glashelder zei:
Waarom? Serieus, live and let live. Je hebt er toch geen last van. Wat kan mij het schelen wat iemand in z'n slaapkamer doet, al loopt hij in een apenpakje rond. Zolang alles gebeurt tussen toestemmende volwassenen heb ik wel wat beters te doen dan me daar druk over te maken.
Wat heb je daar nu aan om iemand belachelijk te maken, daar denigrerend over te doen of te gaan giechelen dat iemand zeker homo is omdat hij anale seks wil, leven we hier in Iran of zo?
Zo is dat Glashelder!
Het is een privé-zaak tussen een aantal mensen die daar mee instemmen. Point final. Iedereen doet maar waar hij of zij zich goed bij voelt en wat dat precies is interesseert me bitter weinig, tenzij het mijn partner is.
Daar lacherig, geschokt, ... over doen vind ik getuigen van onvolwassenheid of onzekerheid op seksueel vlak.
nokeyboard zei:
Iemand hier die ooit een relatie gehad heeft met een persoon van een andere godsdienst(moslim ofzo)? Vraag me af als da goe kan gaan, aangezien velen van die toch anders denken als ons.
Ik heb ooit een relatie afgeslaan met iemand die ik verder geweldig vond, maar hij was aanhanger van een bepaalde religieuze stroming. Daar kwamen een aantal regels bij... Ieder zondag was er een kerkbezoek, regels m.b.t. seks voor het huwelijk, het huwelijk zelf, ... en weet ik wat nog meer.
Misschien had hij dat opgegeven voor mij, maar ik zag het hoegenaamd niet zitten. Het feit dat iemand gelovig is an sich, betekent voor mij een bepaalde vorm van irationaliteit, zo je wil zelfs, waanzinnigheid (ik denk dat we ons vandaag de dag te weinig realiseren dat als iemand van ons bv. plots Moslimgedrag zou stellen, wel eens snel in aanraking kan komen met de witte jassen brigade
) waarom zou dat dan plots wel mogen als je jezelf hebt wijsgemaakt of je werd wijsgemaakt dat je het doet voor een "God"?). Daarenboven wist ik dat ik me altijd tegen dat geloof zou verzetten, en ik vind niet dat je het kan maken om mensen hun geloof af te pakken. Het geeft hen zoveel kracht, vertrouwen, ... Mijn besluit was dan ook dat hij veel gelukkiger zou kunnen zijn met een vrouw met hetzelfde geloof. (En ik met iemand areligieus.) Hij heeft die intussen gevonden.
Een vriendin van mij was ooit samen met een Moslimjongen. Ze waren zeer gelukkig. Maar de jongen heeft haar nooit aan zijn familie durven voorstellen. Hij moest trouwen met iemand van zijn geloof, liefst geïmporteerd uit het land van herkomst want dat brengt op... Zijn ouders moesten niet weten van iets dat niet-Islamitisch was. Het waren nochtans Turken (waarvan je kan aannemen dat ze gematigder zijn dan migranten uit niet-seculiere landen). Hij heeft voor zijn familie gekozen. Iets anders was klaarblijkelijk geen optie, volgens hem. Hij heeft haar wel nooit voorgelogen dat het anders zou zijn.
