Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 26
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
glashelder
Legacy Member
curby zei:
I am the 3% 
Anyway, over Blazegedoetje, Wikkes. Liever nog eens proberen en dan met mijn (allez, haar) kop tegen de lamp lopen dan het niet meer proberen en spijt hebben want wat-als. Dan ben je toch zeker dat het écht niet meer lukt. Ik zou er niet al te enthousiast ingesprongen zijn en heel bang zijn voor een herhaling van dramaz, maar toch proberen. Want zo ben ik.
BlazeMusic
Legacy Member
Ge hebt mijn gedachtegang mooi omschrevenglashelder zei:
Anyway, over Blazegedoetje, Wikkes. Liever nog eens proberen en dan met mijn (allez, haar) kop tegen de lamp lopen dan het niet meer proberen en spijt hebben want wat-als. Dan ben je toch zeker dat het écht niet meer lukt. Ik zou er niet al te enthousiast ingesprongen zijn en heel bang zijn voor een herhaling van dramaz, maar toch proberen. Want zo ben ik.
Ik blijf erbij dat ge psycholoog moet worden.
Bart Religion
Legacy Member
glashelder zei:
Anyway, over Blazegedoetje, Wikkes. Liever nog eens proberen en dan met mijn (allez, haar) kop tegen de lamp lopen dan het niet meer proberen en spijt hebben want wat-als. Dan ben je toch zeker dat het écht niet meer lukt. Ik zou er niet al te enthousiast ingesprongen zijn en heel bang zijn voor een herhaling van dramaz, maar toch proberen. Want zo ben ik.
Ja, echt wel.
Beter spijt van iets dat je gedaan hebt, dan spijt hebben van iets dat je niet gedaan hebt.
In 't slechtste geval, als het niets wordt kan je achteraf jezelf niets kwalijk nemen gezien je zelf wel alles gegeven hebt. Doe je dat niet dan blijf je toch maar zitten met het idee 'wat als'
BlazeMusic
Legacy Member
Oké, eventjes advies vragen...
Vriendin van mij (schat van een meisje) is al een aantal jaren samen met een kerel waarmee ze een huis heeft gekocht (weet niet precies hoelang ze dat huis al hebben, ik schat een jaar). De laatste maanden is het niet anders dan ambras en begint ze serieus haar twijfels te krijgen over heel de relatie. Het lijkt er ook niet op te verbeteren want emotioneel lijken ze gewoon niet te "klikken". Zij heeft na een zware dag bijvoorbeeld behoefte aan een goede babbel, hij luistert met een half oor waardoor zij zich dan weer genegeerd voelt,... En ik heb eigenlijk nooit echt veel positieve verhalen gehoord over die relatie. Lijkt de laatste tijd echt uit de hand te lopen.
Ze lijkt te twijfelen om het te willen uitmaken (andere keren wil ze er dan aan werken, maar zonder resultaat aan zijn kant), maar die stap lijkt haar te angstaanjagend. Ze hebben samen een huis, een hond, bezittingen,... En ze weet ook helemaal niet hoe het bij een andere jongen/man zou zijn. Ze heeft er al over gesproken met haar lief, maar dan komt er ruzie, doet hij weer een paar dagen zijn best, en is het daarna weer hetzelfde liedje.
Nu, ze heeft al een beetje het gevoel dat ze geen tijd heeft om voor zichzelf na te denken (haar vrienden zeggen dat zij hem moet dumpen, haar familie vindt dat dan weer geen goed idee,...). Maar ze komt zelf naar mij om erover te praten.
Is het dan wel verstandig dat ik mijn mening hierover uit tegen haar? Ik wil haar ook niet in een richting duwen, maar het komt over op mij alsof ze het compleet beu is maar de stap niet durft te zetten door alle bezittingen die ze samen hebben. En dat lijkt mij dan ook weer een foute reden om bij iemand te blijven... En ik denk dat ik dit haar wel duidelijk kan maken, maar ik wil niet dat mijn mening een aanleiding is om een beslissing te maken waarvan ze achteraf misschien spijt heeft...
Vriendin van mij (schat van een meisje) is al een aantal jaren samen met een kerel waarmee ze een huis heeft gekocht (weet niet precies hoelang ze dat huis al hebben, ik schat een jaar). De laatste maanden is het niet anders dan ambras en begint ze serieus haar twijfels te krijgen over heel de relatie. Het lijkt er ook niet op te verbeteren want emotioneel lijken ze gewoon niet te "klikken". Zij heeft na een zware dag bijvoorbeeld behoefte aan een goede babbel, hij luistert met een half oor waardoor zij zich dan weer genegeerd voelt,... En ik heb eigenlijk nooit echt veel positieve verhalen gehoord over die relatie. Lijkt de laatste tijd echt uit de hand te lopen.
