Atomsk
Legacy Member
Klinkt erg herkenbaar. Ik maak hier nu ff een parallel van een situatie waarin ik zelf heb gezeten.Patatten zei:
Die relatie van mij was een continue vorm van aantrekken en afstoten. Eén van de moeilijkste dingen in dat verhaal is telkens weer het gevoel krijgen dat jouw aanwezigheid, compleet irrelevant is voor haar. Dat is erg moeilijk om IN zo een situatie bij elkaar te puzzelen. Ik heb het hele spectrum van emoties wel afgetikt om op zo een situatie te reageren: steunen, motiveren, panikeren, frustreren, terug negeren, boos worden, etc. Enfin, niets hielp, niets werkte, niets was afdoende. Elke reactie kreeg eigenlijk een compleet omgekeerde tegenreactie. Voelde op een bepaald moment aan alsof we aan het schaken waren.
Als je er achteraf op terugkijkt, dan vraag je jezelf in godsnaam af waarom je jezelf eigenlijk zo gedroeg. Heel herkenbaar bij jou is dat je dat achteraf gewoonweg niet kan plaatsen.
Ik kreeg het gevoel dat ik ook babysit speelde: continu zoeken naar signalen dat het mis liep, continu reageren op situaties waarbij ze pillen hamsterde onder een kapotte bureau lade, continu moeten uitkijken dat er niet opnieuw werd gesneden, etc. Zo "verdween" ze ook doodleuk tijdens een familiefeestje. Ze ging naar het toilet maar ik vond haar uren later, alleen, zittend op een lege parking, kilometers verder. Klinkt als jouw verhaal.
Enfin, lang verhaal kort: ze bleek borderline te hebben. Ze is ondertussen in behandeling, moet medicatie nemen en doet het nu een stuk beter. Het hielp haar om een "naam" te hebben voor haar gevoelsbelevenis. Ze realiseerde zich uiteindelijk wel dat ze anders reageerde dan de zogenaamde norm. Dat maakte haar ongelukkig en blokkeerde haar.
Ik heb haar doodgraag gezien, maar ik heb er veel uit geleerd.
tl;dr: I feel for you
Er komen betere tijden. Als je haar nog ziet, spoor haar aan MEER hulp te zoeken. Hoe vroeger ze die vaststelling doen, hoe beter.
