Nfxx zei:
Ma hoe zijn die drie jaar eigenlijk dan gelopen voor u?
Gwn vanop afstand u eigen gekweld door nooit iets te ondernemen, of wel duidelijk gemaakt maar nooit echt iets van gekomen? Want ge zegt constant da ge ni me meiskes overweg kunt. Als ge dan drie jaar niks hebt ondernomen omda ge ni zou durven, zou het idd vrij fucked up zijn :/
well, ik ondernam wel iets maar wist het totaal niet aan te pakken hoe het moest. Ik verklootte alles en stuurde mezelf in een regelrecht pijnlijke hell in combi met m'n gezondheid die er later weer moest aan geloven.
Verhaal achter het meisje: Oh boy, heb je even? Want deze tekst is anything but short. Ik was vroeger al een vrij verlegen kerel en jaren gekloot worden op een school hielp niet echt om dat te verhelpen. Echter paar vuistslagen en een grote bek gaven me meer vertrouwen maar op vlak van meisjes bleef ik een leek. Ik leerde een meisje kennen op een kamp...Ik voelde een vreemde maar enorm krachtige aantrekkingskracht (niet alleen lichamelijk, maar voor één of andere reden werd m'n lichaam en verstand gewoon gelukzalig als zij in de buurt was en enorm neerslachtig vanaf de moment we er wegreden en zij uit het zicht verdween). De voorbije dagen erna kon ik haar echter niet uit m'n hoofd krijgen en bleef ze maar door mijn gedachten dwalen. Toen deed ik iets wat ik nog nooit had gedaan en raapte m'n ballen bijeen voor ze uit te vragen naar de film....Dat gebeurde dan ook, maar aangezien ik nog nooit gedate had en geen vaderfiguur had die me zulke zaken ooit uitlegde, ging ik maar ten rade bij vrienden en het internet,,,alleman vertelde uiteenlopende zaken dat het gewoon allemaal enorm verwarrend werd. Radeloos reed ik maar op m'n motor naar de bloemenzaak en kocht daar 27 rozen. Ik sleepte m'n toen nog ietwat dikke harses in een mooi outfit en ging ubernerveus op m'n fiets naar het station waar zij wachtte. Ik wist me geen raad en wist van "oh god, dit gaat zo falen en toch moet het want het maakt me kapot als ik niet bij haar kan zijn".
Eenmaal daar wist al niet goed wat zeggen maar op de trein was er toch nog conversatie, ook op wandel naar de film zelf....Echter tijdens de film begon ik hem te nijpen. Ik begon me erg misselijk te voelen van de zenuwen omdat ik wist dat ik het binnen een uur in het restaurant zou moeten gaan vertellen wat me zo zwaar viel de laatste dagen....op de terugweg kon ik amper wat uitbrengen en de weg naar het restaurant was ook maar stil,,,ze vroeg wel of er iets was maar ik kon het moeilijk op de baan uitleggen....
Eenmaal in het restaurant voelde ik me ietsje minder nerveus maar toen we gingen zitten kreeg ik het al. Ik zei "kijk, het zit zo, ik moet je wat bekennen"....en toen ik het wou zeggen kreeg ik het gewoon niet over m'n lippen...Vijf ice-tea's later kreeg ik het dan eindelijk uit mijn mond en was ze verrast en vond ze het wel eerlijk dat ik dat in haar gezicht zei. Maar ze vertelde me dat ze al in relatie was (weliswaar met een klootzak die niet naar haar luisterde en haar totaal niet respecteerde )...Ik was vanbinnen gewoon kapot en enorm teleurgesteld, waarom koos ze nou zo'n klootzak over mij (ik had toen nog geen idee dat ze nogal een vrij materialistisch type was dat eigenlijk een high roller met deep pockets en goeie looks en muzikaliteit wou)....
Toen men ons eten kwam brengen kon ik geen hap door m'n keel krijgen, ik stopte meteen na de tweede schep. Teneer geslagen excuseerde ik me even en ging naar het toilet. Daar keek ik in de spiegel eens goed naar m'n loser-tronie en wist het al "de volgende periode ging niet aangenaam worden". IK keerde terug naar de tafel en daar hebben we nog een goed uurtje gepraat. Ik vroeg haar of ze dan toch mijn kleine attentie wou aannemen en gaf de 27 rozen aan haar. Dat vond ze dan wel enorm lief en bij het afscheid gaf ze me buiten nog drie zoenen zoals je die bij nieuwjaar of verjaardag geeft...Ze vroeg me of ik nog even naar het café kwam en ik repliceerde "ja das goed"...Ik stapte m'n fiets op en voelde alweer die stekende pijn in m'n hart en verstand toen ik weer verder van haar ging...Terwijl ik de avond tegemoet reed stroomden de tranen al van m'n gezicht en wist ik het wederom "God, dit gaat pijn doen"...De I don't care attitude van mij en dat ik kanker op z'n bek had gegeven en altijd superblij was no matter what was verdwenen....Ik voelde me leeg, nutteloos, totaal niet meer goed in m'n vel. Net voor ik thuis kwam droogde ik m'n tranen en kwam ik met een smile binnen. M'n ma en haar vriend vroegen "EN ?" hoe was het ?? Ik knikte zonder een woord te uitten en ging naar boven mijn motorkleren aandoen. Eenmaal op de motor reed ik meteen naar dat café. Daar dronk ik snel wat en zat ik bij haar groepje, ze zei tegen haar ma "kijk mam, das die jongen van die bloemen"...de mama lachtte vriendelijk en ik kon maar één ding denken...God wat doet het pijn..Die avond ben ik tweemal teruggekeerd naar dat café omdat het me teveel zeer deed...De periode de erna zou volgen zou me uiteindelijk nekken en wederom in verval stortten op kanker niveau
