Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 32
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
gumball4000
Legacy Member
Mn vriendin kan door medische redenen geen kinderen krijgen. Is aan het licht gekomen toen we reeds jaren samen waren. Daardoor voelt ze zich "minder vrouw" ed. Mij maakt het feit dat ze geen kinderen kan hebben eigenlijk niets uit. Er zijn genoeg oplossingen om een kinderwens te laten uitkomen.
Al die jaren heeft ze het gevoel van "ik wil een kind" sterk onderdrukt. Ze wou het absoluut niet blabla, adopteren was uit den boze blabla.
Gisteren iemand zijne kleine gaan bezoeken in het ziekenhuis. Ze had mij vooraf gewaarschuwd dat ze zeer afstandelijk zou kunnen doen nr diene kleine. Ik dus denken "we blijven daar hooguit 10-20min dus".
Uiteindelijk daar 2 uur gebleven! Achteraf zei ze dat ze kinderen mss toch zag zitten, al is adoptie voorlopig nog uitgesloten. Zal wel loslopen zeker?
Geeft mij terug een positief gevoel voor onze relatie. Doordat ze vroeger super negatief stond tegenover kinderen en de alternatieven om toch kinderen te krijgen, voelde ik mij slecht in de relatie. (nooit over gehad, omdat het een super delicaat topic was voor haar. Gezien ze zichzelf daar super hard voor blaimt). Ook al dacht ik nog niet diepzinnig na over het topic, wou ik ni restrained zijn naar mijn/onze toekomst toe. Dit geeft terug wat goede hoop
Al die jaren heeft ze het gevoel van "ik wil een kind" sterk onderdrukt. Ze wou het absoluut niet blabla, adopteren was uit den boze blabla.
Gisteren iemand zijne kleine gaan bezoeken in het ziekenhuis. Ze had mij vooraf gewaarschuwd dat ze zeer afstandelijk zou kunnen doen nr diene kleine. Ik dus denken "we blijven daar hooguit 10-20min dus".
Uiteindelijk daar 2 uur gebleven! Achteraf zei ze dat ze kinderen mss toch zag zitten, al is adoptie voorlopig nog uitgesloten. Zal wel loslopen zeker?
Geeft mij terug een positief gevoel voor onze relatie. Doordat ze vroeger super negatief stond tegenover kinderen en de alternatieven om toch kinderen te krijgen, voelde ik mij slecht in de relatie. (nooit over gehad, omdat het een super delicaat topic was voor haar. Gezien ze zichzelf daar super hard voor blaimt). Ook al dacht ik nog niet diepzinnig na over het topic, wou ik ni restrained zijn naar mijn/onze toekomst toe. Dit geeft terug wat goede hoop
fearofthedark
Legacy Member
verhuis verteerd, merk hoe vaak ik gewoon gepikeerd wordt door mijn ex haar houding op alles.
veel bezig met dochter (in ex haar eerste week met kind is ze ook 2x blijven slapen bij mij (mijn dochter), en 1x in ex haar appartement in bed gestoken als ze met de late stond, en in bad gestoken toen enzo).
maar beginnen daten ofzo, sta er niet voor open voel ik.
Mede door de reeks aan slecht nieuws in mijn privé (overlijden en een kankergeval).
zullen het maar wat tijd geven zeker?
veel bezig met dochter (in ex haar eerste week met kind is ze ook 2x blijven slapen bij mij (mijn dochter), en 1x in ex haar appartement in bed gestoken als ze met de late stond, en in bad gestoken toen enzo).
maar beginnen daten ofzo, sta er niet voor open voel ik.
Mede door de reeks aan slecht nieuws in mijn privé (overlijden en een kankergeval).
zullen het maar wat tijd geven zeker?
HUSKE
Legacy Member
fearofthedark zei:verhuis verteerd, merk hoe vaak ik gewoon gepikeerd wordt door mijn ex haar houding op alles.
veel bezig met dochter (in ex haar eerste week met kind is ze ook 2x blijven slapen bij mij (mijn dochter), en 1x in ex haar appartement in bed gestoken als ze met de late stond, en in bad gestoken toen enzo).
maar beginnen daten ofzo, sta er niet voor open voel ik.
Mede door de reeks aan slecht nieuws in mijn privé (overlijden en een kankergeval).
zullen het maar wat tijd geven zeker?
Dat is iets wat je niet moet overhaasten. Ik had vrij snel terug een relatie, maar uiteindelijk was dat te vroeg en zaten we niet op dezelfde lijn.
Zij zilde heel snel gaan samenwonen en dat is voor mij zelfs na 2+ jaar nog niet aan de orde. Ik ben dan ook al een hele tijd single nu, ik amuseer mij zonder vriendin ook wel.
Sowieso zit ik in een fase waar ik mijn huis wil afwerken (nieuwbouw, vooral buiten nog), ik het druk heb op het werk en veel werk ivm mijn zoontje die nu in het eerste leerjaar zit. En dan is daten (heb verleden vrijdag eentje gehad) en de volgende moet dan 2 bijna weken wachten ivm co-ouderschap. Niet ideaal, mja.
