Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 30
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
ad: .
xAnyana
Legacy Member
Myllan zei:Diep!
Je bent niet de enige die over 9lives leden of lid droomt.
Ik heb dat ook al eens gehad, of zelfs een paar keer maar gelukkig nooit over Kinxton.
Ja sorry dan he.
Ik snap als nitwit niets van het nieuwe systeem maar dat geeft niets haha
Ja werd echt wakker met een gevoel van what the fuck heb ik nu gedroomd
Ik ken hem niet eens
Moest het nu over een 9lives lid zijn dat ik al gezien had ... :/mimosa
Legacy Member
Nog nooit op dit topic gereageerd denk ik maar nu moet ik het toch even kwijt.
In 2009 afgestudeerd aan het middelbaar onderwijs in West-Vlaanderen en vol goede moed vertrokken naar verdere studies in Antwerpen. Na 1 jaar hogere studies leer ik eind 2010 een meisje kennen op mijn kot (A). Sindsdien in een rollercoaster van emoties gezeten: toen we aanpapten had ze een andere vriend. Verscheurd in het dilemma wat ze moest doen heeft ze uiteindelijk voor mij gekozen. We leefden immers op kot samen en kon niet echt een kant uit. Van daaruit in een soort van heel intense (en licht scheef gebalanceerde) relatie terecht gekomen. Zoiets was ik niet gewend maar wat een emotie en intensiteit was het: hoe kon iemand mij zo graag zien. Beiden studeerden we af en een maand later vonden we beiden werk in Antwerpen.
In 2013 starten we beiden in juni aan het 'echte' werk. Beiden een job gevonden in een richting waar we uit wilden gaan, een behoorlijk sociaal leven in een bruisende stad. Het appartement waar we het eerste jaar in woonden was je dat niet waardoor we in 2014 opnieuw besluiten te verhuizen. Dit keer naar de rand van Antwerpen. Doordat we geen studenten zijn komt er geld vrij om eens dingen te doen die we niet gewend zijn zoals reizen: Amsterdam, Parijs, Londen, Madrid, 2 weken Kroatië en Slovenië en vorig jaar drie weken roadtrip in Andalusië en Spanje breder genomen. Eens terug gekomen van reis stelt A. voor om eens naar de bank te gaan en te kijken of we iets zouden kunnen kopen. Zou het kunnen dat we de volgende stap in een relatie kunnen zetten? Na even zoeken vinden we iets perfect: het is op fietsafstand van ons werk, het heeft een terras, 2 slaapkamers en ... past perfect binnen ons budget. Een prima investering dus. Na heel wat geregel bij de banken notaris en andere instanties die hun graantje meepikken wagen we de grootste sprong van ons leven. Eind 2015 zetten we dan ook onze krabbel onder het contract. Het voelt fantastisch en krijgen van onze omgeving te horen 'hoe trots ze wel niet zijn'.
De eerste weken verlopen fijn, het nieuw huis geeft vanalles prijs maar dan gaat het achteruit. A. meent dat ze zich niet goed voelt in haar vel. Iets wat ik wel kan plaatsen... Ik ben steeds de trekkende persoon geweest in onze relatie: alles regelen, emotioneel stabiel, de planner van evenementen, stel nieuwe zaken voor en al die tijd surft ze mee op mijn golf, onze golf. Maar nu moet ze op zoek naar zichzelf. Steeds gelovende dat een huis haar gelukkig zou maken blijkt niets minder waar. Een slag in haar gezicht en een enorme ontnuchtering. Dit omdat haar moeder dat sinds haar 6 jaar heeft ingelepeld. Ze moet naar zichzelf op zoek. In 2015 gaf ze aan dat ze eens graag op reis zou gaan om haar zelfstandigheid te bewijzen. Ik speel de begrijpende partner: "het leven is niet gemakkelijk, het is ook normaal dat je naar jezelf op zoek gaat'. Ik geef haar ruimte en steeds meer trekt ze zich terug. Op fora, op haar GSM, ... Ik ga ervan uit dat ze op reis zichzelf zal vinden en haarzelf zal confronteren. Dat spelt ze zichzelf en vooral mij op. Eens weg op reis is het windstil. Ondanks dat ze de laatste maanden steeds verder teruggetrokken was op social media en dergelijke hoor ik haar niet meer. Ik hoopte dat ze zelfstandig ging leren zijn.
