 'maar' werk ik weet het, maar als ik ongelukkig ben daar, gaat dat over de rest. Leuk werk maakt toch deels gelukkig hoor vind ik.
Het heeft ook een effect op de rest. Had ik meer werkzekerheid, dan was ik wss al verhuisd (terug naar ouders na kotperiode) en zat ik in mijn ideale situatie. Ik heb al best wat opgespaard en kan weg, maar lijkt me nogal dom als mijn basis shaky is.
Dat is primair, secundair is single status. Lang geleden dat ik nog een lief heb gehad. Ik ga nog zeer weinig uit: werkweek (soms 6 op 7), vrienden die van t straat zijn en natuurlijk nooit meer uitgaan, je kent dat. Zij gaan trouwen en krijgen kinderen, maar daar ben ik niet echt jaloers op. Jaja bindingsangst, heb al eens een relatie afgebroken toen t meisje na enkele maanden al begon te hinten naar samenwonen, I run mayne
Laten we wel wezen: dat er rondom mij getrouwd en kinderen gekocht worden: don't give a fuck. Kan me niet schelen dat ik van het status quo afwijk. Ik voel mezelf ook: hoewel ik een vaste relatie wil en het op mijn leeftijd wss eindelijk zou aankunnen, is dat typisch scenario niet mijn doel om zo gelukkig te zijn.
Het angstaanjagende is dat tijd net iets te snel gaat eens je werkt, en je plots beseft dat je van de ene week in de andere rolt zonder verandering. Vorig jaar paar weken op roadtrip geweest in US, en denk daar nog vaak aan terug. Soms heb ik gewoon zin om alles achter te laten en weer een eind weg te zijn. Zulke reizen brengen echt kleur in je leven.
Ik ben dus verre van ongelukkig, maar ook zeker niet gelukkig. Er is werk aan.
Ok, het is 'maar' werk ik weet het, maar als ik ongelukkig ben daar, gaat dat over de rest. Leuk werk maakt toch deels gelukkig hoor vind ik.
Het heeft ook een effect op de rest. Had ik meer werkzekerheid, dan was ik wss al verhuisd (terug naar ouders na kotperiode) en zat ik in mijn ideale situatie. Ik heb al best wat opgespaard en kan weg, maar lijkt me nogal dom als mijn basis shaky is.
Dat is primair, secundair is single status. Lang geleden dat ik nog een lief heb gehad. Ik ga nog zeer weinig uit: werkweek (soms 6 op 7), vrienden die van t straat zijn en natuurlijk nooit meer uitgaan, je kent dat. Zij gaan trouwen en krijgen kinderen, maar daar ben ik niet echt jaloers op. Jaja bindingsangst, heb al eens een relatie afgebroken toen t meisje na enkele maanden al begon te hinten naar samenwonen, I run mayne
Laten we wel wezen: dat er rondom mij getrouwd en kinderen gekocht worden: don't give a fuck. Kan me niet schelen dat ik van het status quo afwijk. Ik voel mezelf ook: hoewel ik een vaste relatie wil en het op mijn leeftijd wss eindelijk zou aankunnen, is dat typisch scenario niet mijn doel om zo gelukkig te zijn.
Het angstaanjagende is dat tijd net iets te snel gaat eens je werkt, en je plots beseft dat je van de ene week in de andere rolt zonder verandering. Vorig jaar paar weken op roadtrip geweest in US, en denk daar nog vaak aan terug. Soms heb ik gewoon zin om alles achter te laten en weer een eind weg te zijn. Zulke reizen brengen echt kleur in je leven.
Ik ben dus verre van ongelukkig, maar ook zeker niet gelukkig. Er is werk aan.
Sun
Legacy Member
Nesjamag zei:Wat een onzinnig antwoord
Gebrek aan een klankbord hebben kan enorm zwaar wegen. Eenzaamheid en vervreemding kunnen zingeving ondermijnen en iemand ontdoen van geluk en motivatie.
Moest ik jou zijn zou ik proberen stapsgewijs gelijkgezinde mensen te vinden en misschien heroriënteren in je carrière, iets vinden dat meer aansluit met je waarden en interesses. Misschien moet je eerst beetje aan introspectie doen om die motivaties en waarden te (her)ontdekken. Misschien is gelijkgestemde mensen vinden op zich al genoeg om terug zaken te vinden die je interesse opwekken en energie geven.
