Amai hier is gisterenavond nog veel verteld geweest op het forum. Ik ga niet meer iedereen hier quoten, maar ik merk wel dat we met veel 'hetzelfde' hebben meegemaakt.
Ik had het ook echt moeilijk om mij erover te zetten. Even dacht ik dan: misschien zal ik hem vergeten als ik een nieuw vriendje heb. Ik ging eens uit en er begon spontaan een jongen (die ik niet kende) tegen mij te babbelen. Eigenlijk hadden we nog niet veel gezegd, behalve wie ben je, en heb je een lief. Ik zag dat hij in mij geinteresseerd was en dat hij zijn kans zou nemen die avond. Ik liet hem dan maar doen, want ik dacht dat er misschien toekomst in zou zitten. Die avond hebben we dus gekust. We wisselden onze gsmnummers uit om contact te kunnen houden.
De week die volgde besefte ik dat ik iets doms had gedaan. Ik leerde hem beter kennen (via sms/bellen/... maar niet afgesproken of zo) en merkte dat ik mezelf iets wijs gemaakt had. Het kon niets worden met die jongen, zijn karakter lag me helemaal niet. Ik heb het hem dan ook zo snel mogelijk gezegd, zodat ik hem niet langer aan het lijntje moest houden. Maar diep in mezelf wist ik dat ik hem alleen maar gekust had om mijn vorig vriendje te vergeten.
Sedert dan ben ik wel ontgoocheld in mezelf, hoe heb ik dat zover kunnen laten komen. Waarom heb ik die andere jongen daarbij betrokken... Bij deze weten jullie dit ook, zo vergeet je je vorig liefje dus niet! ;-)
Nu ben ik er ongeveer over, en ik heb wel een andere kijk op relaties. Vroeger snakte ik naar een vriendje en nu toch minder. Ik leef meer van dag tot dag, en ooit kom ik de ware wel tegen, hoop ik.
spade VI zei:
well, ik ondernam wel iets maar wist het totaal niet aan te pakken hoe het moest. Ik verklootte alles en stuurde mezelf in een regelrecht pijnlijke hell in combi met m'n gezondheid die er later weer moest aan geloven...
(en de rest heb ik verwijderd om het bericht wat in te korten ;-))
Amaai wat een verhaal...Zo zie je maar, hoe één iemand heel je leven kan maken <-> kapotmaken.
Cerulean zei:
Er is werkelijk niks pijnlijker dan afwijzing.
Dat (en het feit dat ik venten hun moves eerder lachwekkend en doorzichtig vind) zorgt ervoor dat ik helemaal niks onderneem t.o.v dames.
Ik laat alles op mij afkomen, wat ervoor zorgt dat ik soms wel bijzonder lang vrijgezel ben

(langste tot nu toe is anderhalf jaar).
En nu heeft het ook uitgewezen dat het de verkeerde types zijn die mij dan "binnendoen", maar op 't moment zelf ben ik dan blijkbaar te naief (en nee, ik pak niet alles wat ik kan krijgen), en achteraf vraag ik mezelf dan af wat mij bezielde.
Plus, al "de goeie" zijn al bezet

Ik heb eindelijk vrede leren nemen met het vrijgezellenleven, 't is al die zever niet waard.
Ik begrijp echt volledig wat je bedoelt. Ik vind het ook moeilijk om iemand te moeten afwijzen, maar uiteindelijk vind ik het beter dan iemand zijn kop eerst zot maken, om dan toch te moeten toegeven dat het niets wordt. Over dat binnendoen, lees hierboven, en je ziet dat ik dit ook eens meegemaakt heb. Een zwak moment, zo bleek. Sedert dan is dit, gelukkig, niet meer gebeurd. Ik hou niemand graag aan het lijntje. Als ik een relatie wil met iemand, dan meen ik het serieus.
En dat vrijgezellenleven, das toch ook plezant, niemand waar je constant rekening mee moet houden, geen jaloezie, etc. Al zou ik wel niet heel mijn leven vrijgezel willen zijn