Ondertussen was ze terug van reis en had ik een koude douche gekregen en voelde ik dat ze emotioneel afgehaakt was. Die week vroeg ik nog of ze iemand anders had waarna ze 'neen' antwoordde tot drie maal toe. De vrijdag erna (zij moet de zoveelste keer overwerken omdat ze depressief is geworden en ze het wat laat hangen) beslis ik toch eens om in te loggen op de computer. Hoewel ik steeds haar de ruimte heb gegeven om op zichzelf te zijn kon ik mij nu niet meer van de indruk ontdoen dat er iets was. Ingelogd op het profiel van haar forum zie ik het staan: meerdere berichten naar een zekere P. die teruggaan tot drie maanden terug (dus 3 maanden na het onderteken van het grootste contract van je leven) en ik lees berichten die weinig tot de verbeelding overlaten. Ik voel me misselijk worden.
Eens terug van het werk confronteer ik haar en ze geeft alles toe in meer details die ik had gehoopt om te krijgen. Ik neem mijn boeltje die vrijdag en ga het weekend bekomen in het ouderlijk huis waarna ik klaarblijkelijk er goed mee kan omgaan. Mijn vader merkte op dat hij het gevoel had dat ik in vakantiemodus was. Het was dan ook goed weerk. De week erna verloopt erg moeizaam. Ik tref op zondag een hoop ellende aan: drank, roken, wenen, ... We maken ruzie, er is een zekere verslagenheid en ongemakkelijkheid. Iets wat ik het best kan omschrijven als een soort van emotioneel geweld. Ik spoel de laatste drie maanden steeds terug in mijn hoofd: alle leugens die er zijn gevallen, de verjaardag van mijn stiefmoeder waar ik alleen naartoe moest omdat ze zich niet goed voelde, hoe ik met een vriend had afgesproken om de classico te bekijken omdat ze was gaan shoppen in Leuven, hoe ze plots met vriendinnen afsprak. Hoe ik thuis zat en haar een bericht stuurde dat ik trots op haar was dat ze op reis haarzelf wou terugvinden. Kortom alle leugens, het bedrog. Het feit dat ze, zelfs nu ze betrapt is, het respect niet toont om te breken met die P. Laat staan er niet mee te zitten SMS'en voor die ene keer dat ik dan toch nog met haar in de zetel zit. Ik vraag haar om te vertrekken. Toch minimum voor 14 dagen zodat de rust kan terugkeren. Daarna zien we wel, ik wil geen overhaaste emotionele beslissingen nemen ondanks dat er wel zaken zijn gezegd.
4 dagen nadat ze het huis uit is en waar we afgesproken hadden dat ze rond 27/05 zou terugkomen om dan verder te bekijken leer ik dat ze ondertussen al een appartement heeft geregeld tot januari. Ze is weg met 1 trolly en zit ondertussen in het centrum van Antwerpen tussen allemaal nieuwe kennissen die ze viavia heeft leren kennen. "Stuk voor stuk leuke mensen" laat ze me nog weten. Niet om me te kwellen maar omdat ze me ook niet kan missen blijkbaar. Ze laat me ook nog weten dat ze verder niets nodig heeft. Ze laat al haar gerief achter in het huis, inclusief de kat waar ze zo op aangedrongen had. De rook is ondertussen opgetrokken en het besef komt. De leegte als ik thuis zit, geen prikkels meer, geen steun, geen toeverlaat, niemand die me bewonderd, niemand die geïnteresseerd is in wat ik gedaan heb die dag, geen inside jokes, geen knuffel. Van het ene moment op het andere keihard weggerukt zonder dat ik het door had. Een sociaal netwerk dat de voorbij jaren al met mondjesmaat is afgebroken: vrienden die onder de kerktoren wonen en reeds gaan samenwonen. Studiegenoten die ondertussen terug naar huis zijn gekeerd. In de ruïnes van mijn relatie, in een gouden kooi met alle 'luxe' maar zonder plezier, in een omgeving dat ik niet erken als mijn natuurlijke habitat.
