BlueKangaroo
Legacy Member
Er is al een discussie over, maar vele vinden het irritant om oude topics op te graven, dus maak ik maar gewoon een nieuwe.
De titel zegt het misschien al, dus om met de deur in huis te vallen, ik heb moeite om sociale contacten te leggen. Hierdoor heb ik dus geen vrienden en soms voel ik me hier wat depressief door.
Ik heb wel een vriendin, dus je zou denken, waar klaag je toch over? Ik kan heel goed praten met haar en zo, maar soms wil ik gewoon eens "mannelijke" dingen doen, zoals zij over women stuff kan praten met haar vriendin.
Vroeger op school had ik ook problemen met vrienden te maken, meestal had ik telkens 1 goede vriend en telkens door omstandigheden zijn die vriendschappen verwaterd. Want na het school gaat ieder opeens zijn eigen weg en begint ieder aan zijn eigen leven. Dus nu ben ik pas 30 geworden en soms besef ik hoe eenzaam ik ben.
Daar komt dan nog bij kijken dat mijn vriendin heeft besloten om haar studies terug op te nemen, dus ben ik met haar van uit het Leuvense naar Gent verhuisd. Nu zit ik hier opeens terug midden tussen de studenten en ik voel me hier niet zo thuis. En zelf voel ik ook dat ik al wat te oud ben, om nog om te kunnen gaan met de drukte van studenten hier.
Ik werk als zelfstandige, dus ik heb geen collega's en ik ben nogal een introvert, dus ik sla niet zo gemakkelijk een praatje met wildvreemden, laat staan dat ik een gesprek kan draaiende houden wanneer ik me niet comfortabel voel bij iemand.
De mensen in Gent zijn ook helemaal anders dan wat ik gewoon ben. Ik ga er geen label op plakken, maar het is gewoon moeilijker om contacten te leggen, mensen zijn hier meer op zichzelf gericht.
In Leuven en Limburg vond ik de mensen wat opener, daar gebeurde het als eens dat iemand bv. op een terras spontaan eens iets zegt of een praatje begint te slaan.
Ondertussen woon ik hier al 1 jaar, ik heb al hobbyavonden en cursussen gevolgd in de hoop van contacten te leggen, zonder succes, iedereen is daar gewoon met zijn ding bezig en staren u raar aan als ge eens iets zegt. Momenteel heb ik de pogingen opgegeven, het enige sociale dat ik nog doe is met honden gaan wandelen in het stedelijk dierenasiel. Because dogs don't judge
Ow en ik weet dat velen van de mening zijn dat naar een discotheek gaan, de ideale plaats is om mensen te ontmoeten. Maar ik klap dicht op plaatsen waar veel mensen samenkomen. En ik zoek nu niet meteen iemand om elk weekend mee uit te gaan of zo. Meer mensen die houden van wat rustigere dingen, net als ik, zoals een filmmarathon houden of records bij Mario Kart verbreken. Maar mede introverten lijken nog het moeilijkste te vinden, aangezien de meeste ook niet van drukke sociale plaatsen houden.
De titel zegt het misschien al, dus om met de deur in huis te vallen, ik heb moeite om sociale contacten te leggen. Hierdoor heb ik dus geen vrienden en soms voel ik me hier wat depressief door.
Ik heb wel een vriendin, dus je zou denken, waar klaag je toch over? Ik kan heel goed praten met haar en zo, maar soms wil ik gewoon eens "mannelijke" dingen doen, zoals zij over women stuff kan praten met haar vriendin.
Vroeger op school had ik ook problemen met vrienden te maken, meestal had ik telkens 1 goede vriend en telkens door omstandigheden zijn die vriendschappen verwaterd. Want na het school gaat ieder opeens zijn eigen weg en begint ieder aan zijn eigen leven. Dus nu ben ik pas 30 geworden en soms besef ik hoe eenzaam ik ben.
Daar komt dan nog bij kijken dat mijn vriendin heeft besloten om haar studies terug op te nemen, dus ben ik met haar van uit het Leuvense naar Gent verhuisd. Nu zit ik hier opeens terug midden tussen de studenten en ik voel me hier niet zo thuis. En zelf voel ik ook dat ik al wat te oud ben, om nog om te kunnen gaan met de drukte van studenten hier.
Ik werk als zelfstandige, dus ik heb geen collega's en ik ben nogal een introvert, dus ik sla niet zo gemakkelijk een praatje met wildvreemden, laat staan dat ik een gesprek kan draaiende houden wanneer ik me niet comfortabel voel bij iemand.
De mensen in Gent zijn ook helemaal anders dan wat ik gewoon ben. Ik ga er geen label op plakken, maar het is gewoon moeilijker om contacten te leggen, mensen zijn hier meer op zichzelf gericht.
In Leuven en Limburg vond ik de mensen wat opener, daar gebeurde het als eens dat iemand bv. op een terras spontaan eens iets zegt of een praatje begint te slaan.
Ondertussen woon ik hier al 1 jaar, ik heb al hobbyavonden en cursussen gevolgd in de hoop van contacten te leggen, zonder succes, iedereen is daar gewoon met zijn ding bezig en staren u raar aan als ge eens iets zegt. Momenteel heb ik de pogingen opgegeven, het enige sociale dat ik nog doe is met honden gaan wandelen in het stedelijk dierenasiel. Because dogs don't judge

Ow en ik weet dat velen van de mening zijn dat naar een discotheek gaan, de ideale plaats is om mensen te ontmoeten. Maar ik klap dicht op plaatsen waar veel mensen samenkomen. En ik zoek nu niet meteen iemand om elk weekend mee uit te gaan of zo. Meer mensen die houden van wat rustigere dingen, net als ik, zoals een filmmarathon houden of records bij Mario Kart verbreken. Maar mede introverten lijken nog het moeilijkste te vinden, aangezien de meeste ook niet van drukke sociale plaatsen houden.

.



Volgens mijn vriendin niet echt, want dan zou ik al dingen moeten doen die ik in het dagelijkse leven liever niet zou doen. En mezelf anders voordoen dan wie ik ben, bij de vrienden die ik in het verleden heb gehad heb ik me nooit anders moeten voordoen. Oké ik vroeg wel zelf naar tips om sociale contacten te maken, maar ik ben al blij met 1 goede vriend die enkele gelijkaardige interesses heeft.