|XcW| zei:
Waarom is trouwen brrrrr?
Ik vind als je kan zeggen "Dit is mijn vrouw" 1000... keer beter dan "dit is mijn vriendin".
Als de tijd rijp is zal ik er ook niet aan twijfelen om die stap te zetten.
Ik vraag mezelf eigenlijk steeds meer en meer af wat het nut is van trouwen. Wat maakt het uit dat je uw levensgezel "vriendin" of "vrouw" noemt? Een huwelijk is een verbond tussen twee mensen, niet tussen het koppel en de sociale omgeving. De twee benamingen zijn ontstaan vanuit de sociale omgeving, niemand zal zijn levensgezel vrouw of vriendin noemen. Als het uitgangspunt van die termen de sociale omgeving is, wat is dan de eigenlijke draagkracht ervan als de relatie op zich een intiem iets is dat
niets met die sociale omgeving te maken heeft?
Denk er maar over na, als je lange tijd samen bent met iemand duikt die ene vraag steeds meer en meer op: wanneer denken jullie om te gaan trouwen? Maar waarom? De bemoeienissen waarmee je geconfronteerd wordt slaan op niets aangezien die sociale omgeving NIETS maar dan ook NIETS met het huwelijk op zich te maken heeft.
Je kan het natuurlijk ook omdraaien: veel mensen zien het huwelijk als een vorm van "bevestiging" naar buiten toe, mensen komen tegenwoordig precies uit de kast als ze gaan trouwen. Het lijkt wel een statement: kijk eens iedereen! Wij zijn getrouwd! Zie je dat formulier dat ik op het gemeentehuis heb ondertekend? Ja, dat is HET bewijs dat ik mezelf heel mijn leven ga binden aan deze persoon!
Maar waarom heb je juist die bevestiging nodig? Tegenover jezelf?
Vreemd, aangezien iemand die recht in zijn schoenen staat géén bevestiging nodig heeft. Iemand die dit wel nodig heeft is een angstig persoon die probeert vast te klampen aan artificiële zekerheden (in dit geval het huwelijk). Tegenover je vriendin?
Dan sta je niet onzeker tegenover jezelf, maar tegenover jouw relatie.
Bevestiging zoeken tegenover jouw vriendin getuigt imo van een nog grotere vorm van angst. Je bent nu al 5 jaar samen met dat meisje, zou je erna nog wel iemand anders vinden? Je denkt dat het voor altijd gaat zijn maar je wil jezelf toch
nog harder binden met je wederhelft omdat je niet kan leven met de gedachte dat het vandaag of morgen wel eens gedaan kan zijn. Of doe je het omdat je onder druk staat door je vriendin? Dan zoekt zij bevestiging en zit je in een delicate situatie. Iemand die angstig is en bevestiging zoekt kan wel eens heel vreemd uit de hoek komen als blijkt dat de andere die bevestiging niet wil of kan geven.
Of tegenover jawel... Jouw sociale omgeving.
En dan zit het al helemaal verkeerd aangezien een persoonlijk, intieme, relatie niet de speelbal zou moeten zijn van jouw verschijning in het openbaar.
Mensen die pro-huwelijk zijn menen dat het huwelijk deel moet uitmaken van je status en dus in het verlengde met je sociale omgeving. Dat is een uitgangspunt dat fundamenteel verschilt van mijn visie. Ik probeer hier niemand te beschuldigen, je moet kiezen voor jezelf welke kant je wilt opgaan en je moet daar vooral zeer consequent in zijn aangezien in beide modellen (het anti-sociale en het sociale) een afwijking van je denkwijze gevaren kan teweeg brengen.
Het leven bestaat maar uit één zekerheid en dat is dat we allemaal sterven. Uzelf vastklampen aan artifiële zekerheden is volgens mij één van de slechtste zaken die je kan doen. Het beperkt je ook want door je steeds aan bepaalde zekerheden vast te klampen zorg je er ook voor dat je, altijd, wel een of andere onzekerheid gedeeltelijk gaat uitsluiten die op zijn beurt wel voor een positieve wending kon zorgen in jouw leven.
Zo de laatste 2 jaar of zo begint dat toch wel een beetje te knagen en relaties zijn niet meer "we zien wel", maar meer "is dit iets voor lange termijn, heeft dit zin, een toekomst, kan hier iets opgebouwd worden"? 
alleen is een echtscheiding ook wel miserie maar als je trouwt ga je ervan uit nooit te scheiden dus dat zou geen geldig tegenargument mogen zijn.
