Danku...
Eigenlijk is het hier dus nog best oké!
OT: een medestudent terug gezien op school en hij is blijkbaar enkele dagen geleden gedumpt. Ik vond dat erg om te horen , maar hij zei dat hij zich wel oké voelde. Heel de dag heeft hij lachend rond gelopen, onnozele grapjes gemaakt en de clown uitgehangen in de klas. Pas toen we met 2 alleen op de bus zaten, zei hij dat hij er heel hard mee zit en dat hij zich momenteel geen raad weet. Omdat ik zelf niet goed wist hoe ik daarop moest reageren, ben ik over mijn eigen breuk beginnen vertellen. Hij herkende veel van die emoties en gedachten, ik had de indruk dat het gesprek hem een beetje rust gaf.
Ik heb het altijd heel stom gevonden dat mijn vorige relaties nooit goed zijn afgelopen en dat heeft mij altijd heel hard doen nadenken en twijfelen (Is er iets mis met mij? Kies ik altijd de verkeerde mensen? Had ik dit kunnen voorkomen?). Maar het voordeel is dat ik er elke keer van leer en mensen beter advies kan geven als ze in een soortgelijke situatie zitten (or so I was told...). Op zich toch ook wel mooi... Daar voel ik mij eigenlijk wel goed over, zo dat 'mensen kunnen opvrolijken'!

Misschien is dat voor mij wel een gepaste 'missie' op deze aardkloot...
En nu ik mijn 'random blabbering' weer gehad heb... Hoe is het nog met iedereen hier?