Archief - Heb jij een lief: The sequel deel 13
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
lykmeraid
Legacy Member
Mja los van wat die meiskes er van vinden (want geef toe, dat interesseert niemand):
Als de Bart nu gewoon elke week een ander meiske binnendoet en op voorhand tegen die meiskes vertelt dat het niks inhoudt dan zeg ik niks, maar als ge 7x (bij wijze van spreken) een relatie begint met iemand, dat loopt na een paar maanden op de klippen en ge begint de week daarna doet ge hetzelfde maar met een ander meiske, dan heb ik daar wel vragen bij
Dan denk ik:
a) ge kunt niet alleen zijn
b) ge kunt uw vriendinnen niet houden
c) ge hebt bindingsangst
wat ik niet denk:
Bart geniet van verandering van spijs
Als de Bart nu gewoon elke week een ander meiske binnendoet en op voorhand tegen die meiskes vertelt dat het niks inhoudt dan zeg ik niks, maar als ge 7x (bij wijze van spreken) een relatie begint met iemand, dat loopt na een paar maanden op de klippen en ge begint de week daarna doet ge hetzelfde maar met een ander meiske, dan heb ik daar wel vragen bij
Dan denk ik:
a) ge kunt niet alleen zijn
b) ge kunt uw vriendinnen niet houden
c) ge hebt bindingsangst
wat ik niet denk:
Bart geniet van verandering van spijs
ad:
rep +1
Stampertje
Legacy Member
Arifiene zei:Correctie: Huize Colette op de botermarkt.
Ook zelfgemaakte choco, net als zelfgemaakte limonade, taart etc.
En véél goedkoper +je kan er een boekje lezen enzo.
Verandering van spijs doet eten?
Hij heeft er precies niet zoveel last van, dus no prob denk ik dan zo?
Ofwel Bart?
snoeper :naughty:
Bart Religion
Legacy Member
lykmeraid zei:
lykmeraid zei:Mja los van wat die meiskes er van vinden (want geef toe, dat interesseert niemand):
Als de Bart nu gewoon elke week een ander meiske binnendoet en op voorhand tegen die meiskes vertelt dat het niks inhoudt dan zeg ik niks, maar als ge 7x (bij wijze van spreken) een relatie begint met iemand, dat loopt na een paar maanden op de klippen en ge begint de week daarna doet ge hetzelfde maar met een ander meiske, dan heb ik daar wel vragen bij
Dan denk ik:
a) ge kunt niet alleen zijn
b) ge kunt uw vriendinnen niet houden
c) ge hebt bindingsangst
wat ik niet denk:
Bart geniet van verandering van spijs
Een woord: rebound
En nu wou ik eigenlijk een break, maarja. Gewoon iets gaan drinken kan geen kwaad.
Rakael
Legacy Member
Misschien niet de aangewezen plaats voor advies, maar ik ben toch nieuwsgierig naar een objectieve mening! Het is reeds drie maanden gedaan met mijn toenmalige vriendin, waarmee ik een driejarige relatie heb gehad. Om de situatie een beetje te schetsen: wij hebben elkaar ontmoet op 15 & 16 jarige leeftijd. Nu zijn wij respectievelijk 19 & 20 jaar. Je kan zeggen dat het logisch dat het is fout gelopen omdat mensen nog erg kunnen veranderen op die leeftijd. Dat is ook een beetje zo, maar daar gaat het mij niet om.
Ze heeft het met mij uitgemaakt omdat ze niet meer zeker was dat ze nog genoeg van mij hield om in de relatie te blijven (haar woorden), maar dat ze wel vrienden wou blijven, want "misschien verander ik wel van gedacht binnen een maand". Ik heb daarvoor resoluut en terecht gepast, en alle contact meteen verbroken.
Ik heb voor de rest weinig ondernomen om het voor mij 'draaglijker' te maken, foto's van ons bleven gewoon staan op Facebook (het zijn normale foto's die je als vrienden even goed kon maken), reacties bleven staan, et cetera. Een maand na de break up, begon ze ineens al haar tags weg te halen, reacties te verwijderen. Met andere woorden de relatie helemaal wissen en bijgevolg ook de drie jaar die wij gedeeld hebben.
Persoonlijk vond ik dat niet erg, iedereen verwerkt dat op zijn eigen manier zeker. Maar drie maanden na datum, word ik nog steeds lastiggevallen door vrienden (elke keer is het wel iemand anders, dus het is niet een geval van 'vertel gewoon dat je zo'n dingen liever niet hoort') die mij dan vertellen dat ze "daar is met x" of dat ze "haar gezien hebben met y".
Ik mag me dan nog vrij goed voelen bij het feit dat wij niet meer samen zijn, en haar niet missen; toch ervaar ik dat telkens als een steek. Ook probeert ze regelmatig met vrienden van mij (geen gemeenschappelijke vrienden dus) te praten, en er telkens bij te zeggen "ik ben ZO kwaad op die jongen (mij dus), maar niet tegen hem zeggen". Overduidelijk in de wetenschap dat die mensen dat wel tegen mij zullen vertellen.
