Ik frustreer me eraan hoe meisjes vandaag de dag zo snel met iemand een relatie kunnen hebben. Soms echt wel belachelijk snel. En het draait toch alleen maar om het uiterlijk. Men kan dan wel zeggen: "ja, het innerlijk is ook belangrijk". Maar ik heb nu nog eens NOG NOOIT een mooi meisje met een lelijke jongen gezien, terwijl andersom wel vaak het geval is. Men is dan ook vaak hypocriet op twitter en delen dan altijd van die zielige statussen van dat ze nog nooit geluk hebben, of dat de perfecte jongen niet bestaat (en een maand later hebben ze weer een relatie, en is het weer de perfecte jongen), maar een maand later is het dan gedaan. ...
Ik weet niet of ik zelfs nog zin heb om te proberen. Initiatief nemen doe ik al helemaal niet meer. Mensen zeggen dat het vanzelf komt, ik zie het...

Het is dan ook niet zo van: "net niet" maar gewoon echt totaal niet. Ik weet ook gewoon niet wat ik verkeerd doe. Wellicht alles... . Zelfs die eerste stappen gaan gewoon compleet niet, dus dingen zoals dat ik denk dat ik niet gemakkelijk ben om mee samen te leven, spelen dan gewoon totaal niet mee omdat het nooit zover gaat. Mensen zeggen altijd traditioneel op nieuwjaar dat je wel een nieuw lief zult vinden, wel ik zie het

Weer zo een traditioneel conventioneel nutteloos zinnetje dat iedereen wel tegen iedereen zegt maar waar niets van waarheid inzit. Vroeger deed ik meer moeite, maar bleef het vaak onbeantwoord. Nu word ik veel minder makkelijk verliefd, en is er zelfs niet iets meer om überhaupt op te antwoorden, omdat ik geen signalen stuur en eigenlijk gewoon niet meer herinner wanneer ik het laatst iets voor iemand voelde. Vaak gebeurt het wel dat ik de kriebels even voel, maar hoe vaak gebeurt dat dat dan niet, dat dat na één week weggaat waar ik dat vroeger voor maanden of zelfs jaren had. En ik denk niet dat er zelfs al ooit iemand is geweest dat op mij verliefd was, dus daar zwijgen we maar beter over.
Ik vind het echt hopeloos. Misschien moet ik maar alleen door het leven gaan, en gewoon me daarop focussen. Het heeft enkele voordelen zoals meer vrijheden en privacy, maar ik heb gewoon graag iemand aan mijn zijde, al is het maar omwille van de steun, en gewenning. (als er iets gedaan moet worden zoals bvb. reizen). Bijvoorbeeld: ik wil supergraag reizen, maar ik zie dat niet zitten om alleen te doen, en ik heb wel maten die naar las vegas willen gaan, naar de riviera. Of mensen die altijd naar de badplaatsen willen. Maar als ik mijn lijstje unieke bestemmingen naar boven haal, heb ik niemand meer over. Als ik naar een film wil kijken, zijn het quasi altijd films die een ander niet wilt zien (terwijl zij popcornvermaak willen). Dat maakt het zoeken van een lief trouwens ook zo moeilijk. Het moet dan ook iemand zijn die bij je past, zodat je niet steeds moet aanpassen. Ik denk dat het hopeloos is. Alleen naar een film gaan, heb ik echt totaal geen probleem mee. Maar alleen naar de VS of IJsland gaan, zie ik eigenlijk totaal niet zitten... . En dan heb ik liever een houvast die ervoor kan zorgen dat ik mij daar comfortabeler bij voel, en die de onwennigheden makkelijker maakt, zodat ik de dingen kan doen die ik wil doen in het leven. Ofwel moet ik er me gewoon over proberen leren zetten, je ne sais pas.