Ketelbuik
Legacy Member
Na 6 maand heeft ze er een einde aan gemaakt. De verliefdheid bij haar is weg. We woonden 2 uur van elkaar en omdat ik werk en studeer en zij hetzelfde zagen we elkaar enkel in de weekends, soms eens halve of hele weken. We hebben nog 3 uur zitten praten via videochat en zij is er ook kapot van. Elkaar leren kennen in Z-O Azië, altijd veel uitstappen gedaan, uitgeweest etc dus het voelt alsof we al veel langer samen zijn dan een half jaar.
Ik weet dat ik nog maar 24 ben en ik er wel ooit over kom maar nu is mijn wereld echt ingestort.Was de leukste persoon waar ik ooit mee samen was en die ik ken.
Ik weet dat ik nog maar 24 ben en ik er wel ooit over kom maar nu is mijn wereld echt ingestort.Was de leukste persoon waar ik ooit mee samen was en die ik ken.
Ketelbuik
Legacy Member
Heb gisteren haar bericht om nog eens te videochatten, haar antwoord was om dat na de examens te doen wat goed was voor mij en om bij te praten over de examens. Dat laatste deed zoveel pijn. Alsof ze het zelfs niet wil hebben over hoe het nu zit. Dit is veel te abrupt voor mij. Tien dagen geleden stelde ze nog voor om naar haar familie in Schotland te gaan. Vorige maand had een jongen haar gekust en ze vertelde het mij en ze was misselijk en kapot van verdriet bij de gedachte dat ze me zou verliezen. Ik kan het gewoon niet begrijpen.
Haar mama die me heel graag heeft, heeft me proberen troosten en zei dat, omdat ik een te groot deel van haar leven ben, ze daarvan wegvlucht. Ze wilt niet verantwoordelijk zijn voor mijn geluk. Ze zegt dat dit al eerder gebeurd is met haar.
Ik probeer nu te studeren voor mijn examen morgenavond maar ben mentaal een zielig hoopje. Op het ene moment maak ik mezelf wijs dat ze me zal missen en terugwillen, en op het andere moment begint het besef te komen dat ik haar nooit meer zie. Dat laatste doet me ondraaglijk veel verdriet.
Haar mama die me heel graag heeft, heeft me proberen troosten en zei dat, omdat ik een te groot deel van haar leven ben, ze daarvan wegvlucht. Ze wilt niet verantwoordelijk zijn voor mijn geluk. Ze zegt dat dit al eerder gebeurd is met haar.
Ik probeer nu te studeren voor mijn examen morgenavond maar ben mentaal een zielig hoopje. Op het ene moment maak ik mezelf wijs dat ze me zal missen en terugwillen, en op het andere moment begint het besef te komen dat ik haar nooit meer zie. Dat laatste doet me ondraaglijk veel verdriet.
Put_met_keren
Legacy Member
Hier worden er grote stappen genomen.
Mijn vriend heeft z’n eigen huis, ik woon(de) in een huurhuis. Gisteren stelde hij voor om mijn huishuur op te zeggen en officieel bij hem te komen wonen.
In de praktijk woon ik hier eigenlijk al, mijn 2 katten hadden we ook al mee verhuisd.
Voor mij wel compleet iets nieuws, ik woonde al een 7 jaar in dat huurhuis. Mijn ex woonde nog bij z’n ouders en die verbleef dan logischerwijs eigenlijk altijd bij mij. Toen we uit elkaar gingen had dat voor mij weinig gevolgen, zijn adres stond niet bij mij en zijn naam niet op het contract. Mijn huishuur opzeggen plaatst mij nu wel in een kwetsbaardere positie, omdat ik dan niks heb om eventueel naar terug te keren. Ik kijk er wel naar uit naar die volgende stap maar ‘t is toch een beetje dubbel.
Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk
Mijn vriend heeft z’n eigen huis, ik woon(de) in een huurhuis. Gisteren stelde hij voor om mijn huishuur op te zeggen en officieel bij hem te komen wonen.
In de praktijk woon ik hier eigenlijk al, mijn 2 katten hadden we ook al mee verhuisd.
Voor mij wel compleet iets nieuws, ik woonde al een 7 jaar in dat huurhuis. Mijn ex woonde nog bij z’n ouders en die verbleef dan logischerwijs eigenlijk altijd bij mij. Toen we uit elkaar gingen had dat voor mij weinig gevolgen, zijn adres stond niet bij mij en zijn naam niet op het contract. Mijn huishuur opzeggen plaatst mij nu wel in een kwetsbaardere positie, omdat ik dan niks heb om eventueel naar terug te keren. Ik kijk er wel naar uit naar die volgende stap maar ‘t is toch een beetje dubbel.
Verzonden vanaf mijn iPhone met Tapatalk
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.