Iemand zei:
Neen, want wanneer ik een mening kan geven, die onderbouwd is, en waarover nagedacht is, geeft dat aan dat ik het onderwerp niet zomaar moet wegmoffelen. Ik zal luisteren naar argumenten, maar die mag ik verachtelijk vinden.
Dus is het ook een taboe ==> zie onderstaande definitie waarin het ook gaan over iets dat niet gedaan mag worden.
Ik gebruik de definitie die Van Dale geeft:
ta·boe het, de; o en m -s iets dat niet gedaan of gezegd mag worden
Maar je zegt nu zelf dat een taboe ook iets is dat niet gedaan mag worden?
Dus je ondermijnt een beetje uw vorige posts want daarin liet je duidelijk uitschijnen dat het ging over iets dat niet gezegd mag worden...
Maar goed, in feite komt het er dus vermoedelijk op neer dat je in je originele post enkel wou duiden op iets waar niet over gesproken mag worden.
Op uw PS:
Het zou dom zijn om op bijna 21-jarige leeftijd te gaan verkondigen dat ik altijd over alles open zal kunnen praten. Doch dit zal niet aan mijn ingesteldheid liggen, maar zou dan eerder ingegeven zijn door emotionele overwegingen.
Maar denk je dat die emotionele overwegingen gaan weggaan? In tegendeel! Hoe meer ervaren iemand wordt, hoe meer aflijningen, ervaringen (denkpistes) die zal vormen.
En ik geloof niet dat als je nu walgt bij bv kinderporno je later daar plots wel veel opener in zal worden.
Ik ben er me tevens van bewust dat er mensen zijn die niet over seks willen praten wegens een zekere vorm van schaamte, maar dat haalt mijn voorbeeld niet onderuit.
Ja en neen: hangt er dan weer vanaf hoe je een taboe gaat interpreteren (hiermee bedoel ik: wat is de achterliggende reden voor het taboe, is het omdat het maatschappelijk "taboe" is , wat dus de reden is voor een taboe normaal gezien, of is het omdat het vanuit een gene komt bv? Wat dan geen echt taboe is...)
PS2:
Wanneer je geen grenzen stelt, en dus überhaupt al niet kan spreken van grenzen, kan je er toch nooit 1 stellen want ze bestaan niet?
Hoe kan je iets niet stellen als het niet bestaat?
Iets moet uberhaubt bestaan om ofwel te doen ofwel niet te doen.
Als jij zegt dat je voor jezelf geen grenzen stelt, ben je er een aan het stellen: namelijk de grens dat je er geen stelt...
En moesten ze geen grenzen bestaan, zou je ze ook niet moeten instellen als zijnde niet bestaande.
===> wederom een filosofisch argument in gans deze discussie..
Daarom dat deze ponering zo populair is in de filosofie:
Ik heb geen grenzen, dus ik heb er wel 1, namelijk dat ik er geen heb. Moesten er geen grenzen bestaan, kan ik ze ook niet inroepen als zijnde niet bestaande.
Snapt ge de redenering?
Het kan zijn dat de mijne ook fout is hoor, hierboven staat degene waar ik "gebruik" van maak. =)
Ik kan je wel volgen dat er gewoon over praten niet genoeg is, er moet wel degelijk worden nagedacht over het onderwerp waarover gepraat wordt.
Zoals ik reeds zei: wel raar dat jij die bovenstaande gebruikt, want in die definitie staat letterlijk dat het zowel gaat over doen als erover niet spreken..
Dus mijn voorbeeld over verkrachting en moord is perfect bruikbaar....
.