Nu vraag ik mij af hoe het verder moet. Het huis moeten we drie jaar houden omdat we anders geweldige financiële boete's moeten betalen. Ik besef dat het nodig is om mijn sociaal leven opnieuw op te trekken. Maar hoe doe je dat wanneer je al een bepaalde leeftijd hebt bereikt (ok, 25 jaar is nu niet onoverkomelijk, maar het is nu niet exact studieperiode meer aangezien ik al drie jaar werk). We zijn nu 1,5 week verder sinds ik het weet. Ik sta voor een ongelofelijke opdracht. Fuck my life.
In 2009 afgestudeerd aan het middelbaar onderwijs in West-Vlaanderen en vol goede moed vertrokken naar verdere studies in Antwerpen. Na 1 jaar hogere studies leer ik eind 2010 een meisje kennen op mijn kot (A). Sindsdien in een rollercoaster van emoties gezeten: toen we aanpapten had ze een andere vriend. Verscheurd in het dilemma wat ze moest doen heeft ze uiteindelijk voor mij gekozen. We leefden immers op kot samen en kon niet echt een kant uit. Van daaruit in een soort van heel intense (en licht scheef gebalanceerde) relatie terecht gekomen. Zoiets was ik niet gewend maar wat een emotie en intensiteit was het: hoe kon iemand mij zo graag zien. Beiden studeerden we af en een maand later vonden we beiden werk in Antwerpen.
In 2013 starten we beiden in juni aan het 'echte' werk. Beiden een job gevonden in een richting waar we uit wilden gaan, een behoorlijk sociaal leven in een bruisende stad. Het appartement waar we het eerste jaar in woonden was je dat niet waardoor we in 2014 opnieuw besluiten te verhuizen. Dit keer naar de rand van Antwerpen. Doordat we geen studenten zijn komt er geld vrij om eens dingen te doen die we niet gewend zijn zoals reizen: Amsterdam, Parijs, Londen, Madrid, 2 weken Kroatië en Slovenië en vorig jaar drie weken roadtrip in Andalusië en Spanje breder genomen. Eens terug gekomen van reis stelt A. voor om eens naar de bank te gaan en te kijken of we iets zouden kunnen kopen. Zou het kunnen dat we de volgende stap in een relatie kunnen zetten? Na even zoeken vinden we iets perfect: het is op fietsafstand van ons werk, het heeft een terras, 2 slaapkamers en ... past perfect binnen ons budget. Een prima investering dus. Na heel wat geregel bij de banken notaris en andere instanties die hun graantje meepikken wagen we de grootste sprong van ons leven. Eind 2015 zetten we dan ook onze krabbel onder het contract. Het voelt fantastisch en krijgen van onze omgeving te horen 'hoe trots ze wel niet zijn'.
De eerste weken verlopen fijn, het nieuw huis geeft vanalles prijs maar dan gaat het achteruit. A. meent dat ze zich niet goed voelt in haar vel. Iets wat ik wel kan plaatsen... Ik ben steeds de trekkende persoon geweest in onze relatie: alles regelen, emotioneel stabiel, de planner van evenementen, stel nieuwe zaken voor en al die tijd surft ze mee op mijn golf, onze golf. Maar nu moet ze op zoek naar zichzelf. Steeds gelovende dat een huis haar gelukkig zou maken blijkt niets minder waar. Een slag in haar gezicht en een enorme ontnuchtering. Dit omdat haar moeder dat sinds haar 6 jaar heeft ingelepeld. Ze moet naar zichzelf op zoek. In 2015 gaf ze aan dat ze eens graag op reis zou gaan om haar zelfstandigheid te bewijzen. Ik speel de begrijpende partner: "het leven is niet gemakkelijk, het is ook normaal dat je naar jezelf op zoek gaat'. Ik geef haar ruimte en steeds meer trekt ze zich terug. Op fora, op haar GSM, ... Ik ga ervan uit dat ze op reis zichzelf zal vinden en haarzelf zal confronteren. Dat spelt ze zichzelf en vooral mij op. Eens weg op reis is het windstil. Ondanks dat ze de laatste maanden steeds verder teruggetrokken was op social media en dergelijke hoor ik haar niet meer. Ik hoopte dat ze zelfstandig ging leren zijn.
