Archief - Heb jij een lief: The sequel deel 12
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Ace of Spades
Legacy Member
MunChyyyy zei:
Ik denk dat jullie prioriteiten moeten stellen. Op zich is het gevoel iets gemist te hebben in die situatie niet abnormaal, maar de vraag is wat je daarmee aanvangt. Ofwel neem je de beslissing uit elkaar te gaan en doe je iets met die gevoelens (zoals Gonzo zegt), ofwel neem je de beslissing samen te blijven en aan de relatie te werken, en laat je die gevoelens daarbij niet de overhand behalen.
Er is nog een andere oplossing: een open relatie, waarbij je een relatie hebt met één persoon maar daarnaast ook anderen ziet, of een poly-amoureuze relatie, waarbij je een relatie hebt met meerdere personen. In beide gevallen moet je echter zeer sterk in je schoenen staan; dit is zeker niet voor iedereen (het zou bv. niets voor mij zijn, maar ik heb alle respect voor diegenen bij wie het wel werkt - het belangrijkste is dat je er jezelf goed bij voelt). In jullie geval zou ik dat zeker niet aanraden.
Maar om eerst uit elkaar te gaan en bij wijze van spreken even "de verloren schade inhalen" of "van het leven proeven" en dan weer bij elkaar komen omdat je elkaar toch zo graag ziet, dat vind ik eerlijk gezegd een beetje merkwaardig. Ik snap het sentiment dat erachter zit weliswaar, maar het lijkt mij een vreemde manier om ermee om te gaan, een beetje alsof jullie alles tegelijk willen.
MunChyyyy zei:
Andres_
Legacy Member
glashelder zei:
Dit vind ik nochtans wel een stuk groffer dan iemand die opeens naar huis rijdt om een vijsje te gaan halen.
Die man zit al een tijdje met serieuze gezondheidsproblemen, krijgt telefoon dat hij onmiddelijk naar het ziekenhuis moet komen zonder reden (je zou je voor minder ongerust maken) en dan krijgt hij nog zoiets naar zijn hoofd van zijn vriendin.
Ja, dat is wel lekker attent!
glashelder
Legacy Member
Andres_ zei:Dit vind ik nochtans wel een stuk groffer dan iemand die opeens naar huis rijdt om een vijsje te gaan halen.
Die man zit al een tijdje met serieuze gezondheidsproblemen, krijgt telefoon dat hij onmiddelijk naar het ziekenhuis moet komen zonder reden (je zou je voor minder ongerust maken) en dan krijgt hij nog zoiets naar zijn hoofd van zijn vriendin.
Ja, dat is wel lekker attent!
Dat zal wel meevallen, hij heeft niet eens gereageerd. En volgens mij had hij niet eens door dat ik de telefoon had toegesmeten, ik hoorde hem nog "daag" zeggen.
Z'n toestand is niet dermate ernstig of instabiel dat het ziekenhuis hem 'plots' zou oproepen omdat er iets is hoor. Het enige wat hij kan doen is wachten tot hij hersteld is (tot die oorkristalletjes beslissen om te lossen), dat hebben ze hem vanuit het ziekenhuis ook al gezegd. Dus hij en ik wisten allebei dat toen ze hem opbelden, het idd zoiets ging zijn à la "er is hier een praktisch probleem."
Voor de geïnteresseerden, dit is wat Mark heeft: http://en.wikipedia.org/wiki/Benign_paroxysmal_positional_vertigo
mac-bc
Legacy Member
MunChyyyy zei:
Velen hebben het hier toch wel al eens gelezen dacht ik, dus hier gaan we dan;
Na 4.5 jaar stonden we (ik meer dan haar eigenlijk) voor hetzelfde probleem. Allebei onze eerste serieuze relatie, en het was op zich ook een hele goede relatie.
Dus dan begint dat idee van die "verloren jeugdjaren" langzaam door te sijpelen. Eerst zei ik er niets van tegen haar omdat het haar misschien zou kwetsen maar heb ik er al heel wat over gesproken met vrienden. Na een tijdje begon ik er ook over te spreken met haar. Nog enkele maanden gingen voorbij en ik weet wat je nu doormaakt; dat dilemma waar je voor staat is echt keihard en bij tijden hartverscheurend. Maar door er veel over te praten met haar begon het idee te groeien om dus tijdelijk elkaar wat meer vrijheid te gunnen.