Het probleem draait daar nu dan ook juist om: vroeger deed ik dingen graag, die anderen niet interesseren. Nu ben ik al in de fase gekomen dat gewoon niks mij nog iets zegt, want ik sta er toch altijd alleen voor.
Wat ik vroeger graag deed, geef mij nu ook geen energie meer. Dus wat kan ik daar dan aan doen?Tuinman
Legacy Member
Sun zei:Het probleem draait daar nu dan ook juist om: vroeger deed ik dingen graag, die anderen niet interesseren. Nu ben ik al in de fase gekomen dat gewoon niks mij nog iets zegt, want ik sta er toch altijd alleen voor.
En dat is zo: wanneer je nog studeert (zeker in het middelbaar en als je een richting met veel vrouwen hebt) kom je zoiezo dagelijks in contact met vrouwen (ga ervanuit dat je een man bent). Eens je werkt, moet je geluk hebben met je sector en het bedrijf, wie pech heeft praat de ganse week tegen geen enkele vrouw van +- jouw leeftijd. Als dan je vrienden en vriendinnen nooit meer weggaan en trouwplannen enz. maken, good luck om alleen te mogen weggaan.
En het wordt nog beter: ik stel vast dat voor 25-30 niet zoveel sociale plaatsen bestaan. In de meeste discotheken en cafés zitten vrouwen tot +- 20j, maar veel 25j zitten er niet stel ik vast (tenzij bezette vrouwen). En dan praat ik nog niet eens over de marginaliteit soms daarvan. Dus leuke vrouwen ontmoeten in discotheken is volgens mij een lege doos, een kleine illusie.
Beste imo is een leuke cursus van eendertwat om nieuwe mensen te ontmoeten, je ziet wel wat het geeft en je hebt er iets aan.
Om te eindigen: idd, kapotgestudeerd voor later genoeg/veel te verdienen, maar ondertussen hebben anderen wel leifdesgeluk ipv geldperspectief gevonden, en soms zelfs beiden (denk aan de universiteit waar koppels gevormd worden).
Ik begrijp dus niet goed waarom studeren alleen zo gehyped wordt, een goede relatie hebben dan is ook echt een toegevoegde waarde aan je geluk, en als het goed zit is het mss je levenspartner. En die leuke vrouw ben je niet 'alleen' in de marginale discotheek moeten gaan zoeken.
SwagYolo
Legacy Member
Wall of text, sorry.
Over het algemeen heb ik geen reden om ongelukkig te zijn.
Maar écht gelukkig ben ik niet.
Ik ben nu 17, eigenlijk het leven van een normale puber. Wekelijks naar een fuif of op café gaan is al een gewoonte sinds januari 2011. Werken voor mijn geld hoef ik niet, ik krijg van mijn ouders meer dan genoeg 'drinkgeld' en dan heb ik nog een serieus bedrag dat ik opzij kan houden voor op mijn rekening.
In september 2011 kwam ik in een nieuwe klas terecht, en het klikte echt meteen. We waren twee weken ver en ik werd al gevraagd door een maat, die ondertussen een vriend is geworden, voor een poolparty bij hem thuis. Hij had ook voorgesteld om een joint te proberen. Ik was er eerst niet zo voor te vinden maar uiteindelijk toen ik het zag en rook, toch maar gedaan. Sindsdien ben ik eigenlijk in het uitgaansleven getuimeld.
Een jaar later kregen zowat al mijn goeie vrienden een vriendin, en dus gingen ze vele minder weg. Ik zie echter wel dat ze er wel onder lijden dat ze heel het weekend in de zetel moeten zitten en naar tv kijken met hun vriendin. Maar ze zeggen dat ze niet anders kunnen. Ik herkende mijne maat niet meer die in der tijd nog een joint aangeboden had. Hij is gestopt en gaat nu zo eens 1x in de twee maanden weg, en dan nog met zijn vriendin er bij. Een maand terug heeft hij kunnen regelen dat hij alleen weg mocht, en dat resulteerde dus dat hij een ander had binnen gedaan waar ik alleen iets van af weet. Dat was toch echt het teken dat hij zich bevrijdt voelde.
Vorige maand werd ik door een andere vriend uitgenodigd om bij zijn maat(die ik ken van fuiven) thuis een joint op te steken. Dit onder de middag tijdens school. Dit heeft geresulteerd in het feit dat ik daar nu iedere middag zit.
