Mus
Legacy Member
Ik vind dat helemaal niet zo absurd lezen hoor, cura. Mensen zitten wel degelijk zo in elkaar, ingewikkeld en vaak vasthoudend aan hetgeen ze gewoon zijn (geworden).
Ze is gedumpt en volgens mij hield ze nog van hem op dat moment. Elk contact dat hij zoekt met haar lijkt ook ergens een beetje op een bevestiging voor haar (boost voor zelfvertrouwen?).
Het is zo'n moerassige situatie vol dubbel gevoel: ik wil gerust gelaten worden en toch wil ik nog contact met hem (om welke reden dan ook).
Het werkt ook verslavend he: als ge energie steekt in iets, is hetgeen ge ervoor terug krijgt een eens zo waardevol moment. Dat maakt het op de duur ook moeilijk om los te laten, omdat ge u net optrekt aan die waardevolle momenten (die initieel gewoon enorm veel energie kosten).
Hoe langer die waardevolle momenten uitblijven, hoe meer verslaafd ge daar spijtig genoeg aan kunt raken. Omdat áls het raak is, het u een bevredigend gevoel kan geven. Ge weet niet wanneer en/of hoe ge uw 'beloning' gaat krijgen, daarom blijft ge als mens daar een beetje hooked aan.
Als het op liefde aankomt is praktisch geen enkel mens rationeel.
Ze is gedumpt en volgens mij hield ze nog van hem op dat moment. Elk contact dat hij zoekt met haar lijkt ook ergens een beetje op een bevestiging voor haar (boost voor zelfvertrouwen?).
Het is zo'n moerassige situatie vol dubbel gevoel: ik wil gerust gelaten worden en toch wil ik nog contact met hem (om welke reden dan ook).
Het werkt ook verslavend he: als ge energie steekt in iets, is hetgeen ge ervoor terug krijgt een eens zo waardevol moment. Dat maakt het op de duur ook moeilijk om los te laten, omdat ge u net optrekt aan die waardevolle momenten (die initieel gewoon enorm veel energie kosten).
Hoe langer die waardevolle momenten uitblijven, hoe meer verslaafd ge daar spijtig genoeg aan kunt raken. Omdat áls het raak is, het u een bevredigend gevoel kan geven. Ge weet niet wanneer en/of hoe ge uw 'beloning' gaat krijgen, daarom blijft ge als mens daar een beetje hooked aan.
Als het op liefde aankomt is praktisch geen enkel mens rationeel.
het was financieel weer even heel moeilijk (voor hem momenteel ook) dus ik wilde wachten tot ik wat centjes op "overschot" had om een treinticket te kunnen kopen. Mijn tante was zo lief om mij dat geld onlangs te geven, zodat ik niet langer hoefde te wachten. Het contact verliep vlot sinds de breuk dus ik liep heel de tijd op wolkjes. Zondag had ik hem dan gezegd dat ik er wel wat nerveus voor was, door de breuk van vorige maand, en dat er zoveel gebeurd was,... En hij pikte daar meteen op. Het kwam erop neer dat hij eigenlijk niet meer zeker is of hij nog van mij houdt of niet, en hij al weer een aantal weken met twijfels zit. Ik kom compleet uit de lucht gevallen, en hij zegt dat hij niet goed wist hoe hij dat moest zeggen, omdat mijn thuissituatie ook weer serieus uit de hand aan het lopen is en hij het niet erger wilde maken. Dat hij niks zeker weet, en hij net zo goed kan twijfelen omdat hij weer in een dipje zit en ik het de laatste tijd zo druk heb hier in huis (alles moet tip-top in orde zijn, er komt een schatter voor het huis, ben zelfs gaatjes in de muren aan het dichten enzo). Maar dat hij heel blij gaat zijn om mij te zien en blij was om te horen dat ik vrijdag vroeger kan afkomen, omdat ik die dag maar een paar uurtjes op school moet zitten.
. Maar dat hij het nu wel op de juiste manier aanpakt om te kijken waar zijn twijfels vandaan komen (en of ze -belangrijker- wegebben zodra hij u ziet): elkaar face to face zien om erover te praten ipv via internet of telefoon.
Maar zelf met het logische feit er bij dat ze nog ergens teert op dat contact met die jongen is het gewoon zichzelf voorliegen dat ze afspreekt met als doel "dan kan ik hem in persoon duidelijk maken dat ik geen contact hoef". Mijn punt was gewoon dat, net zoals HYF reeds zei, contact verbreken nog steeds het duidelijkste signaal is dat je geen contact meer wil. 