Xirtanneke zei:
Goed, stel jullie even voor, een puur hypothetische situatie (ahum!)... + rest van de tekst
Eerst en vooral: ik ben blij dat je je verantwoordelijkheden nog opneemt. In 1 van je vorige posts las ik dat je de moed nog hoog wilde houden voor je zoontje, dit vind ik persoonlijk bewonderenswaardig... Je krijgt niet elke dag zo'n klap in je gezicht, zeker niet als je al zo lang samen bent, je partner in eerste instantie zijn flirt nog wil ontkennen (maar je kwam met bewijs!) en je dan ook nog eens een tijdje in het ongewisse laat, waardoor jij er al helemaal de kriebels van krijgt...
Ik denk dat veel mensen zich zouden laten gaan, maar jij wil nog steeds het beste voor je zoontje en ik durf te wedden dat je hier alles voor zou doen, als een goede moeder.
Alsof het nog niet moeilijk genoeg is, komt er nu nog eens een zwangerschap bij, waarvan je ex-partner niets van wil weten. Zeg mij eens, als vader lijkt hij zich daar wel heel gemakkelijk vanaf te maken niet? Als hij correct zou handelen naar jou toe, met wie hij een deel van zijn leven gedeeld heeft, zou hij zich wel iets meer betrokken mogen voelen. Liefde is niet alleen blind, maar ook nog eens gruwelijk, als hij zijn flirt laat voorgaan op jou, zelfs nu jullie uit elkaar zijn.
Ik denk dat bij hem nu de angst speelt dat een "extra" kind zijn nieuwe relatie een beetje in de weg zit, want dan zou hij er ook mee voor moeten zorgen. De abortus zou dus goed uitkomen voor hem. Ik denk dat zijn nieuwe vriendin er ook niet zit op te wachten dat hij een 2de kind krijgt, misschien drijft dit hem ook wel. Ik ga hem geen slecht mens noemen, want nieuwe gevoelens doen absurde dingen met een mens. Ik zou hem eerder een "ontloper" noemen, wat in mijn ogen anders ook niet zo best is.
Uiteraard moeten we er rekening mee houden dat jouw ex niet degene is met de baarmoeder. De uiteindelijke beslissing zal bij jou liggen, niemand kan je tot iets verplichten. Toch moet je bij die beslissing ook rekening houden met jezelf. Als je het kind wil houden, kan je dit dan ook onderhouden en verzorgen, in combinatie met je werk, en als alleenstaande? Ik wil je niet ontmoedigen, maar de zaken voor een baby zijn nu eenmaal minder goed te plannen in vergelijking met je zoontje. Heb je ouders die je steunen? Vrienden waar je terecht kan? Kan je hulp krijgen?
Hoe erg het ook mag klinken, als je ex-partner er absoluut niet naar wil omkijken, zal er een grote last op jouw schouders terecht komen. Een last die misschien iets teveel kan zijn, tezamen met de situatie waar je nu doorgaat. Aan jou de keuze om uit te maken of dit een last is die je wil dragen, of net niet.
Ik hoop in ieder geval dat je eruit geraakt. Ik kan me niet voorstellen wat het is om in zo'n situatie te zitten, maar ik kan me wel voorstellen dat het niet gemakkelijk is.