Het feit dat heel mijn vriendenkring een lief heeft, geeft bij mij toch een verkeerd gevoel. Als ik zie hoe respectloos ze soms zijn tegenover hun vriendin, en hoe vaak ze met een ander komen. Eén van mijn vrienden stuurde in één x 10 dezelfde berichten naar 10 verschillende meisjes. Toen ik hem pas leerde kennen was hij helemaal niet zo. Daarvoor had hij zelfs 3 jaar een vriendin.
Ik kom ook elke week wel eens een meisje tegen, maar ik laat haar al meteen weten dat het niets zal worden ( moest ze iets laten blijken dat ze meer wil ofc) Als ze dan afhaken dan is dat zo, en anders heb ik er gewoon een vriendin bij. Mijn vrienden vragen wel eens wanneer ik mijn move ga maken bij dat meisje of dat ander. Maar ik ben van principe dat als ik er eentje uitpik ik ze alles geef wat ze nodig heeft en er voor altijd bij blijf (hoe onnozel het ook klinkt).
Soms komt één van mijn maten af me een nummer van een vriendin die hij kent en dat ze mij gezien heeft op fuif. Maar dat is dan echt zo brainless smsen tot ik er gewoon mee stop.
Misschien ligt het aan mijn moeilijke smaak, ik val namelijk op super licht blond of rood/ros.
Een brunette maakt bij mij eigenlijk al geen schijn van kans.
Ik heb wel nog allen tijd van de wereld, maar het zou wel handig zijn nudat ik ondertussen mijn vrienden minder zie.
Op school is er ook geen reden om ongelukkig te zijn. Mijn beste vrienden zitten zelfs bij mij in de klas. Volgend jaar ga ik nog een 7e jaar doen. Twee van de 3 vrienden zijn eigenlijk al zo goed als zeker dat ze blijven zitten. De ene heeft een serieus te kort op een vak waar hij een waarschuwing op had gekregen, en dan nog 2 andere vakken. En de andere heeft zijn jury voorstelling niet ingeleverd(=99% zittenblijven natuurlijk). Ze zijn trouwens ook niet van plan om een 7e jaar te doen btw.
Ze zijn allen ouder dan ik btw, 19. Misschien is het daardoor dat ik alles te snel wil doen ivm een vriendin etc.
Dan is er nog mijn andere vriend. Die zit qua resultaten in de buurt bij mij. We hebben allebei een klein te kort voor een éénuursvak. Maar die leraar is ons goedgezind en heeft ons een taak voorgesteld op 65 punten zodat we dat opgehaald hebben. Hij heeft echter wel nog een 30-tal punten goed te maken voor zijn stage. Maar dat zie ik goed komen.
We kunnen in het 7e jaar kiezen tussen kantoor en logistiek. Ik en mijne maat zijn dus van plan om allebei logistiek te doen. Maar onder de 5 lln wordt dat niet opgestart. Kantoor is echt geen optie want die richting volgen was de biggest mistake in my life.
Dus als logistiek niet doorgaat zit ik in een onzekere positie. Dan moet ik naar een andere school, of werk zoeken zonder echt diploma. Mijne pa heeft wel al laten weten dat ik altijd bij hem mag werken (hij en mijn broer hebben een klein bouwbedrijfje uit de grond gestampt) en ook zijn boekhouder heeft nog iemand nodig. Dat is wel tegen een klein loontje. Dat is eigenlijk het noodplan, maar het de bedoeling dat ik magazijnwerk ga doen en het zo beetje bij beetje verder ga schoppen daar
Dus kort gezegd : Alles verloopt prima maar en vriendin (die al dan niet nodig is) en mijn toekomstplannen baren me zorgen.
Over het algemeen heb ik geen reden om ongelukkig te zijn.
Maar écht gelukkig ben ik niet.
Ik ben nu 17, eigenlijk het leven van een normale puber. Wekelijks naar een fuif of op café gaan is al een gewoonte sinds januari 2011. Werken voor mijn geld hoef ik niet, ik krijg van mijn ouders meer dan genoeg 'drinkgeld' en dan heb ik nog een serieus bedrag dat ik opzij kan houden voor op mijn rekening.
