Archief - Heb jij een lief: The sequel deel 12
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
mac-bc
Legacy Member
n9ne zei:
Dan denk ik niet dat jij, tha_non, enzovoort goed weten waar het over gaat. Het zou goed kunnen dat jullie niet te maken hebben met die "problematiek" (ik kon geen beter woord vinden), maar dat vind ik nog geen reden om dat te banaliseren tot "ene die wilt rondpoepen". Het is een (excuseer maar: bekrompen) verwijt die je vaak hoort.
Je kunt nooit evenveel vrijheid hebben in een relatie dan wanneer je single bent, hoe los en open uw relatie ook mag zijn. Ik denk dat iedereen het daar wel mee eens is. Als je dan mensen hebt die iets meer (of veel meer) nood hebben aan absolute vrijheid dan jou dan kan dat echt wel een probleem vormen en ik verwed er mijn hoofd op dat die relatie dan niet per definitie "slechter" is of dat er iets schort aan de relatie. Dat ligt gewoon aan jouw persoonlijke ingesteldheid en aangeboren behoeftes (naar vrijheid dus).
Je zou eens moeten weten hoeveel koppels in hun midlife-crisis scheiden met het gevoel dat ze hun jeugd niet genoeg of onvoldoende meegemaakt hebben. Dat ze het gevoel hebben er niet tenvolle van geprofiteerd te hebben. De mens is van nature niet monogaam en in zulke situaties komt dat naar de oppervlakte.
Trouwens, dat hoeft niet alleen over seks te gaan. Alleen al die absolute vrijheid die je ervaart. Ook het gevoel om te kunnen flirten (ook al komt daar geen seks van). En natuurlijk ook de seks zelf met iemand totaal anders, iemand die je misschien amper kent. Lekker spannend toch allemaal? Eens afwijken van voorgeschreven gedrag. Ik heb er absoluut van genoten om nog eens single te zijn na m'n lange relatie. Tot er weer iemand op de proppen kwam voor wie het de moeite waard is dit allemaal op te geven.
n9ne
Legacy Member
Ik weet inderdaad niet waar het goed over gaat, want ik heb dergelijke gevoelens niet. Zoiets hangt natuurlijk af van persoon tot persoon. En natuurlijk respect voor uw situatie, jij bent er tenminste altijd eerlijk over geweest tov je vriendin. Het was niet mijn bedoeling onrespectvol over te komen 
Nerath
Legacy Member
Me dunkt dat dergelijke problemen vooral voortkomen - en dit is geen verwijt - uit een gebrek aan communicatieve vaardigheden.
Wanneer je goed kunt communiceren en zonder connotaties met je partner dingen kan bespreken, zie ik dergelijke problemen niet vaak opduiken.
Bovendien denk ik dat mensen een 'goede' of 'degelijke' relatie zo vaak onderschatten van waarde.
Het is een situatie van geven en nemen, niet meer en niet minder. Soms kan het al eens wat minder gaan, ieder heeft een dipje of eens het gevoel 'is dit het nu voor mij?' maar indien de dingen goed gaan denk ik dat je je niet al te snel moet gaan focusen op dergelijke emoties a la 'ik voel mij gevangen'.
Uiteindelijk gaan dergelijke gedachten een eigen leven leiden als je ze de kans geeft. Het begint bij een enkele gedachte en zal al snel gaan uitmonden bij een 'self-fulfilling prophecy'.
Het zijn twijfels die normaal zijn, maar met eerlijke, open communicatie zonder connotaties langs eender welke zijde - wat heel moeilijk is, dat geef ik toe - kun je denk ik quasi alle redelijke problemen overwinnen, indien ieder wat moeite wil doen.
Wanneer je goed kunt communiceren en zonder connotaties met je partner dingen kan bespreken, zie ik dergelijke problemen niet vaak opduiken.
Bovendien denk ik dat mensen een 'goede' of 'degelijke' relatie zo vaak onderschatten van waarde.
Het is een situatie van geven en nemen, niet meer en niet minder. Soms kan het al eens wat minder gaan, ieder heeft een dipje of eens het gevoel 'is dit het nu voor mij?' maar indien de dingen goed gaan denk ik dat je je niet al te snel moet gaan focusen op dergelijke emoties a la 'ik voel mij gevangen'.
