Stimpy zei:
Ma gelijk religie ofzo :')
Ja, dat was een beetje een speciaal verhaal. Het gaat over Nederlanders, en daar zijn wel mensen die nogal fanatiek religieus kunnen zijn. Het was een vrouw die een relatie heeft met een man die uit zo'n fanatiek gezin komt. Maar dan echt met van die toestanden als dat vrouwen altijd een rok aan moeten hebben, geen TV in huis, zondagsrust,... De man was zelf niet meer gelovig, maar had nog wel goed contact met zijn familie. Er was dan een bepaald verjaardagsfeestje, waarbij de man op voorhand naar zijn zoon sms'te (ja, dat doen ze wel, haha) om te vragen of die vrouw "wel een rok ging aandoen."
De man heeft daar niet zo duidelijk op gereageerd, en die vrouw was in haar gat gebeten natuurlijk. En dan was er op dat forum een hele discussie, want wat doe je in zo'n geval? Een deel van de mensen die antwoordden dacht van "ach, ik doe wel een rok aan, voorkomt een hoop gezaag", terwijl een ander deel principieel bleef vasthouden en niet wou inbinden, "want geef je ze een vinger..." (Ik zit zelf eerder in het "ach, never mind" kamp, gewoon omdat ik sowieso wel soms een rok aan doe en dan maakt het mij niet zoveel uit verder, ik wil dat best doen als zij daar zo gelukkig van worden.)
En mijn punt was juist dat zoiets héél erg moeilijk is voor de man (de zoon). Want die moet constant zijn vrouw verdedigen tegenover zijn familie, maar tegelijk ook wel respectvol zijn naar familie toe. Die zit eigenlijk tussen twee vuren en wil al dat gedoe helemaal niet, maar wordt er wel de hele tijd mee geconfronteerd.
Dus daarmee dat ik zei dat ik best snap als het meisje van Black dat niet zo ziet zitten. Stel dat het écht serieus wordt en je gaat samen wonen, trouwen, er komen kindjes,... Dan zit je sowieso de rest van je leven met die ouders, waarbij constant geschipperd moet worden tussen man/vrouw en ouders. Ik kan wel snappen dat iemand het dan afkapt als het nog niet heel serieus is.
Stimpy zei:
Of bij een begrafenis hoeveel er over god gezegd wordt. Da's degoutant. Iemand sterft aan een ziekte en toch god prijzen en dat hij die persoon tot zich roept etc. Maar god is toch o zo goed en almachtig en wij zijn nietige zondaars die moeten kruipen en knielen want daar kickt hij op en anders moet ge naar de hel.
Overdrijf eens niet zo. Twee jaar geleden begrafenis van mijn tante, daar is geen enkel woord over God gevallen. Zij was niet gelovig, wij zijn niet gelovig dus 'k zou niet weten wat God daar dan moet doen.
All-In zei:
3) Ik kijk nie zozeer neer op religieuze mensen (maar dat heb je wss ook niet gelezen / kunnen afleiden uit men posts)
All-In zei:
Geen respect voor mensen die religieus zijn!
Uhu.
St0wned zei:
het enige dat ambetanter is dan een opdringerige gelovige is een opdringerige atheïst
Zoveel waarheid. Ik heb op mijn Facebook ook zo ene, die dag in dag uit constant van die 'grappige' cartoons post over hoe wetenschap > religie. Of van die domme dingen die religieuze mensen zeggen, en dan "lolol gelovigen zijn zo slim hé, lolol." :ironic:
Zo'n onzin om zo'n tweedeling te maken. Sommige mensen lijken niet te snappen dat voor heel veel mensen religie een deel van hun leven is, en niet alles wat of wie ze zijn. Ik ken zoveel gelovige mensen met wie ik zoveel praat en die echt nog nooit iets over hun religie hebben gezegd (allez, dat zal ooit wel eens, anders zou ik het niet weten). Hoeveel last heb ik daar dan van? En dan moet ik die mensen plots 'dom' vinden, terwijl dat hele lieve, aardige en intelligente mensen zijn?
Alsof die mensen niets anders zijn dan 'gelovig', en ze verder niet eens goed op café kunnen gaan of eens dom doen of een bepaalde studie doen of je samen niet eens goed kan lachen. Nee, het zijn Gelovigen, alsof het een andere diersoort is of zo. Er zijn zoveel gelovigen en daar merk je meestal helemaal niks van, dus dat zal allemaal wel meevallen.
Toen ik nog jonger was, was mijn beste vriendin (en buurmeisje) ook een protestantse. Wij hadden daar toffe discussies over, maar die heeft echt nooit gezegd dat ik 'moet' geloven of wat dan ook hoor. Soms was het een beetje raar, want dan bleef ik eten en zij bidden voor het eten. Nou ja, dan keek ik maar een beetje rond en hield verder m'n mond, voor die minuut. Ik ben ook wel eens een hele week bij hen gebleven toen m'n ouders op reis waren, dus moest ik op zondag ook mee naar de kerk ('moest' omdat ik nog te jong was om alleen thuis te blijven). Dat was eigenlijk best leuk, we mochten dan naar het kindergroepje en daar tekenen en naar verhaaltjes luisteren. Daar heeft ook nooit iemand gezegd dat ik gelovig moest zijn of mij dingen proberen aan te praten hoor.
Indigoke zei:
Als je je kind laat dopen geef je je eigen voorkeur al mee. Je kiest er zelf voor om je kind al in te wijden in het christendom. Geef je je kind niets mee, dan groeit die volledig neutraal op en kan die er later zelf voor kiezen welk geloof hem aanspreekt.
Mwoa. Ik ben gedoopt en 'k heb daar toch weinig last van gehad
Mijn ouders zijn niet gelovig en de rest van de familie ook niet zo, alleen de oma van mijn mama wel. Ik ben dus meer gedoopt voor die vrouw
En voor de traditie, ze waren een beetje bang dat die oma dat niet zo tof zou vinden. Maar voor de rest heb ik nooit iets met het geloof te maken gehad in mijn familie. Ik ben dus helemaal niet opgegroeid in het christendom of zo.
Toen ik naar de lagere school ging mocht ik ook zelf kiezen wat ik volgde, godsdienst of zedenleer. Ik had eerst godsdienst gepakt omdat mijn beste vriendin dat ook deed, maar tijdens de eerste les vloog ik al op het 'babbelmatje'
Ben toen maar veranderd naar zedenleer, haha.
In principe is het nu wel mijn vriendinneke maar we zullen zien wat dat daarachter gaat geven he!