In september 2011 kwam ik in een nieuwe klas terecht, en het klikte echt meteen. We waren twee weken ver en ik werd al gevraagd door een maat, die ondertussen een vriend is geworden, voor een poolparty bij hem thuis. Hij had ook voorgesteld om een joint te proberen. Ik was er eerst niet zo voor te vinden maar uiteindelijk toen ik het zag en rook, toch maar gedaan. Sindsdien ben ik eigenlijk in het uitgaansleven getuimeld.
Een jaar later kregen zowat al mijn goeie vrienden een vriendin, en dus gingen ze vele minder weg. Ik zie echter wel dat ze er wel onder lijden dat ze heel het weekend in de zetel moeten zitten en naar tv kijken met hun vriendin. Maar ze zeggen dat ze niet anders kunnen. Ik herkende mijne maat niet meer die in der tijd nog een joint aangeboden had. Hij is gestopt en gaat nu zo eens 1x in de twee maanden weg, en dan nog met zijn vriendin er bij. Een maand terug heeft hij kunnen regelen dat hij alleen weg mocht, en dat resulteerde dus dat hij een ander had binnen gedaan waar ik alleen iets van af weet. Dat was toch echt het teken dat hij zich bevrijdt voelde.
Vorige maand werd ik door een andere vriend uitgenodigd om bij zijn maat(die ik ken van fuiven) thuis een joint op te steken. Dit onder de middag tijdens school. Dit heeft geresulteerd in het feit dat ik daar nu iedere middag zit.
Het feit dat heel mijn vriendenkring een lief heeft, geeft bij mij toch een verkeerd gevoel. Als ik zie hoe respectloos ze soms zijn tegenover hun vriendin, en hoe vaak ze met een ander komen. Eén van mijn vrienden stuurde in één x 10 dezelfde berichten naar 10 verschillende meisjes. Toen ik hem pas leerde kennen was hij helemaal niet zo. Daarvoor had hij zelfs 3 jaar een vriendin.
Ik kom ook elke week wel eens een meisje tegen, maar ik laat haar al meteen weten dat het niets zal worden ( moest ze iets laten blijken dat ze meer wil ofc) Als ze dan afhaken dan is dat zo, en anders heb ik er gewoon een vriendin bij. Mijn vrienden vragen wel eens wanneer ik mijn move ga maken bij dat meisje of dat ander. Maar ik ben van principe dat als ik er eentje uitpik ik ze alles geef wat ze nodig heeft en er voor altijd bij blijf (hoe onnozel het ook klinkt).
Soms komt één van mijn maten af me een nummer van een vriendin die hij kent en dat ze mij gezien heeft op fuif. Maar dat is dan echt zo brainless smsen tot ik er gewoon mee stop.
Misschien ligt het aan mijn moeilijke smaak, ik val namelijk op super licht blond of rood/ros.
Een brunette maakt bij mij eigenlijk al geen schijn van kans.
Ik heb wel nog allen tijd van de wereld, maar het zou wel handig zijn nudat ik ondertussen mijn vrienden minder zie.
Op school is er ook geen reden om ongelukkig te zijn. Mijn beste vrienden zitten zelfs bij mij in de klas. Volgend jaar ga ik nog een 7e jaar doen. Twee van de 3 vrienden zijn eigenlijk al zo goed als zeker dat ze blijven zitten. De ene heeft een serieus te kort op een vak waar hij een waarschuwing op had gekregen, en dan nog 2 andere vakken. En de andere heeft zijn jury voorstelling niet ingeleverd(=99% zittenblijven natuurlijk). Ze zijn trouwens ook niet van plan om een 7e jaar te doen btw.
Ze zijn allen ouder dan ik btw, 19. Misschien is het daardoor dat ik alles te snel wil doen ivm een vriendin etc.
Dan is er nog mijn andere vriend. Die zit qua resultaten in de buurt bij mij. We hebben allebei een klein te kort voor een éénuursvak. Maar die leraar is ons goedgezind en heeft ons een taak voorgesteld op 65 punten zodat we dat opgehaald hebben. Hij heeft echter wel nog een 30-tal punten goed te maken voor zijn stage. Maar dat zie ik goed komen.
We kunnen in het 7e jaar kiezen tussen kantoor en logistiek. Ik en mijne maat zijn dus van plan om allebei logistiek te doen. Maar onder de 5 lln wordt dat niet opgestart. Kantoor is echt geen optie want die richting volgen was de biggest mistake in my life.