Uiteindelijk gaan dergelijke gedachten een eigen leven leiden als je ze de kans geeft. Het begint bij een enkele gedachte en zal al snel gaan uitmonden bij een 'self-fulfilling prophecy'.
Het zijn twijfels die normaal zijn, maar met eerlijke, open communicatie zonder connotaties langs eender welke zijde - wat heel moeilijk is, dat geef ik toe - kun je denk ik quasi alle redelijke problemen overwinnen, indien ieder wat moeite wil doen.
moehaa!
Legacy Member
Katz zei:Hmm 4 dagen officieel samen.
De leukste maanden van de relatie beginnen nu, het gefoefel, het aftasten, de vlinders op volle sterkte Genieten
Eerste vriendin op 25 jarige leeftijd, moet kunnen imo. Ik had niet veel behoefte aan een relatie tot voorheen, maar als je alleen woont dan begint het te knagen.
En je bent dan wel ineens op zoek gegaan?
Katoom
Legacy Member
Geen last van.Katz zei:Hmm 4 dagen officieel samen.
De leukste maanden van de relatie beginnen nu, het gefoefel, het aftasten, de vlinders op volle sterkte Genieten
Eerste vriendin op 25 jarige leeftijd, moet kunnen imo. Ik had niet veel behoefte aan een relatie tot voorheen, maar als je alleen woont dan begint het te knagen.
.Ace of Spades
Legacy Member
Sorry voor de muur van tekst alweer, gisteravond was ik er niet en ik wil de mensen toch een antwoord geven.
Ze heeft het mij verteld voor we aan een relatie begonnen zijn. Ik heb daar veel en lang over nagedacht en de conclusie was dat ik onmogelijk kon weten waar ik eigenlijk aan begon, maar dat ik er toch het beste van wou maken.
Het is niet echt een kwestie van "een lief willen die geen nood heeft aan seks". Ik had sterke emotionele en fysieke gevoelens voor haar (die zijn niet verminderd overigens) en zij emotioneel voor mij, maar niet fysiek. Na lang wikken en wegen was dat voor mij voldoende om het er bij wijze van spreken "op te wagen".
Ik had daarbij nog het geluk dat ik bewust die keuze heb kunnen maken - er zijn mensen die het gaandeweg in de relatie moeten ontdekken en dat is nog wel ander bier denk ik.
Het lukt toch vrij aardig. Het is zeker niet altijd even makkelijk, maar ik voel mij nog steeds erg gelukkig in deze relatie.
Ik denk dat één van de redenen waarom mensen zoveel waarde aan seks hechten is omdat het als een soort van vanzelfsprekendheid wordt ervaren. Zelf was ik vroeger ook zo - ik stond er eigenlijk totaal niet bij stil dat fysieke drift en seks voor sommige mensen helemaal niet vanzelfsprekend zijn.
Als je die vanzelfsprekendheid achterwege laat stelt dat één en ander wel in perspectief, vind ik. Dat wil uiteraard nog niet zeggen dat je het volledig kan doorgronden; zelf wist ik ook niet waar ik eigenlijk aan begon.
Voor mij maakt seks wel deel uit van een relatie, maar is het niet het belangrijkste. Voor mij persoonlijk is seks niet alleen de bevrediging van een behoefte, maar ook één van de intiemste dingen die je met elkaar kan delen als uiting van liefde. Er zijn echter ook andere manieren om die liefde te uiten, dus blijft eigenlijk alleen de behoefte over - en de relatie staat of valt daar niet mee wat mij betreft.
Daar ben ik het volledig mee eens, althans wat mijn persoonlijke situatie betreft. Ik begrijp dat er anderen zijn die daar anders over denken, en daar hebben ze alle recht toe natuurlijk.
Het is geen kwestie van "passie missen" of "goed maken" hoor. Ik ben redelijk passioneel en ik kan je verzekeren dat ik daar voldoende uitwegen voor heb die niet met seks te maken hebben. Dat betekent uiteraard nog niet dat het altijd even makkelijk is, maar het lukt nog steeds vrij aardig.
Ik heb een beetje de indruk dat je het gevoel hebt dat je in zo'n relatie eigenlijk alleen maar toegevingen moet doen - ik begrijp waar dat vandaan komt, als je seks als een erg belangrijk onderdeel van een relatie ziet - maar dat is niet zo hoor.