Ondertussen was ze terug van reis en had ik een koude douche gekregen en voelde ik dat ze emotioneel afgehaakt was. Die week vroeg ik nog of ze iemand anders had waarna ze 'neen' antwoordde tot drie maal toe. De vrijdag erna (zij moet de zoveelste keer overwerken omdat ze depressief is geworden en ze het wat laat hangen) beslis ik toch eens om in te loggen op de computer. Hoewel ik steeds haar de ruimte heb gegeven om op zichzelf te zijn kon ik mij nu niet meer van de indruk ontdoen dat er iets was. Ingelogd op het profiel van haar forum zie ik het staan: meerdere berichten naar een zekere P. die teruggaan tot drie maanden terug (dus 3 maanden na het onderteken van het grootste contract van je leven) en ik lees berichten die weinig tot de verbeelding overlaten. Ik voel me misselijk worden.
Eens terug van het werk confronteer ik haar en ze geeft alles toe in meer details die ik had gehoopt om te krijgen. Ik neem mijn boeltje die vrijdag en ga het weekend bekomen in het ouderlijk huis waarna ik klaarblijkelijk er goed mee kan omgaan. Mijn vader merkte op dat hij het gevoel had dat ik in vakantiemodus was. Het was dan ook goed weerk. De week erna verloopt erg moeizaam. Ik tref op zondag een hoop ellende aan: drank, roken, wenen, ... We maken ruzie, er is een zekere verslagenheid en ongemakkelijkheid. Iets wat ik het best kan omschrijven als een soort van emotioneel geweld. Ik spoel de laatste drie maanden steeds terug in mijn hoofd: alle leugens die er zijn gevallen, de verjaardag van mijn stiefmoeder waar ik alleen naartoe moest omdat ze zich niet goed voelde, hoe ik met een vriend had afgesproken om de classico te bekijken omdat ze was gaan shoppen in Leuven, hoe ze plots met vriendinnen afsprak. Hoe ik thuis zat en haar een bericht stuurde dat ik trots op haar was dat ze op reis haarzelf wou terugvinden. Kortom alle leugens, het bedrog. Het feit dat ze, zelfs nu ze betrapt is, het respect niet toont om te breken met die P. Laat staan er niet mee te zitten SMS'en voor die ene keer dat ik dan toch nog met haar in de zetel zit. Ik vraag haar om te vertrekken. Toch minimum voor 14 dagen zodat de rust kan terugkeren. Daarna zien we wel, ik wil geen overhaaste emotionele beslissingen nemen ondanks dat er wel zaken zijn gezegd.
4 dagen nadat ze het huis uit is en waar we afgesproken hadden dat ze rond 27/05 zou terugkomen om dan verder te bekijken leer ik dat ze ondertussen al een appartement heeft geregeld tot januari. Ze is weg met 1 trolly en zit ondertussen in het centrum van Antwerpen tussen allemaal nieuwe kennissen die ze viavia heeft leren kennen. "Stuk voor stuk leuke mensen" laat ze me nog weten. Niet om me te kwellen maar omdat ze me ook niet kan missen blijkbaar. Ze laat me ook nog weten dat ze verder niets nodig heeft. Ze laat al haar gerief achter in het huis, inclusief de kat waar ze zo op aangedrongen had. De rook is ondertussen opgetrokken en het besef komt. De leegte als ik thuis zit, geen prikkels meer, geen steun, geen toeverlaat, niemand die me bewonderd, niemand die geïnteresseerd is in wat ik gedaan heb die dag, geen inside jokes, geen knuffel. Van het ene moment op het andere keihard weggerukt zonder dat ik het door had. Een sociaal netwerk dat de voorbij jaren al met mondjesmaat is afgebroken: vrienden die onder de kerktoren wonen en reeds gaan samenwonen. Studiegenoten die ondertussen terug naar huis zijn gekeerd. In de ruïnes van mijn relatie, in een gouden kooi met alle 'luxe' maar zonder plezier, in een omgeving dat ik niet erken als mijn natuurlijke habitat.
