Mwoa, ik snap waarom je zo denkt, ashuray. Maar aan de andere kant ga je een relatie van 20 jaar (met alles erop en eraan eventueel, huis, kind, samen een leven opgebouwd hebben) toch niet weggooien voor een virtuele flirt?
Mijn papa heeft mijn mama ooit (of allez, meerdere keren probably) bedrogen en ik weet nog dat ik als 17-jarige het zot vond dat mijn mama bij hem bleef. Maar tegelijk had ze nooit iets anders gekend (ze zijn samen sinds haar 13de of zo) en dan is de angst voor het onbekende en helemaal opnieuw moeten beginnen (en de liefde voor de partner én het leven dat je samen hebt opgebouwd) soms wel groter dan verdriet en boosheid.
Bij een relatie van 2 weken is het makkelijk om de ander buiten te gooien hé (voor zover die al 'binnen' is

) bij een misstap, dan weet je het al snel. Na 20 jaar is dat allemaal toch zo simpel niet. 20 jaar is 1/4de van je leven dat je samen hebt gespendeerd, dat je aan de kant schuift voor iets dat al bij al best wel te overkomen valt.
I know, ik snap jullie punt heel goed en zie ook hoe ik mezelf steeds in de nesten werk door dat soort dingen te doen. Aan de andere kant, dit zijn mensen waarmee ik omga, vrienden, partners. Ik laat die niet zomaar vallen. Naast het hele reddercomplex

is er natuurlijk ook gewoon vriendschap en liefde en 'geven om'. Misschien ben ik gewoon niet zo rationeel. Ik zie ook in hoe mijn huidige relatie héél veel factoren heeft waarop het kan mislopen, waarbij ik mezelf serieus kan kloten, maar tegelijkertijd zie ik die man gewoon doodgraag en vind ik het fijn bij hem, ben ik smoorverliefd op 'm, word ik blij van hem,...
Nu goed, het is ook iets complex. Financieel en qua alles op orde hebben is dit een flinke stap achteruit (met mijn ex-vriendin heb ik nooit financiële zorgen gehad en ons huishouden liep op rolletjes), maar qua intellectuele uitdaging, emotionele ondersteuning en bevredigen van de noden die ik heb als de glashelder die ik ben, is dit een gigantische stap vooruit. Dus wat is dan wijsheid?