Op veel vlakken haal ik uit deze relatie veel meer voldoening dan uit al mijn vorige, terwijl ik op één enkel vlak serieus moet inleveren. Op de keper beschouwd ben ik echter nog altijd heel gelukkig. Ik zou ze voor geen geld willen missen, en ik zou de relatie zelfs niet willen inruilen voor een relatie met iemand waar ik wél vrijelijk seks kan hebben.
Ik begrijp dat je er zo over denkt, maar waar het hier op neerkomt is dat je seks als een integraal onderdeel van de relatie ziet. Dat is je goed recht natuurlijk, maar voor mij is het dat niet. Het gaat eigenlijk om twee verschillende invalshoeken, die beiden even valabel zijn.
Een romantische relatie is trouwens niets meer of minder dan een innige liefdesband die je aangaat. Een relatie kan perfect platonisch zijn (i.e. zonder fysiek contact). Uiteraard is dat niet hetzelfde als een relatie waarin seks een belangrijke rol speelt, maar dat wil daarom nog niet zeggen dat een relatie zonder seks minder waard is - het is gewoon anders.
In een relatie waarbij seks een belangrijke rol speelt is er een balans tussen fysieke en emotionele gevoelens (daarom is die nog niet noodzakelijk in evenwicht). In een relatie waarin seks geen belangrijke rol speelt hebben emotionele gevoelens een veel grotere rol dan fysieke, juist omdat het fysieke zo'n kleine rol vervult. Voor een stuk zijn die emotionele gevoelens in zo'n quasi seksloze relatie dieper dan bij een relatie waar seks een belangrijke rol speelt, maar dat wil niet zeggen dat ze bij die laatste oppervlakkig zouden zijn. Het is eerder alsof aan de emotionele gevoelens in een seksloze relatie een extra dimensie verleend wordt, misschien wel juist omwille van de fysieke "opoffering" die je maakt.
Uiteindelijk acht ik de ene niet minder dan de andere relatie, ze zijn gewoon anders. Zolang beide partners zich daar gelukkig in voelen (dat wil nog niet zeggen dat het makkelijk is) moet dat kunnen, vind ik.
eXtreme zei:
Ze heeft het mij verteld voor we aan een relatie begonnen zijn. Ik heb daar veel en lang over nagedacht en de conclusie was dat ik onmogelijk kon weten waar ik eigenlijk aan begon, maar dat ik er toch het beste van wou maken.
Het is niet echt een kwestie van "een lief willen die geen nood heeft aan seks". Ik had sterke emotionele en fysieke gevoelens voor haar (die zijn niet verminderd overigens) en zij emotioneel voor mij, maar niet fysiek. Na lang wikken en wegen was dat voor mij voldoende om het er bij wijze van spreken "op te wagen".
Ik had daarbij nog het geluk dat ik bewust die keuze heb kunnen maken - er zijn mensen die het gaandeweg in de relatie moeten ontdekken en dat is nog wel ander bier denk ik.
Mathelas zei:
Het lukt toch vrij aardig. Het is zeker niet altijd even makkelijk, maar ik voel mij nog steeds erg gelukkig in deze relatie.
Ik denk dat één van de redenen waarom mensen zoveel waarde aan seks hechten is omdat het als een soort van vanzelfsprekendheid wordt ervaren. Zelf was ik vroeger ook zo - ik stond er eigenlijk totaal niet bij stil dat fysieke drift en seks voor sommige mensen helemaal niet vanzelfsprekend zijn.
Als je die vanzelfsprekendheid achterwege laat stelt dat één en ander wel in perspectief, vind ik. Dat wil uiteraard nog niet zeggen dat je het volledig kan doorgronden; zelf wist ik ook niet waar ik eigenlijk aan begon.
eXtreme zei:
Voor mij maakt seks wel deel uit van een relatie, maar is het niet het belangrijkste. Voor mij persoonlijk is seks niet alleen de bevrediging van een behoefte, maar ook één van de intiemste dingen die je met elkaar kan delen als uiting van liefde. Er zijn echter ook andere manieren om die liefde te uiten, dus blijft eigenlijk alleen de behoefte over - en de relatie staat of valt daar niet mee wat mij betreft.
Put_met_keren zei:
Daar ben ik het volledig mee eens, althans wat mijn persoonlijke situatie betreft.
