Los van hoe iedereen dit persoonlijk invult, dacht ik dat monogamie evolueerde omdat onze kinderen hulpelozer werden naarmate wij als soort richting homo sapiens gingen. Een koppel dat samenblijft had een grotere kans om hun genen verder te zetten, aangezien kinderen zo een grotere overlevingskans hadden. Natuurlijk zou je hieruit ook kunnen besluiten dat er een maximumduur op elke relatie staat...
Hierna kwamen dan alle samenlevingsmodellen en normen en waarden die dit cementeerden, en nu kan je volgens mij evengoed zeggen dat het zo in onze cultuur ingebakken is dat de meeste mensen ook gewoon verkiezen monogaam te zijn. En daar hoort dan een zekere vorm van jaloezie bij zeker.
Voorts, zoals iemand hier al zei, ken ik persoonlijk geen mensen die nooit jaloers zijn en hun partner maar laten doen. De vrije liefde van de jaren 60/70 was ook niet echt de ommekeer die men er toen van verwachtte. Ik ken wel mensen die zelf bedriegen, en zichzelf dan wijsmaken dat dit de natuur is en het in elk koppel gebeurt, maar dan zelf de volgende partner van hun ex niet kunnen zien of ruiken...
En nee, ik bedoel niet gij, lakicigar.
Ik heb een paar posts hierboven al uitgelegd wat ik als jaloezie beschouw. Ik zie jaloezie meer als motivator dan dat ik afbreuk zou willen doen aan andere mensen hun succes.