Nu vraag ik mij af hoe het verder moet. Het huis moeten we drie jaar houden omdat we anders geweldige financiële boete's moeten betalen. Ik besef dat het nodig is om mijn sociaal leven opnieuw op te trekken. Maar hoe doe je dat wanneer je al een bepaalde leeftijd hebt bereikt (ok, 25 jaar is nu niet onoverkomelijk, maar het is nu niet exact studieperiode meer aangezien ik al drie jaar werk). We zijn nu 1,5 week verder sinds ik het weet. Ik sta voor een ongelofelijke opdracht. Fuck my life.
deathproof
Legacy Member
mimosa zei:
Heftig!
De enige raad die ik je kan geven: doe waar JIJ zin in hebt. Ga uit, leer nieuwe meisjes kennen. En probeer A even te negeren.
We hebben het vaak niet zoals we het willen in het leven. Maar je bent heus niet de enige in deze situatie. Een relatie is een complex iets.
Kop op!
Pieter3770
Legacy Member
Tja pijnlijk. Heb iets vergelijkbaar meegemaakt.
Hoewel ik toen echt nog ervoor wou gaan zou dit nooit nog gewerkt hebben. Ik moest maanden later nog altijd denken aan het "mentale bedrog". Zogezegd veel sturen met een vriendin met problemen, met "collega's" iets gaan drinken na het werk (nu ja, het ging uiteindelijk wel over een collega), voor het eerst kussen met die collega en 10min daarna doodleuk met mij in de cinema zitten alsof er niks aan de hand is,...
Komt niet meer goed met de vertrouwen!
Over de boete...wij hadden de 3 jaar na aankoop net niet overleefd. Maar toch liet de overheid de boete vallen. Viel onder overmacht blijkbaar. Wij waren wel wettelijk samenwonend en konden dat papier van de "scheiding" dus ook voorleggen.
Hoewel ik toen echt nog ervoor wou gaan zou dit nooit nog gewerkt hebben. Ik moest maanden later nog altijd denken aan het "mentale bedrog". Zogezegd veel sturen met een vriendin met problemen, met "collega's" iets gaan drinken na het werk (nu ja, het ging uiteindelijk wel over een collega), voor het eerst kussen met die collega en 10min daarna doodleuk met mij in de cinema zitten alsof er niks aan de hand is,...
Komt niet meer goed met de vertrouwen!
Over de boete...wij hadden de 3 jaar na aankoop net niet overleefd. Maar toch liet de overheid de boete vallen. Viel onder overmacht blijkbaar. Wij waren wel wettelijk samenwonend en konden dat papier van de "scheiding" dus ook voorleggen.
StanTem
Legacy Member
mimosa zei:
Aaaaargh, da's kak. En da's dan nog zacht uitgedrukt.
Ik kan me beetje in de situatie vinden, want ik zit momenteel in een scheiding omdat madam besliste er vandoor te gaan met een ander.
Wij hadden het huis wel al 2+ jaar. Hoewel ze nu bij haar vriend woont en ik nog in het huis, staat ze nog steeds hier gedomicilieerd (ook om die boete + aanpassing naar groot beschrijf te ontlopen) tot juli dit jaar. En ook al waren we getrouwd en wordt een scheiding als overmacht gezien, de overheid laat het niet altijd toe. De notaris raadde ons in maart aan om het voor die enkele maanden nog zo te laten. Bij jullie ligt dat natuurlijk wel anders.
Als je zelf niet in die situatie zit, is het gemakkelijk spreken. Je zal je er bij moeten neerleggen denk ik, want zij lijkt haar keuze al gemaakt te hebben.
Nu zullen jullie moeten uitmaken hoe jullie het huis gaan regelen. Neemt 1 iemand het over, blijven jullie er officieel nog alle 2 wonen (ook al verhuist er iemand), of zal het worden verkocht met de boete tot gevolg...
Dat kan een grote financiële kater achterlaten, zeker aangezien jullie nog maar gestart zijn.