Nu komt een belangrijke fase: Ik heb haar duidelijk gezegd dat ik dit alleen maar wou als ik haar bij dat "experiment" niet kwijt zou geraken. We hadden dus duidelijk afgesproken wat we daaronder verstonden. Alles mag en kan (kussen, seks, ...), behalve een nieuwe relatie opbouwen met een andere persoon. Dus zolang er geen gevoelens bij kwamen kijken. Net zoals in een relatie sta je ook niet open voor gevoelens van anderen buiten je relatie, dat was hier hetzelfde. Ze was volledig akkoord.
Omdat dit moeilijk uit te leggen valt aan de "buitenwereld" was het officieel gedaan tussen ons maar "kwamen we nog goed overeen". Van bovenstaande afspraken wist niemand iets.
Zo gezegd, zo gedaan. In eerste instantie leek dat vrij goed te lukken. We zagen elkaar nog bijna evenveel als in de relatie, we kwamen nog altijd even goed overeen, we hadden nog altijd seks en toch had je ook de kans om af en toe volledig van je vrijheid te genieten en uw "jeugd in te halen". Als we iets hadden gedaan zeiden we dat aan elkaar, en we gingen daar vrij vlot over. Er waren immers geen gevoelens bij betrokken.
Tot op het moment dat zij blijkbaar achter m'n rug toch met iemand begon te daten. Achteraf had ik gehoord via haar vriendinnen dat ze eigenlijk toch niet helemaal achter dat experiment stond (in tegenstelling tot wat ze me beloofd had). Achteraf hoorde ik hoe kapot ze er van was dat het "gedaan" was tussen ons maar dit nooit durfde zeggen omdat ze dacht dat ze mij dan helemaal zou verliezen uit vrees dat ik dan m'n zin ging doordrijven en het direct helemaal uitmaken.
Ze dacht waarschijnlijk dat het ongetwijfeld slecht ging aflopen, dat IK met iemand anders zou afkomen, ... dus is ze mij "te vlug afgeweest" door zelf met iemand af te komen. Terwijl dat "te vlug afzijn" helemaal niet aan de orde was. Blijkbaar moet ze haar verschrikkelijk onzeker gevoeld hebben in die periode. Daarom heeft ze die periode als springplank gebruikt naar een andere vriend, waar ze weer alle zekerheid over had. Zo kwam ze nooit alleen te staan, haar grootste vrees.
Toen ik het te horen kreeg was ik natuurlijk in alle staten. Zo mijn vertrouwen misbruiken na zo'n lange relatie had ik totaal niet verwacht. Zij wist van haar kant ook wel dat ze in fout was gegaan maar wilde het daar uiteraard niet over hebben. Ze verbrak alle contact van vandaag op morgen. Voor haar kon dat want ze had haar rouwperiode om over mij te geraken al achter de rug. Terwijl ik in de waan was van een "open relatie", terwijl ik nog dacht om een toekomst uit te bouwen met dat meisje, terwijl ik er nog seks mee had was zij al bezig aan het verwerkingsproces om mij te verlaten. Ze had alle tijd en als ze het even moeilijk had was ik er nog voor haar. Toen ze er klaar voor was heeft ze de sprong naar haar nieuwe vriend gewaagd (vlak voor de examens) en mij laten vallen. Pijnloos, voor haar althans.
Heel smerig van haar maar ze kwam er mee weg natuurlijk. Ahja, er was niemand die weet had van onze afspraken en voor de buitenwereld was het dus al meer dan een half jaar officieel gedaan tussen ons. En daar stond ik dan zonder vriendin, en zonder verhaal. Dan mag je het beginnen uitleggen; "Ah ja, maar eigenlijk hadden we afspraken gemaakt!" terwijl m'n (ex)-vriendin dat verhaal simpelweg ontkende en mij afschilderde als "het jaloerse ex-vriendje die niet kon verkroppen dat ze een nieuwe vriend had". Geen hond die je gelooft behalve je (goede) maten. De vrienden en vriendinnen van haar die je al min of meer beschouwde als gemeenschappelijke vrienden plooiden terug op haar versie van de feiten. Je staat gewoon te roepen in de woestijn. De psychologische oorlog kon beginnen.
Nu soit, achteraf ben ik blij dat ik van die onzekere en harteloze trut verlost ben natuurlijk. Ik heb er nooit meer iets van gehoord, ik weet zelfs niet of ze nog leeft. Ondertussen is m'n opzet wel geslaagd. In een half jaartje heb ik veel van m'n jeugd ingehaald en ook een nieuwe vriendin die achteraf bekeken 10 keer leuker is dan m'n ex (zelfs zonder rekening te houden met wat ze me gelapt heeft).
edit: Desalniettemin denk ik wel dat zoiets mogelijk is hoor. Ik voelde van mijn kant dat ik dat allemaal perfect een plaats kon geven, als zij er ook zo over had gedacht kon dat allemaal goed afgelopen zijn. Daar ben ik van overtuigd. Goede afspraken zijn dus belangrijk, weten dat je elkaar 100% kan vertrouwen nog meer. Blijkbaar was m'n ex niet 100% te vertrouwen maar ik ben er zeker van dat er meisjes rondlopen die dat wel zijn.