Dus als logistiek niet doorgaat zit ik in een onzekere positie. Dan moet ik naar een andere school, of werk zoeken zonder echt diploma. Mijne pa heeft wel al laten weten dat ik altijd bij hem mag werken (hij en mijn broer hebben een klein bouwbedrijfje uit de grond gestampt) en ook zijn boekhouder heeft nog iemand nodig. Dat is wel tegen een klein loontje. Dat is eigenlijk het noodplan, maar het de bedoeling dat ik magazijnwerk ga doen en het zo beetje bij beetje verder ga schoppen daar
Dus kort gezegd : Alles verloopt prima maar en vriendin (die al dan niet nodig is) en mijn toekomstplannen baren me zorgen.
Tuinman
Legacy Member
dus je bent 17 en al je vrienden hebben een vriendin en gaan niet meer uit? Dit is nochtans de leeftijd van de fuifgangers zou ik denken??? Ik zag nix anders op fuiven vroeger...
Soit, zou het kunnen dat je net iets te kieskeurig bent? Binnen 5-10 jaar zal je zo geen massa's kansen meer krijgen bij de meisjes, want dan zullen ze (de knappe/leuke toch) allemaal gaan samenwonen, en dan zal er zeker niet veel volk nog willen uitgaan. Dus profiteer van je leuke tijd nu zou ik zeggen, zo moet je het je later niet beklagen... En als het echt niet gaat in de relatie, wordt die beeindigd, dit is niet het einde van de wereld
.
Soit, zou het kunnen dat je net iets te kieskeurig bent? Binnen 5-10 jaar zal je zo geen massa's kansen meer krijgen bij de meisjes, want dan zullen ze (de knappe/leuke toch) allemaal gaan samenwonen, en dan zal er zeker niet veel volk nog willen uitgaan. Dus profiteer van je leuke tijd nu zou ik zeggen, zo moet je het je later niet beklagen... En als het echt niet gaat in de relatie, wordt die beeindigd, dit is niet het einde van de wereld
.SwagYolo
Legacy Member
Ja mijn vrienden worden bij wijze van spreken aan de ketting gehouden door hun vriendinnen. Ik kan wel goed overweg met al hun vriendinnen en zo kan ik er geregeld voor zorgen dat ze mee uitgaan. Maar de meeste zijn wel allemaal al 19. Ze zijn 1 of sommige zelfs 2x blijven zitten, maar dat maakt hen zeker geen slechte vrienden.
Doordat ze niet meer zo veel weg gaan doet me dit terug denken aan enkele jaren terug.
Toen was ik zelf nog een jonge knaap van bijna 16 terwijl zij dan al 17 waren. Ze hadden me heel hun uitgaansbuurt aan mij 'voorgesteld'. Als ik nu passeer langs een bankje waar we vroeger zaten met bakken bier voelt het raar aan en besef je dat er heel wat veranderd is.
Over dat te kieskeurig heb ik ook al zitten denken. Maar langs de andere kant moet ik toch ook niet 'zomaar' een vriendin nemen. Je zegt eigenlijk hetzelfde als mijn vrienden. Als ze te weten komen dat dat meisje geïnteresseerd is in mij zeggen ze dat ik er maar eens voor moet gaan.
Maar als er dan ene begint over 'steken'
dan is het serieuze er weer af.
En uit ervaring weet ik dat de meeste meisjes ook met meerdere gasten smsen dus dat is dan ook meer een competitie, en daar doe ik liever ni aan mee;
Doordat ze niet meer zo veel weg gaan doet me dit terug denken aan enkele jaren terug.
Toen was ik zelf nog een jonge knaap van bijna 16 terwijl zij dan al 17 waren. Ze hadden me heel hun uitgaansbuurt aan mij 'voorgesteld'. Als ik nu passeer langs een bankje waar we vroeger zaten met bakken bier voelt het raar aan en besef je dat er heel wat veranderd is.
Over dat te kieskeurig heb ik ook al zitten denken. Maar langs de andere kant moet ik toch ook niet 'zomaar' een vriendin nemen. Je zegt eigenlijk hetzelfde als mijn vrienden. Als ze te weten komen dat dat meisje geïnteresseerd is in mij zeggen ze dat ik er maar eens voor moet gaan.