De eerste weken ging het moeilijk,,,de hele groep had gehoord van mijn move naar haar en vroeg me al plagend "en hoe was het met....." en ik werd meteen bitsig en gebood hen hun bek te houden eer het me echt teveel werd. Ik voelde steeds pijn dat ik haar zag en als ik wist dat ik haar ging zien, kwam m'n eten er steevast uit (ik kotste het uit in het nabije toiletje)..Ook kon ik gewoon niet slapen in de nacht en viel ik soms overdag in slaap voor eventjes maar nooit lang. Ik kon haar niet aankijken en negeerde haar maar. Zij wou vrienden blijven maar begreep niet dat het me zo een enorme pijn gaf telkens ik haar zag...Ik respecteerde het wel...maar het deed pijn want ik hield van haar.3 weken na de faaldate raakte het af met haar vriendje maar ik moest haar steeds onder ogen komen in onze jeugdbeweging. Voor twee keren per week kreeg ik onuitstaanbare pijn en twijfel en onzekerheid over me heen. 3 maand lang hield ik dat patroon vol toen ik overdag tijdens m'n zovele dagdromen naar haar het niet meer kon houden door haar te vertellen waarom ik haar negeerde, ik nam m'n gsm en stuurde...."het spijt me, maar ik houd van jou, ik negeer je omdat ik niet anders kan. Het is te pijnlijk voor me om in je buurt te zijn wetende dat het niet meer kan worden. (de rest ben ik jammer genoeg vergeten). Zij zweeg in alle talen de volgende weken erna en tijdens een eetfestijn van onze groep kwam haar moeder mijn moeder tegen...Die zei "heb je dat mooie berichtje gelezen?, spijtig dat er langs haar kant geen gevoelens kunnen zijn....Ik hoorde dat en was wederom teneergeslagen...waarom stuurde ze me dat niet gewoon of zei ze dat niet meteen aan de eettafel zoveel maanden terug tijdens die faaldate
En vanaf dan begint de echte miserie....Ergere slapeloosheid, Drankmisbruik, aggressie, fitness, het lot dat me bleef kloten (er waren constant verwijzingen naar haar waar duidelijk haar naam in was verweven, ze heeft een nogal aparte naam en dus zou het wel heel toevallig zijn als dat steeds bovenkomt, maar dat houd ik allemaal voor mijn boek)...we zijn nu ongeveer een jaar na de faaldate...weer eens dronken over de straat dweilde ruzie zoekend met alles wat maar beweegt (ik had een breed lichaam opgebouwd omwille van mijn gevoel van imperfectie en laag zelfbeeld op vlak van vrouwen en voelde me al een monster opzichzelf) besefte ik dat ik al die tijd nergens naartoe kon met mijn probleem...Mijn maten wisten wel dat het me dwarszat maar er was geen ene die zei van "vergeet dat wijf, we gaan lekker uit en zetten je eens voor echte chicks" of dergelijke...Nee, al wat ik te horen kreeg was vergeet die kut"....
Toen ik me weer in Leuven aanmelde voor een onderzoek, kreeg ik het onmogelijke verdict, de kanker was wedergekeerd en al wat ik mezelf dacht was "ik wist het wel, ik wist het" (had gelezen dat alcohol misbruik en constante slapeloosheid en stress niet goed zijn als je kanker wil weghouden,,,zeker niet voor een expatient). Terwijl de maanden voorbij gingen kon men die uitzaaïng verwijderen maar er kwam er weer één bij,,ook die kon men wegnemen,,,maar er kwam er weer één bij,,,ook die kon weggenomen worden..Het was pas later duidelijk dat er een proces in actie was geschoten waarbij de kanker gewoon onvernietigbaar was geworden en zich al in m'n bekkenbot had genesteld en verder uitzaaïngen had bezorgd in mijn kaak...nouja alles wat ik in m'n last journal topic opnoem...
Vorig jaar in Mei was ik al danig zo veranderd van die eerlijke goedlachse jongen in een aggressieve hervallen kloot die enkel maar om één ding gaf. Die vreselijke gevoelens die me bleven kwellen kwijtspelen,,,en ik weet nog dat ik steeds voor de grap zei "ach ik ga wel naar de hoeren"...en de rest is algemeen geweten
PS: Holy fuck dit was lang...als je gek genoeg was dit door te lezen weet ik nu al dat je wel zal reageren van "domme kloot waarom heb je het zo aangepakt en waarom zo'n zwakke mentaliteit"....Bedenk, niet alle levens zijn hetzelfde en kunnen opgelost worden door wat je zogezegd nu denkt te typen op mijn zielige en ja foute domme verhaal..Al wat ik weet is dat mijn gevoelens echt waren en ik haar altijd had gerespecteerd...Ik ben er nu sinds een halfjaartje over en kan haar onder ogen komen zonder dat ik er al teveel bij voel...Plus wat ik hierboven verteld heb, is niet het hele verhaal maar in grote lijnen wat er was gebeurd en dus het verhaal achter dat meisje....De volledige meuk en miserie komt wel in het boek...
. Wanneer er zoveel bij komt zien doet dat de bom barsten..
. Zitten allemaal in dezelfde overgangsperiode.
ik ben ni van plan mijn privé leven hier uit de doeken te doen 