Ace of Spades
Legacy Member
mac-bc zei:
Merci voor uw verhaal, het is verhelderend (en aangrijpend).
Een open relatie is inderdaad mogelijk, maar dan moet je beiden echt wel sterk in je schoenen staan, weten wat je aan elkaar hebt en 100% op elkaar kunnen vertrouwen, en bij veel mensen is dat toch niet echt het geval. Daarom ook dat ik heb afgeraden om in dit geval zoiets te proberen, want in de meeste gevallen loopt het slecht af - omdat mensen het moeilijk hebben om zich aan de gemaakte afspraken te (kunnen) houden.
Waar het eigenlijk op neer komt als je met het gevoel van "verloren jeugdjaren" zit is dat je twijfelt aan de relatie - niet noodzakelijk omdat de gevoelens weg zouden zijn, maar omdat je het gevoel hebt dat de relatie je "terughoudt", je ergens tegen houdt, je vrijheid beknot. Als je dat gevoel hebt zijn er m.i. maar twee valabele oplossingen: of je maakt er samen een eind aan zodat je "de schade kan inhalen", of je besluit om samen aan de relatie te werken en die gevoelens zoveel mogelijk opzij te zetten (=niet makkelijk).
Tussen je 18e en 22e (niet specifiek die jaartallen, maar die periode in je leven) veranderen de meeste mensen omdat ze ofwel beginnen werken ofwel hogere studies aanvatten. Sommigen veranderen meer, anderen minder. Als je in die omstandigheden in een langdurige relatie zit waarbij beiden veranderen is het normaal dat je het gevoel hebt dat je vrijheid beknot wordt, maar dan moet je de nodige conclusies durven trekken.
Het heeft geen enkele zin om in een relatie te blijven waar niets aan verandert, en waar je je partner weliswaar graag ziet maar je steeds meer het gevoel hebt dat je vrijheid wordt beknot. Dan moet je de afweging maken wat het belangrijkste is voor jezelf: de gevoelens voor je partner, of je vrijheid (dan wel het gevoel dat die beknot wordt).
Een open relatie aangaan als je niet zeker bent van de relatie (nogmaals, niet betreffende de gevoelens maar betreffende de vrijheid) is geen goed idee.
tommie314 zei:
Die gevoelens zijn op zich niet abnormaal, de manier waarop je kiest om ermee om te gaan is dat mogelijk wel. In die situatie moet je de afweging maken wat er belangrijker is en waar je voor kiest: de gevoelens voor je partner of je vrijheid (dan wel het gevoel dat die beknot wordt). Je kan proberen om beide te hebben, maar meestal loopt dat niet goed af.
mac-bc
Legacy Member
tommie314 zei:
Mja, zie mijn edit op mijn vorige post.
Ik denk dat het ergens wel kan hoor maar dat zal je alleen maar achteraf met zekerheid weten. Ik heb het net iets te optimistisch ingeschat toen ik eraan begon vrees ik. Ik dacht ook dat ik haar 100% kon vertrouwen maar je ziet wat er kan gebeuren.
Het is sowieso een gewaagde sprong die je maakt dus als je geen fan bent van onzekerheid zou ik het misschien eerder afraden vanuit mijn ervaring.
sparks
Legacy Member
mac-bc zei:
Ergens is het toch niet zo vreemd dat ze zo dacht.
Naar wat ik gelezen heb leek zij wel nog gelukkig in de relatie en was jij het die met zoiets afkwam.
Denk dat er maar weinig meisjes zijn die dan iets zouden hebben van "ok, we zullen even rond poepen en achteraf doen alsof er niets gebeurd is". Denk dat zij zoiets zag als het einde van de relatie. (niet onterecht, moest mijn vriendin met zoiets afkomen kon ze ook vertrekken)
Ze was wel fout om dan gewoon achter uw rug een nieuwe vriend te zoeken en daar iets mee te beginnen, dat wel. Ze had er gewoon aan het begin een punt achter moeten zetten, was voor u en haar een stuk properder geweest.
mac-bc
Legacy Member
Ace of Spades zei:
Bedankt ook voor je analyse.
Je maakt hier een goed punt door te stellen dat je soms moet DURVEN conclusies trekken. Achteraf bekeken had ik het misschien beter gewoon uitgemaakt i.p.v. die tussenoplossing.
