Beetje gelijkaardig verhaal hier, maar dan na een relatie van 5,5 jaar. We hadden er alletwee last van en hebben gisteren besloten om er dan toch niet mee door te gaan. Het ging nochtans goed, maar de twijfels waren er wel constant van "is het dit nu voor de rest van ons leven?" Het eerste semester van vorig academiejaar was een donkere periode met een serieus crisismoment in januari. Daarna hadden we ons herpakt - althans, dat dachten we - maar blijkbaar bleven de twijfels wel sluimeren en knagen. Ze is en blijft wel mijn beste vriend(in), maar dat zal ook na verloop van tijd waarschijnlijk gaan verwateren. Dat besef dat ik dat onherroepelijk kwijt ben, doet misschien nog het meest pijn van allemaal.
Normaal gingen we binnen twee weken gaan samenwonen. Nu is er enkel een zwart gat.

Ik heb het gevoel dat we een enorm stomme beslissing hebben gemaakt, maar tegelijkertijd is er iets dat mij zegt dat het anders toch niet ging gelukt zijn, dat we elkaar niet echt gelukkig zouden kunnen maken. Pff...
Ik ben niet echt het type om zo'n dingen te gaan ventileren op een anoniem forum, maar al mijn goeie maten zijn blijkbaar op vakantie nu. Geen uitlaatklep hebben op dit moment maakt het allemaal nog veel erger, dus indulge me een beetje plz.