Ik begrijp dat er anderen zijn die daar anders over denken, en daar hebben ze alle recht toe natuurlijk. eXtreme zei:
Het is geen kwestie van "passie missen" of "goed maken" hoor. Ik ben redelijk passioneel en ik kan je verzekeren dat ik daar voldoende uitwegen voor heb die niet met seks te maken hebben.
Dat betekent uiteraard nog niet dat het altijd even makkelijk is, maar het lukt nog steeds vrij aardig.Ik heb een beetje de indruk dat je het gevoel hebt dat je in zo'n relatie eigenlijk alleen maar toegevingen moet doen - ik begrijp waar dat vandaan komt, als je seks als een erg belangrijk onderdeel van een relatie ziet - maar dat is niet zo hoor.
Op veel vlakken haal ik uit deze relatie veel meer voldoening dan uit al mijn vorige, terwijl ik op één enkel vlak serieus moet inleveren. Op de keper beschouwd ben ik echter nog altijd heel gelukkig. Ik zou ze voor geen geld willen missen, en ik zou de relatie zelfs niet willen inruilen voor een relatie met iemand waar ik wél vrijelijk seks kan hebben.
Yao Ming zei:
Ik begrijp dat je er zo over denkt, maar waar het hier op neerkomt is dat je seks als een integraal onderdeel van de relatie ziet. Dat is je goed recht natuurlijk, maar voor mij is het dat niet. Het gaat eigenlijk om twee verschillende invalshoeken, die beiden even valabel zijn.
Een romantische relatie is trouwens niets meer of minder dan een innige liefdesband die je aangaat. Een relatie kan perfect platonisch zijn (i.e. zonder fysiek contact). Uiteraard is dat niet hetzelfde als een relatie waarin seks een belangrijke rol speelt, maar dat wil daarom nog niet zeggen dat een relatie zonder seks minder waard is - het is gewoon anders.
In een relatie waarbij seks een belangrijke rol speelt is er een balans tussen fysieke en emotionele gevoelens (daarom is die nog niet noodzakelijk in evenwicht). In een relatie waarin seks geen belangrijke rol speelt hebben emotionele gevoelens een veel grotere rol dan fysieke, juist omdat het fysieke zo'n kleine rol vervult. Voor een stuk zijn die emotionele gevoelens in zo'n quasi seksloze relatie dieper dan bij een relatie waar seks een belangrijke rol speelt, maar dat wil niet zeggen dat ze bij die laatste oppervlakkig zouden zijn. Het is eerder alsof aan de emotionele gevoelens in een seksloze relatie een extra dimensie verleend wordt, misschien wel juist omwille van de fysieke "opoffering" die je maakt.
Uiteindelijk acht ik de ene niet minder dan de andere relatie, ze zijn gewoon anders. Zolang beide partners zich daar gelukkig in voelen (dat wil nog niet zeggen dat het makkelijk is) moet dat kunnen, vind ik.
Ace of Spades
Legacy Member
Tha_nOn zei:denk dat ge hier helemaal juist in zijt
da ge nekeer denkt van 'wat als' en 'moest ik single zijn dan', das nog vrij normaal
maar dat dat echt een knagend probleem is/wordt, dan duidt da gewoon op meer
ookal begint ge een relatie vroeg da betekent echt niet automatisch dat uw vrijheid beknot wordt of dat ge u 'slecht' moet voelen dat ge nooit veel geëxperimenteerd hebt
ik heb er alleszins nooit last van gehad :') (niet dat ik nooit denk 'wat als'
Daar ben ik het mee eens, zelf heb ik ook nooit dat gevoel gehad. Uiteraard kan ik wel begrijpen dat anderen dat gevoel wel hebben (gehad), als je van pakweg uw 17j samen bent tot pakweg 21-22j (niet specifiek die jaartallen maar die periode in het leven) verandert ge meestal wel (de één meer dan de ander) en gebeurt het wel vaker dat ge u dan "tegengehouden" voelt door die relatie waar ge al van pakweg uw 17e in zit maar waar ge beiden (soms fundamenteel) in veranderd bent.
Dat wil nog niet noodzakelijk zeggen dat ge u sowieso in uw vrijheid beknot zult voelen, gij had dat toentertijd niet naar ik meen, ik ook niet en nog anderen evenmin - maar dan weer anderen wel degelijk. De meeste van die relaties die ik ken zijn daardoor op de klippen gelopen, maar niet allemaal.