Maar als er dan ene begint over 'steken'
dan is het serieuze er weer af.En uit ervaring weet ik dat de meeste meisjes ook met meerdere gasten smsen dus dat is dan ook meer een competitie, en daar doe ik liever ni aan mee;
f33db4ck
Legacy Member
shiche zei:
Ge hebt nog meer dan tijd genoeg man.. vanwaar die druk?? oO Mijn eerste en huidige vriendin heb ik op men 23 jaar leren kennen en we zijn nu 4 jaar samen.
Ik heb ook momenten gehad zoals u, maar uiteindelijk gedacht van -> fuck it, tzal wel komen en gwn beginnen genieten van het leven
SwagYolo
Legacy Member
f33db4ck zei:Ge hebt nog meer dan tijd genoeg man.. vanwaar die druk?? oO Mijn eerste en huidige vriendin heb ik op men 23 jaar leren kennen en we zijn nu 4 jaar samen.
Ik heb ook momenten gehad zoals u, maar uiteindelijk gedacht van -> fuck it, tzal wel komen en gwn beginnen genieten van het leven
Op dit moment zou het eigenlijk 'handig' uitkomen, nu dat toch iedereen een lief heeft
Ik zie het al voor mij : Eens dat ik er eentje heb, zijn al mijn vrienden terug zonder en gaan ze terug uitgaan.
SwagYolo
Legacy Member
Ja dat is misschien een beetje ongelukkig uitgedrukt.
Maar bij mij moet een brunette al heel knap zijn voor ik ze bvb knapper ga vinden dan blond/ros.
Het is gewoon dat ik bij een blonde meteen meer voel dan voor een brunette.
Ook meer verlegen (maar niet extreem dan) bij een blonde.
Maar bij mij moet een brunette al heel knap zijn voor ik ze bvb knapper ga vinden dan blond/ros.
Het is gewoon dat ik bij een blonde meteen meer voel dan voor een brunette.
Ook meer verlegen (maar niet extreem dan) bij een blonde.
Carrion
Legacy Member
shiche zei:Op dit moment zou het eigenlijk 'handig' uitkomen, nu dat toch iedereen een lief heeft
Ik zie het al voor mij : Eens dat ik er eentje heb, zijn al mijn vrienden terug zonder en gaan ze terug uitgaan.
Aangezien uw vrienden 2 jaar ouder zijn neem ik aan dat zij dan nu toch al voor hun 2de of 3de keer gaan dubbelen. Nu, ik heb zelf ook 1 keer moeten dubbelen, dus geen slecht woord daarover maar ik vind nu wel dat uw vrienden niet bepaald voorbeelden zijn waar gij u aan moet spiegelen.
+ Sinds wanneer is een vriendin hebben gelijk aan niet meer weggaan? Als ik (of m'n maten) een lief hebben gaan we nog altijd even vaak weg, gewoon met de vriendin erbij of zonder. Uiteraard is er wel eens een weekend of zaterdag waarop ge zegt "Ja sorry, ma ik ga vandaag iets met m'n vriendin doen.".
SwagYolo
Legacy Member
We zullen zien wat de toekomst brengt
Dat is ook hetgeen dat me dwars zit dat ik het niet weet.
Gelukkig(ofniet) ben ik niet zo'n persoon dat maar een lief pakt voor 'opvulling' terwijl het eigenlijk niets zal worden.
Als ik er één zoek zal het toch meteen voor een hele tijd zijn (als het van mij afhangt natuurlijk)
Dat is ook hetgeen dat me dwars zit dat ik het niet weet.
Gelukkig(ofniet) ben ik niet zo'n persoon dat maar een lief pakt voor 'opvulling' terwijl het eigenlijk niets zal worden.
Als ik er één zoek zal het toch meteen voor een hele tijd zijn (als het van mij afhangt natuurlijk)
SwagYolo
Legacy Member
Carrion zei:
Eigenlijk zijn ze 1 jaar en 3 of 8 maand ouder, zo iets ongeveer. Zij verjaren in het voorjaar, ik pas in november
Ik heb het hen ook al veel gezegd dat je nog steeds iets kan doen als je een vriendin hebt.
Maar meestal bij een of andere fuif waar de vriendin bij is, voel je echt die druk.
En meer dan 5 pintjes op een avond zal al helemaal niet waar zijn.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.