Archief - Heb jij een lief: the sequel deel 25

M'n grootmoeder is dus gestorven, en de begrafenis is de 24ste. Laten we zeggen dat ik issues heb met begrafenissen, en ik het maar luguber vind dat ze de assen van m'n grootmoeder op zo'n grasveldje gaan strooien. Standaard bij een crematie, maar 't is iets waar ik liever niet bij wil zijn, geen beeld dat ik wil "meenemen" om het zo te zeggen. Toen mijn andere oma stierf, had ik dit ook zo uitgelegd, maar werd ik door m'n moeder verplicht om naar de begrafenis te gaan. Hoewel ik 16-17 jaar aan herinneringen heb aan mijn oma, is de begrafenis hetgene dat mij het helderste bij blijft. Dan wilde ik bij m'n andere grootmoeder niet. Nu ik 22 ben, en geen contact meer heb met mijn moeder, vond ik dat ik de beslissing deze keer zelf kon maken. Ik had dit al uitgelegd aan m'n familie, en iedereen leek het te begrijpen en accepteerde mijn keuze. Ik zou in de plaats dan naar Nederland trekken, naar m'n lief, om alles een beetje op een rijtje te zetten en me te ventileren. Normaal zou ik vandaag naar Nederland trekken.

Mijn nicht had gisteren echter een sms gestuurd ('s avonds) met de vraag of ik dan toch niet zou overwegen om te komen. Ze had ontdekt dat m'n oudste broer niet wil komen wegens "ik heb eigenlijk geen band met die mensen" en m'n jongste broer omdat hij een beetje blokkeert bij de gedachte en niet weet hoe hij ermee moet omgaan. Dat vond m'n nicht heel pijnlijk, omdat zij dan het enige kleinkind zou zijn dat aanwezig is, en ze vond dat mijn grootmoeder dat niet verdiende. Ik heb dan gisteren toch toegestemd. Niet omdat ik ineens wel wil gaan, maar omdat mijn nicht nu duidelijk aangeeft dat ze hier wel behoefte aan heeft, en ik haar niet in de steek wil laten. Wordt eventjes doorbijten.

Ik zei dan gisterenavond tegen mijn lief dat ik toch zou gaan, en dat heeft hem blijkbaar wel getroffen. Hij had blijkbaar al vanalles gepland voor wanneer ik zou aankomen vandaag, iets waar hij blijkbaar best veel voor voorbereid had. Ook had hij zich mentaal voorbereid op de babbel die we zouden hebben, over waar hij nu mee zit, en dat wordt nu dan met een paar dagen uitgesteld. Daar is dan een heel gedoe rond geweest gisteren... Blijkbaar zit hij enorm in de knoop met zichzelf, en mogelijk met hoe zijn toekomst er zal uitzien. Hij is 26, heeft geen diploma (wegens te vaak naar het ziekenhuis moeten), is arbeidsongeschikt voor de rest van z'n leven, en hij krijgt de ene tegenslag na de andere. Hij is "op" om het zo te zeggen. En het enige waar hij tijdens heel die periode naar uitkeek, was dat hij de kerstperiode met mij kon vieren.

Op zich oké, ik vertrek dan wel later naar Nederland, maar dan blijf ik gewoon een paar dagen extra. Maar dit is het punt dat de autisme het een beetje voor hem verpest. Hij had al zolang "gepland" dat ik de 21ste daar zou zijn, dat het heel moeilijk is voor hem om van die plannen af te stappen. Heel zijn "planning" wordt dan zogezegd overhoop gegooid, en dat doen hem in paniek schieten. Ik heb dat trekje ook, maar aangezien ik degene ben die de plannen maakt, zit ik er niet zo mee (of toch minder). Als je zoiets aan anderen uitlegt (wat ik gisteren ook deed), ben ik vrij zeker dat ik van de meesten als reactie krijg: "wat een egoïst". Maar zo simpel zit het niet in elkaar.

Uit pure frustratie hebben zijn emoties het gisteren dan overgenomen, wat eerst resulteerde in een "ik wil niet praten met jou" en uiteindelijk eindigde met een "dit is niet eerlijk tegenover mij". Ik stelde dan nog voor om een bericht naar zijn ouders te sturen, om de situatie uit te leggen (want die dachten ook dat ik er vandaag zou zijn), zodat hij dit niet hoefde te doen. Maar ik kreeg een koppige "ik heb het zelf al gezegd" terug. Wetende dat die conversatie toch alleen maar tot ruzie kon leiden, heb ik het laten vallen gisteren. Vanmorgen heb ik dan een bericht gekregen dat hij mij begrijpt, maar hij het heel moeilijk heeft met dat soort zaken.

En gisteren is bij mij dan een beetje het pijnlijke besef gekomen dat dit mogelijk altijd zo zal zijn. Ik heb niet elke minuut van de dag in handen (ook al zou ik dat graag willen, wegens m'n eigen autisme), en mijn en andermans plannen zullen nog wel vaak de gelegenheid hebben om te veranderen op het laatste moment. Ik vraag me gewoon af of ik hem dan elke keer weer moet "trotseren" als dit gebeurd.

Daarom dat ik me best een hypocriet voel. Ik vertoon dat gedrag ook (in mindere mate, ik heb in de loop van de jaren enorm weten te relativeren en weet ook dat ik niet alles in handen heb), maar ik erger me er aan als hij dat gedrag vertoont. In hoeverre kan ik hem dat dan kwalijk nemen...?

Ik weet dat mijn exen altijd in de knoop zaten met mijn gedrag. Maar ik zit nu in een relatie met iemand die daar vrij vlot mee om kan, omdat hij dezelfde (autistische) trekken vertoont. Ik was daar zo gelukkig om, omdat ik eindelijk het begrip kreeg waar ik stiekem al zo lang op gehoopt had, want ik ben eigenlijk geen moeilijke vanaf mensen weten hoe ik in elkaar zit. Ik had ook geen problemen met zijn trekken, maar sinds kort lijkt het alsof dit het enige is waarop ik nog kan letten. Ik weet niet hoe dit komt, maar ik denk dat ik het hiermee voor mezelf verpest...