Succes en sterkte!
mimosa
Legacy Member
kinxton zei:Keihard zijn en er komaf mee maken. Er is niks anders aan te zeggen. Dit een 2de kans geven zal nooit slagen. Als je het huis kan houden, probeer dat dan. M'n zus heeft eigenlijk hetzelfde gedaan, pas een huis gekocht en dan alles laten vallen omdat haar lief hen vooruit trok, hij dacht al aan kindjes, zij niet, ook onder het motto van zichzelf te moeten vinden, terwijl ze eigenlijk al aan het aanpappen was met een ander. Ze was zogezegd niet meer verliefd. Razend was ik op haar, en tegelijk vol compassie voor haar lief, tegenwoordig ex. Brave kerel. Maar uiteindelijk is ze wel beter af met haar nieuw lief
Zij heeft wel het huis kunnen houden dankzij wat hulp van onze ouders. Maar mocht ik zoiets meemaken, direct gedaan, geen emoties meer.
Real story bro.
Trouwens, is het een echte Antwerpse?
Neen, het is een Limburgse. Dus we zijn beiden niet van hier. Komaf mee maken is gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar ik doe mijn best. Ik heb het huis alleszins kunnen 'houden'. Zij is het huis uit en ik blijf hier voorlopig. Dus het ziet er naar uit dat ik hier ga blijven wonen terwijl we wettelijk samenwonend zijn (dus een heel juridisch geharrewar).
Het is niet zo dat ik aan kindjes wilde beginnen of dergelijke. Ik denk dat we beiden niet goed wisten waar het nu naartoe ging. Enkel had ik het idee 'wat kom, dat kom'. Ik wilde eerst nog wat reizen en dergelijke en dacht dat het dan duidelijker ging worden.
DIe gast waarmee ze nu 'samen' is, is totaal geen 'marry'-material. Ze gaf aan met die gast op te trekken omdat die zich kan herkenning in haar depressie en whatever. Het lijkt er waarlijks op dat ze op de dool is. Niet om er compassie mee te krijgen maar ik probeer het allemaal te kaderen. Enkel dan kan ik er lessen uit trekken denk ik. Maar als ik het zo zie gebeurt dit blijkbaar meer.
glashelder
Legacy Member
Ik zou mij daar eigenlijk voorlopig even niet mee bezig houden hoor. Probeer eerst maar eens te verwerken wat er allemaal gebeurd is. Je hoeft je helemaal niet direct in een nieuw leven te storten (al mat dat natuurlijk wel, het helpt soms wel bij de verwerking), dus ik zou het niet zien als een soort onoverkomelijke opdracht. Wees eerst maar eens gewoon boos en verdrietig, etc etc. Heb je nog contact met die oude vrienden die intussen ook al samenwonen en zo?mimosa zei:
En anders organiseren we nog eens een 9livesmeeting
Veel sterkte!
Dat kan, ze zal het ook allemaal niet goed weten.mimosa zei:
Jessed
Legacy Member
Vandaag heeft mijn vriendin na anderhalf jaar ook gezegd dat ze het niet meer ziet zitten. Bijna elke dag bij elkaar geweest gedurende die periode.
Ik weet niet waar ik moet lopen, ik zag/zie dat meisje nog altijd doodgraag, ook al ging het de laatste maanden wat minder. Ze nam die laatste maanden stelselmatig meer en meer afstand. Ik ben daar echter rustig bij gebleven, en heb steeds de hoop gehad dat het goed ging komen. Tot ze me vandaag zei dat we uiteen gaan.
Het enige dat me moed geeft, is dat ze de laatste tijd enorm in de war is met zichzelf. Er is 2 weken geleden een vriend van haar gestorven, ze moet beslissingen maken (verderstuderen), het botert niet met haar ouders en ze neemt over het algemeen nogal veel hooi op haar vork. Ook zegt ze dat ze eerst en vooral tijd nodig heeft voor zichzelf, en ze houdt toch een bepaalde poort open naar de toekomst toe.
Ik hoop er enorm hard op dat ze na 2 weken tot inkeer komt en dat dit een impulsbeslissing blijkt te zijn. Maar anderzijds weet ik niet of ik daar mee mag bezig zijn. Mag ik daarop hopen? Of moet ik me echt volledig focussen op een leven zonder haar? Moeilijk om in te schatten voor jullie, dat begrijp ik wel...
