Tesliem zei:
Pech dat je net 20 a 30 jaar van leven hebt verkwist terwijl in die periode andere dingen kon bereiken.
Dat begrijp ik niet zo goed?
Tesliem zei:
Je doet er toch ook alles aan om jezelf en je partner gelukkig te maken? Waarom zou dat bij een kindje niet werken denk je?
Dat weet je dus niet. Het kan werken of het kan niet werken. Daarom neem ik het risico liever niet. Neem nu bv de relatie tussen mij en mijn moeder. Zij heeft altijd goed voor mij gezorgd en ik ben altijd een brave dochter geweest. Ik kreeg alles wat ik nodig had en ik deed het goed op school, droeg zorg voor al mijn spullen,... Toch hebben wij om de een of andere reden nooit een band gekweekt. Botsende (of net te gelijkaardige) karakters, who knows. Zij heeft m.a.w. alles gedaan wat ze kon om mij gelukkig te maken en ik heb in ruil ook mijn best gedaan om haar gelukkig te maken. En toch kun je ons beter niet te lang in één ruimte laten, want dan is het gegarandeerd ruzie...
Tesliem zei:
Je kunt het ook anders stellen en jezelf de vraag stellen of je je "eventuele kinderen" niet de kans op een gelukkig leven ontneemt door ze niet de kans te geven om ooit de wereld te zien.
Met die redenering kun je rouwig zijn om zowat elke bevruchting die je d.m.v. anticonceptie voorkomt. Wat niet bestaat (en tot er hersenactiviteit is, is een foetus voor mij gewoon een klomp cellen), kun je niets ontnemen imo.
En intussen lopen er op de wereld trouwens al heel wat "echte" kinderen rond die wachten op een adoptie. Het zijn die kinderen die je, als je geschikt wordt geacht voor adoptie althans, in mijn ogen juist de kans op een gelukkig leven ontneemt door zelf een kind op de wereld te zetten i.p.v. er eentje te adopteren. Adoptie is dan ook iets dat ik later wel zou durven overwegen, moest ik toch plots moederlijke gevoelens beginnen krijgen.
Tesliem zei:
Ik heb zo de indruk dat je deze beslissing hebt genomen door alleen de nare kanten van het leven te bekijken.
Klopt, maar voor mij wegen die nu eenmaal zwaar genoeg door. Ik heb nooit moederlijke gevoelens gehad en heb bijgevolg ook nooit echt een kinderwens gehad en vond het altijd moeilijk om meisjes te begrijpen die daar wel mee bezig waren. Tot ik mijn oma op haar sterfbed zag liggen.
Toen ik zag hoe blij zij was dat haar kinderen en oudste kleinkinderen er op dat moment waren en toen ik zag hoe hard zij nog aan het vechten was voor haar leven, toen had ik plots heel erg het gevoel "f*ck, het leven is te belangrijk om het niet door te geven, en straks lig ik daar ook en heb ik niet zoals zij het geluk om te kunnen denken "gelukkig leef ik in hen nog verder". Maar daarna keek ik door de kamer en zag ik hoe kapot iedereen was (ik heb er zelf nog altijd nachtmerries over) en toen besefte ik dat ik nooit zou kunnen leven met het besef dat ik mensen zo'n verdriet zou aandoen (ook al kun je het natuurlijk niet helpen dat je doodgaat).
....te laat...