Als ge u niet goed voelt in uw relatie, om wat voor reden dan ook, moet je er iets aan durven doen. Ge kunt uw partner perfect graag zien en u toch niet goed voelen in de relatie, dan moet je er samen uitkomen of er samen een einde aan maken (aan de relatie hé). Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk.
Tha_nOn
Legacy Member
mac-bc zei:Dan denk ik niet dat jij, tha_non, enzovoort goed weten waar het over gaat. Het zou goed kunnen dat jullie niet te maken hebben met die "problematiek" (ik kon geen beter woord vinden), maar dat vind ik nog geen reden om dat te banaliseren tot "ene die wilt rondpoepen". Het is een (excuseer maar: bekrompen) verwijt die je vaak hoort.
Je kunt nooit evenveel vrijheid hebben in een relatie dan wanneer je single bent, hoe los en open uw relatie ook mag zijn. Ik denk dat iedereen het daar wel mee eens is. Als je dan mensen hebt die iets meer (of veel meer) nood hebben aan absolute vrijheid dan jou dan kan dat echt wel een probleem vormen en ik verwed er mijn hoofd op dat die relatie dan niet per definitie "slechter" is of dat er iets schort aan de relatie. Dat ligt gewoon aan jouw persoonlijke ingesteldheid en aangeboren behoeftes (naar vrijheid dus).
Je zou eens moeten weten hoeveel koppels in hun midlife-crisis scheiden met het gevoel dat ze hun jeugd niet genoeg of onvoldoende meegemaakt hebben. Dat ze het gevoel hebben er niet tenvolle van geprofiteerd te hebben. De mens is van nature niet monogaam en in zulke situaties komt dat naar de oppervlakte.
Trouwens, dat hoeft niet alleen over seks te gaan. Alleen al die absolute vrijheid die je ervaart. Ook het gevoel om te kunnen flirten (ook al komt daar geen seks van). En natuurlijk ook de seks zelf met iemand totaal anders, iemand die je misschien amper kent. Lekker spannend toch allemaal? Eens afwijken van voorgeschreven gedrag. Ik heb er absoluut van genoten om nog eens single te zijn na m'n lange relatie. Tot er weer iemand op de proppen kwam voor wie het de moeite waard is dit allemaal op te geven.
ik zie niet waar ik heb gezegd dat da puur met seks te maken heeft, ik weet ook wel dat dat een gevoel is dat meer met 'alles mogen' te maken heeft dan met 'alles doen'
maar hoelang hebt ge dat nu ervaren? een halfjaar? een jaar? en dan kwam er iemand langs die de moeite waard was om het allemaal weer op te geven
das ook ni bepaald lang profiteren van uw absolute vrijheid
da komt op mij gewoon over dat uw vorige relatie niet meer zo stevig doorwoog op uw twijfels en imo gaat ge dan uit elkaar (of ge werkt er aan natuurlijk), ookal is er an sich niets mis met uw relatie (tis niet omdat er niets mis is, dat alles goed is eh)
en dat verschilt ongetwijfeld van mens tot mens, ik voel mij niet beknot in mijn relatie
ik mag doen wat ik wil (ja natuurlijk niet op seksueel vlak), maar ik kies ervoor om rekening te houden met mijn partner, daardoor voel ik mij niet minder vrij
persoonlijk zie ik ook niet direct op welk vlak uw vrijheid beknot zou moeten zijn, tenzij op het seksuele vlak natuurlijk (of tenzij ge elken dag wilt gaan trainen/gans het weekend wilt gaan vissen, etc, da kan al nekeer wrijvingen geven)
en ik kan u garanderen da als ik en mijn vriend ooit uit elkaar gaan (in ruzie
) dat ik hem zal verwijten da ik mijn jeugd niet heb meegemaakt door hem, hoewel ik daar nu totaal niet zo over denk/geen problemen mee hebmaar in een ruzie haalt ge nogal graag nekeer oude koeien uit de sloot of smijt ge er zelfs eentje bij die er nooit heeft ingelegen
alles om u emotioneel maar een beetje in orde te krijgen (en dan helpt boos zijn op uw ex natuurlijk enorm)/uzelf nog meer te laten geloven dat deze uitkomst beter is
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.