Echter is een relatie beëindigen zonder problemen inherent aan de relatie (zoals die drang naar vrijheid) en zonder vlammende ruzie een stap die je maar moeilijk kunt/durft zetten. Toch kan het beter zijn voor alletwee, maar dat besef je pas achteraf.
Er blijven volgens mij veel koppels bestaan puur uit schrik om het uit te maken, uit schrik om die stap in het onbekende te zetten. Ergens wel triestig eigenlijk.
mac-bc
Legacy Member
sparks zei:
Nagel op de kop.
Ze had mij voor de keuze moeten stellen: "Ofwel ga ik volledig voor haar ofwel is het gedaan tussen ons". Ik had die keuze perfect kunnen aanvaarden want ik besef ook wel dat niet elk meisje daarmee zou instemmen.
Het heeft ook moed gevergd van mij om dat probleem op tafel te gooien. Maar ik wou er wel eerlijk over praten en het in samenspraak met haar oplossen en niet zoals sommige andere gasten die ook met dat probleem zitten gaan scheefpoepen (want zo zijn er ook veel). Ze had ook de moed moeten hebben om mij voor die eerlijke en transparante keuze te stellen en niet zo achterbaks te doen.
Ace of Spades
Legacy Member
Ik denk dat het probleem ook wel een beetje is dat je in een open relatie seks en gevoelens/emoties van elkaar moet kunnen gescheiden houden (behalve bij de partner). Sommige mensen kunnen dat, anderen minder of bijna niet. Zelf zou ik het ook niet kunnen.
Voor zo'n moeilijke kwestie bestaat er geen eenvoudige oplossing, vrees ik. Het is bijvoorbeeld niet ondenkbaar dat mensen in zo'n situatie dan beslissen om samen aan de relatie te werken, maar dat het gevoel dat je in je vrijheid wordt beknot zodanig sterk wordt dat één van beiden na verloop van tijd toch vreemd gaat. Een goeie vriend van mij heeft het zo meegemaakt.
Gevoelens zijn soms vreemd en je kan die niet altijd met ratio bedwingen, maar je moet durven keuzes maken, vind ik - ook al zijn die pijnlijk. Maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.
Voor zo'n moeilijke kwestie bestaat er geen eenvoudige oplossing, vrees ik. Het is bijvoorbeeld niet ondenkbaar dat mensen in zo'n situatie dan beslissen om samen aan de relatie te werken, maar dat het gevoel dat je in je vrijheid wordt beknot zodanig sterk wordt dat één van beiden na verloop van tijd toch vreemd gaat. Een goeie vriend van mij heeft het zo meegemaakt.
Gevoelens zijn soms vreemd en je kan die niet altijd met ratio bedwingen, maar je moet durven keuzes maken, vind ik - ook al zijn die pijnlijk. Maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.
sparks
Legacy Member
mac-bc zei:
Nuja kan ook zijn dat ze je zo graag zag dat ze het wou proberen in de hoop er de relatie mee te redden.
(Ik laat hem het doen dat het uit zijn systeem is en dan kunnen we verder)
Maar dat eenmaal het zover was ze er toch niet zo licht over kon gaan en dan zoiets flikte.
Nu, chapeau dat je het haar durfde voorleggen, zoals je zei zullen de meeste voor de gemakkelijkere weg kiezen.
Ace of Spades
Legacy Member
moehaa! zei:
Dat is een heel goeie vraag.
We hebben het daarover gehad, en ze dacht dat een open relatie niets voor haar was. Hoewel bij haar seks en emoties altijd gescheiden zijn (ze heeft immers totaal geen behoefte aan seks) zou ze het moeilijk hebben om mij met een ander te delen, ook al was het mij en die derde puur om de seks te doen. Ze vindt fysieke trouw dus wel degelijk belangrijk. Het één (gebrek aan fysieke gevoelens) sluit het ander (fysieke trouw) dus niet noodzakelijk uit.
Het is moeilijk om uit te leggen. Daar komt dan nog bij dat zij zich schuldig voelt omdat ze die 'opoffering' van mij verwacht, omdat ze mij niet kan geven waar ik behoefte aan heb - maar tegelijk zou ze het niet kunnen verdragen als ik het bij wijze van spreken op een ander ga halen (zelfs al was het puur fysiek).
Een open relatie leek ons geen van beiden een goede optie. Ik zou het niet kunnen, en zelf zou ze het er moeilijk mee hebben; want hoewel fysieke gevoelens (seks) en emoties bij haar strikt gescheiden zijn (ze heeft die fysieke gevoelens immers niet) wil ze mij met niemand anders delen.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.