Ik snap niet goed wat haar bedoeling is? Ze heeft mij in die drie maanden volledig genegeerd, en toch voel ik mij regelmatig geprovoceerd. Toch hoor ik telkens nog opmerkingen van vrienden dat ze zo boos is omdat ik niet voor haar gevochten heb.
Kmoet daarbij nog de kanttekening maken dat ik in de laatste maanden van de relatie erg vaak mijn best heb moeten doen om haar toch 1 keer per week te zijn (zij vond dat genoeg, ik helemaal niet, vroeger was het omgekeerd - vreemde wending an sich!), haar regelmatig gewaarschuwd heb dat we op deze manier uit elkaar zouden groeien.
Ook opvallend is dat het steeds minder en minder goed ging naarmate bepaalde gebeurtenissen in mijn leven plaatsvonden. Zoals wanneer ik haar niet meer kon oppikken met de wagen aangezien iemand die per totale heeft gereden, wanneer ik veranderde van studierichting, enzomeer. Enfin, wanneer zij haar goesting niet meer kreeg, en ik zelf genoeg zorgen had, werd het steeds minder en minder.
Ik mis haar niet, ik koester ook geen of weinig gevoelens voor haar, maar toch gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk omdat ik nooit antwoorden heb gekregen op de vele vragen die ik had. De break up was vrij abrupt zelfs al had ik het mijlenver moeten zien aankomen.
Wat is er aan de hand? Hoe geraak ik van die wrokgevoelens af, en wat wil zij nu van mij? Zij is trouwens nog steeds single voor zover ik dat weet. Dus er was geen andere jongen in het spel.
Ze heeft het met mij uitgemaakt omdat ze niet meer zeker was dat ze nog genoeg van mij hield om in de relatie te blijven (haar woorden), maar dat ze wel vrienden wou blijven, want "misschien verander ik wel van gedacht binnen een maand". Ik heb daarvoor resoluut en terecht gepast, en alle contact meteen verbroken.
Ik heb voor de rest weinig ondernomen om het voor mij 'draaglijker' te maken, foto's van ons bleven gewoon staan op Facebook (het zijn normale foto's die je als vrienden even goed kon maken), reacties bleven staan, et cetera. Een maand na de break up, begon ze ineens al haar tags weg te halen, reacties te verwijderen. Met andere woorden de relatie helemaal wissen en bijgevolg ook de drie jaar die wij gedeeld hebben.
Persoonlijk vond ik dat niet erg, iedereen verwerkt dat op zijn eigen manier zeker. Maar drie maanden na datum, word ik nog steeds lastiggevallen door vrienden (elke keer is het wel iemand anders, dus het is niet een geval van 'vertel gewoon dat je zo'n dingen liever niet hoort') die mij dan vertellen dat ze "daar is met x" of dat ze "haar gezien hebben met y".
Ik mag me dan nog vrij goed voelen bij het feit dat wij niet meer samen zijn, en haar niet missen; toch ervaar ik dat telkens als een steek. Ook probeert ze regelmatig met vrienden van mij (geen gemeenschappelijke vrienden dus) te praten, en er telkens bij te zeggen "ik ben ZO kwaad op die jongen (mij dus), maar niet tegen hem zeggen". Overduidelijk in de wetenschap dat die mensen dat wel tegen mij zullen vertellen.
Ik snap niet goed wat haar bedoeling is? Ze heeft mij in die drie maanden volledig genegeerd, en toch voel ik mij regelmatig geprovoceerd. Toch hoor ik telkens nog opmerkingen van vrienden dat ze zo boos is omdat ik niet voor haar gevochten heb.
Kmoet daarbij nog de kanttekening maken dat ik in de laatste maanden van de relatie erg vaak mijn best heb moeten doen om haar toch 1 keer per week te zijn (zij vond dat genoeg, ik helemaal niet, vroeger was het omgekeerd - vreemde wending an sich!), haar regelmatig gewaarschuwd heb dat we op deze manier uit elkaar zouden groeien.
Ook opvallend is dat het steeds minder en minder goed ging naarmate bepaalde gebeurtenissen in mijn leven plaatsvonden.
Zoals wanneer ik haar niet meer kon oppikken met de wagen aangezien iemand die per totale heeft gereden, wanneer ik veranderde van studierichting, enzomeer. Enfin, wanneer zij haar goesting niet meer kreeg, en ik zelf genoeg zorgen had, werd het steeds minder en minder.Ik mis haar niet, ik koester ook geen of weinig gevoelens voor haar, maar toch gaat er geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk omdat ik nooit antwoorden heb gekregen op de vele vragen die ik had. De break up was vrij abrupt zelfs al had ik het mijlenver moeten zien aankomen.
Wat is er aan de hand?
Hoe geraak ik van die wrokgevoelens af, en wat wil zij nu van mij? Zij is trouwens nog steeds single voor zover ik dat weet. Dus er was geen andere jongen in het spel.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.