Man, dit is hard. Op dit moment zou ik liever niet leven eerlijk gezegd.
Ik ben 22 btw.
Ik weet niet waar ik moet lopen, ik zag/zie dat meisje nog altijd doodgraag, ook al ging het de laatste maanden wat minder. Ze nam die laatste maanden stelselmatig meer en meer afstand. Ik ben daar echter rustig bij gebleven, en heb steeds de hoop gehad dat het goed ging komen. Tot ze me vandaag zei dat we uiteen gaan.
Het enige dat me moed geeft, is dat ze de laatste tijd enorm in de war is met zichzelf. Er is 2 weken geleden een vriend van haar gestorven, ze moet beslissingen maken (verderstuderen), het botert niet met haar ouders en ze neemt over het algemeen nogal veel hooi op haar vork. Ook zegt ze dat ze eerst en vooral tijd nodig heeft voor zichzelf, en ze houdt toch een bepaalde poort open naar de toekomst toe.
Ik hoop er enorm hard op dat ze na 2 weken tot inkeer komt en dat dit een impulsbeslissing blijkt te zijn. Maar anderzijds weet ik niet of ik daar mee mag bezig zijn. Mag ik daarop hopen? Of moet ik me echt volledig focussen op een leven zonder haar? Moeilijk om in te schatten voor jullie, dat begrijp ik wel...
Man, dit is hard. Op dit moment zou ik liever niet leven eerlijk gezegd.
Ik ben 22 btw.
zarathustra
Legacy Member
mimosa zei:
Dus je bent begonnen als de 'P.' in je verhaal en eindigt als de kerel voor wie jij de 'P.' was? Tja.. hoe zeggen ze dat? Karma?
Het is natuurlijk ongelofelijk pijnlijk en zeker met het financiële er bovenop, maar als het begint met bedriegen kan je niet verbaasd zijn dat het eindigt met bedriegen.
StanTem
Legacy Member
Wat is dat hier de laatste tijd? Alle vrouwen gaan er precies vandoor...
Bereid u maar al voor op een leven zonder haar. Als je nu blijft hopen en het komt uiteindelijk toch niet goed, heb je niks gewonnen en val je misschien nog dieper. Ik kan ervan meespreken na een relatie van meer dan 5 jaar waarvan 3.5 jaar gehuwd.
Ik wist toen wel nog niet direct dat er iemand anders in het spel was, dat heeft uiteraard ook invloed. Als er in uw situatie niemand tussenzit, kan ze misschien toch nog tot inziens komen.
Nu goed, ik heb er pas ook een korte relatie opzitten van een maand. 't Was ook madam die er plots mee stopte. En ja, ik hoopte ook weer dat het goed zou komen, maar tevergeefs.
Sterkte alvast!
Jessed zei:
Bereid u maar al voor op een leven zonder haar. Als je nu blijft hopen en het komt uiteindelijk toch niet goed, heb je niks gewonnen en val je misschien nog dieper. Ik kan ervan meespreken na een relatie van meer dan 5 jaar waarvan 3.5 jaar gehuwd.
Ik wist toen wel nog niet direct dat er iemand anders in het spel was, dat heeft uiteraard ook invloed. Als er in uw situatie niemand tussenzit, kan ze misschien toch nog tot inziens komen.
Nu goed, ik heb er pas ook een korte relatie opzitten van een maand. 't Was ook madam die er plots mee stopte. En ja, ik hoopte ook weer dat het goed zou komen, maar tevergeefs.
Sterkte alvast!
HelpYouFall
Legacy Member
Straf verhaal mimosa.
Ik had in uw plaats waarschijnlijk heel dat kot kort en klein geslagen en daarna in brand gestoken.
(of toch minstens die pc).
skip naar 4.30
Maar ik ben nu ook geen stichtend voorbeeld op dat vlak, dus well done Sir!
Ik had in uw plaats waarschijnlijk heel dat kot kort en klein geslagen en daarna in brand gestoken.
(of toch minstens die pc).
skip naar 4.30
Maar ik ben nu ook geen stichtend voorbeeld op dat vlak, dus well done Sir!
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.