Hier en daar kan ik mij wel vinden in uw verhaal. Mijn ex-vriendin heeft het ook uitgemaakt na een relatie van 4j ( waren samen toen we 18 waren ), bij mij en gemeenschappelijke vrienden kwam dit heel plots aan.
Ze zei toen ook dat we nog steeds vrienden konden blijven en blabla, op dat moment zei ik ook dat dit niet ging lukken enzo. Achteraf probeerde ik dan nog eens met haar te praten (online welliswaar), ik probeerde hier en daar wat recht te zetten, verduidelijking te vragen en mss ook wel wat proberen te redden.. Zij werd dan boos om het feit dat er niets meer te redden viel (volgens mij is dit toch logisch dat je dit probeert, nuja..)
Er is dan nog vanalles gebeurt en uitgekomen ( welja er gaat vanalles dan de ronde, al dan niet waarheden..)
Sindsdien is het niemeer goed gekomen, nog eventjes aangesleept, maar dat was het dan ook. Net zoals bij u is ze dan ook heel onze relatie beginnen wissen, foto's untaggen, zelf zo brieven/knuffels terug gegeven.
Ik heb het geluk gehad dat er veel vrienden ervoor mij waren, ik heb nooit gevraagd dat zij partij kozen (ik wil dat ook niet), maar mijn vriendin is minder en minder contact gaan zoeken met hen. (terwijl er vrienden bijzaten, die oorspronkelijk eerst haar vrienden waren, één van haar beste vriendinnen etc..)
Nja ieder heeft een eigen manier van verwerken, sommigen ontwijken elke vorm van confrontatie, anderen hebben niet liever. Het is ook zeer moeilijk om 'juist' te handelen in zo'n situatie, iedereen heeft andere opzichten en andere denkwijzen..
Je mag u echt niet teveel bezig houden met wat zij nu denkt of wil (ja ik doe het ook nog steeds

), want dit helpt u niet vooruit. Hou u bezig met jezelf, JA je zal er nog over denken/dromen en ge kunt dit grotendeels niet controleren. Vaak is het ook zo, zoals je zelf aangeeft, dat je meer over de persoon denkt met wie je samen was. Daarmee bedoel ik dan het gedacht van toen jullie nog samen waren en gelukkig een koppel vormden, de goeie momenten dus..
Ik heb dus ook vrij veel vragen, maar daar zullen geen antwoorden op komen, nu is het aan u om jezelf wijs te maken (of laten inzien, hoe je het bekijkt

) dat die u toch niet verder helpen en dus niets uitmaken!