In het secundair was ik een echt kuddeschaap en totaal ongelukkig. Ik cijferde mezelf helemaal weg en lette op mijn kledij/mening omdat ik bang was om uitgesloten te worden. Heb dit nog een lange tijd gedaan na het secundair.
Tot een 3-tal jaar geleden. Dan ben ik iemand tegengekomen die mij heeft geholpen om mezelf te zijn. Het heeft wat tijd gekost maar ik heb mijn leven over een andere boeg gegooid.
Mezelf zijn is de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Ik ben 10.000 maal gelukkiger dan die ellendig tijd in het secundair.
Veel van die toenmalige "vrienden" weet ik zoiezo al dat ze op me neerkijken moest ik ze ontmoeten maar het zou me niets doen. Ik heb mijn hogeschool door omstandigheden niet kunnen afmaken (alhoewel ik nu avondonderwijs aan het volgen ben) en je kan niet geloven hoeveel personen dit argument al tegen me gebruikt hebben, dat ik beter over het een of ander onderwerp mijn mond dichthou omdat ik geen diploma op zak heb.
Vroeger zou zo iets me erg kwetsen maar nu niet meer. Ik ben wie ik ben en ben trots op wat ik tot nu toe in mijn leven bereikt heb. Ik rij rond met een ford fiesta ipv ne bmw en ben hard aan het sparen om een huisje in de nabije toekomst te kopen voor mezelf.
Alhoewel ik bvb BMW's graag zie, zou het me niet gelukkiger maken moest ik er een bezitten. Ken trouwens genoeg mensen die met een BMW of andere dure wagen rondrijden om hun status hoog te houden maar ondertussen gaan ze hun wel krom gaan werken om elke maand 400-500 euro op tafel te kunnen leggen om hun BMW af te betalen. Daar moet ik toch in mijn eigen eens om lachen.
Ook voel ik me veel beter bij de mensen die ik de afgelopen 3 jaar heb leren kennen en me nemen zoals ik ben.
Om het kort te houden : Kom op voor jezelf, doe je niet beter voor dan je bent en je zal je een stuk beter in je vel voelen.