Ze lijkt te twijfelen om het te willen uitmaken (andere keren wil ze er dan aan werken, maar zonder resultaat aan zijn kant), maar die stap lijkt haar te angstaanjagend. Ze hebben samen een huis, een hond, bezittingen,... En ze weet ook helemaal niet hoe het bij een andere jongen/man zou zijn. Ze heeft er al over gesproken met haar lief, maar dan komt er ruzie, doet hij weer een paar dagen zijn best, en is het daarna weer hetzelfde liedje.
Nu, ze heeft al een beetje het gevoel dat ze geen tijd heeft om voor zichzelf na te denken (haar vrienden zeggen dat zij hem moet dumpen, haar familie vindt dat dan weer geen goed idee,...). Maar ze komt zelf naar mij om erover te praten.
Is het dan wel verstandig dat ik mijn mening hierover uit tegen haar? Ik wil haar ook niet in een richting duwen, maar het komt over op mij alsof ze het compleet beu is maar de stap niet durft te zetten door alle bezittingen die ze samen hebben. En dat lijkt mij dan ook weer een foute reden om bij iemand te blijven... En ik denk dat ik dit haar wel duidelijk kan maken, maar ik wil niet dat mijn mening een aanleiding is om een beslissing te maken waarvan ze achteraf misschien spijt heeft...
glashelder
Legacy Member
Ja, dat.KO zei:
Je moet haar natuurlijk niet pushen of zo, maar je mening is je mening hé. Je kan het altijd een beetje nuanceren of zo. Of dingen zeggen zoals "ik heb de indruk dat..." in plaats van "hij is" of "het is". Of ook gewoon vrágen of het zo is. "Het komt bij mij een beetje over alsof je schrik hebt, is dat zo of zit ik er volledig naast?"
BlazeMusic
Legacy Member
Ja natuurlijk, elk verhaal heeft 2 kanten, en ik pas ook op met wat ik zegKO zei:
Mijn spreektechnieken uit de lessen "onderhandelen en bemiddelen" komen hier toch goed van pasglashelder zei:
Ik heb soms het gevoel dat ze haar beslissing al gemaakt heeft, maar de "oplossing" probeer te laten benoemen door anderen, om zichzelf ervan te overtuigen dat ze n de toekomst de juiste beslissing maakt (slaat dat ergens op?). Dus ik pas ook altijd op met wat ik zeg, want ik wil achteraf niet horen dat ik de aanleiding heb gegeven bij het doorhakken van de knoop ofzo (zij moet dit beslissen, niemand anders). Maar 't is een vrij complexe situatie, dus ik weet gewoon niet zeker of het wel verstandig is om mijn mening te uiten (want hier vraagt ze wel naar). Wat we nu dus al een aantal conversaties doen, is haar laten praten, en ik die vragen stel (en zo om de paar vragen eens parafraseer). En over haar gevoel praten enzo... Veel praten langs haar kant, weinig input langs mijn kant (vooral luisteren)
En dat gaat goed, voorlopig, maar het moment dat ze zal vragen: "zeg nu uw eerlijke mening eens" komt dichterbij, en dan weet ik eigenlijk niet wat ik moet doen...
glashelder
Legacy Member
Wel ja, dan zou ik eigenlijk gewoon zeggen "ik heb de indruk dat je al een beslissing gemaakt hebt, maar dat je de stap niet durft zetten en daarvoor bevestiging zoekt bij anderen?" oidBlazeMusic zei:Mijn spreektechnieken uit de lessen "onderhandelen en bemiddelen" komen hier toch goed van pas
Ik heb soms het gevoel dat ze haar beslissing al gemaakt heeft, maar de "oplossing" probeer te laten benoemen door anderen, om zichzelf ervan te overtuigen dat ze n de toekomst de juiste beslissing maakt (slaat dat ergens op?). Dus ik pas ook altijd op met wat ik zeg, want ik wil achteraf niet horen dat ik de aanleiding heb gegeven bij het doorhakken van de knoop ofzo (zij moet dit beslissen, niemand anders). Maar 't is een vrij complexe situatie, dus ik weet gewoon niet zeker of het wel verstandig is om mijn mening te uiten (want hier vraagt ze wel naar). Wat we nu dus al een aantal conversaties doen, is haar laten praten, en ik die vragen stel (en zo om de paar vragen eens parafraseer). En over haar gevoel praten enzo... Veel praten langs haar kant, weinig input langs mijn kant (vooral luisteren)
En dat gaat goed, voorlopig, maar het moment dat ze zal vragen: "zeg nu uw eerlijke mening eens" komt dichterbij, en dan weet ik eigenlijk niet wat ik moet doen...
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.