Archief - Heb je een lief: the sequel deel 20
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
) Emiel Goelen
Legacy Member
Denk dat ik u wel kan begrijpen. Heb ook lang in zo'n situatie gezeten met mijn vorige vriendin. Crème van een meiske met wie ik dagen aan een stuk kon zeveren maar iemand die eigenlijk vrij weinig affectie gaf of zelf nodig had. Vaak gesprekken over gehad, want ik had zoiets nog nooit meegemaakt bij mijn vorige vriendinnen. Dat leidde dan tot kortstondige verbetering, maar duurde nooit lang. Op den duur doet ge dan ook geen moeite meer omdat ge niet wilt dat ze gedrag voor u moet forceren die niet in haar aard liggen en probeert ge gewoon het beste te maken van de situatie, ook al betekent dat een naar uw standaarden koele/kille relatie,
Op het einde leefden wij als broer en zus, ik had totaal geen zin meer om nog gesprekken te voeren om er verandering in te proberen te brengen , als zij dan moeite deed voor wat dan ook dan kon ik de gedachte niet van mij afzetten dat ze dat alleen maar deed omdat ze zich schuldig voelde ... Enfin ja, kunt al raden hoe dat is afgelopen.
Ik denk dus niet dat ze ooit helemaal zal veranderen in de richting die gij wilt, tenminste als ge op zoek zijt naar iemand die graag plakt en al die melige stuff doet die ge niet aan uw kameraden wilt toegeven. Ik heb ondertussen iemand nieuw ontmoet die veel meer op mij lijkt op het echte vriend/vriendin-vlak (in de zin dat ik aan affectie geen gebrek heb) maar veel verder van mij afstaat op het kameraad-vlak en dat is ook niet alles.
Op het einde leefden wij als broer en zus, ik had totaal geen zin meer om nog gesprekken te voeren om er verandering in te proberen te brengen , als zij dan moeite deed voor wat dan ook dan kon ik de gedachte niet van mij afzetten dat ze dat alleen maar deed omdat ze zich schuldig voelde ... Enfin ja, kunt al raden hoe dat is afgelopen.
Ik denk dus niet dat ze ooit helemaal zal veranderen in de richting die gij wilt, tenminste als ge op zoek zijt naar iemand die graag plakt en al die melige stuff doet die ge niet aan uw kameraden wilt toegeven. Ik heb ondertussen iemand nieuw ontmoet die veel meer op mij lijkt op het echte vriend/vriendin-vlak (in de zin dat ik aan affectie geen gebrek heb) maar veel verder van mij afstaat op het kameraad-vlak en dat is ook niet alles.
Lefky
Legacy Member
Gonzo zei:Glashelder slaat de nagel op de kop
Klopt. Ik zit momenteel in zo'n relatie. Zij is iemand die nooit beslissingen wil/kan nemen, ik ben iemand die daar korte metten mee maakt. Ik vind dat echter zeer vermoeiend om ALTIJD het voortouw te moeten nemen, en heb ook niet graag dat ik alles moet beslissen. Als ik dat eens beu ben, stel ik mij ook gewoon passief op en dan is het idd 'the waiting game'. Soms push ik ze dan om iets te beslissen, vantijd werkt dat, andere keren is 't daardoor dikken ambras.
Soit, bij praktische zaken is dat nog niet zo erg. Daar komt ze soms wel met een voorstel, maar dan verwacht ze wel dat ik daarna meteen weer het voortouw neem. Wa ik meestal dan ook doe.
Daar ligt het idd al een pak moeilijker. Ik moet praktisch bij alles initiatief nemen. Zoals gezegd: dat wordt op den duur vermoeiend. We zijn geen van beide labiel, maar zij is iemand die veel bevestiging nodig heeft. Probleem is dat ik het beu word van op de lange duur den enige te zijn die dat verschaft; in mijn ogen werkt een relatie in 2 richtingen en 'verwacht' ik wel (in meer of mindere mate) hetzelfde terug te krijgen als wat ik 'geef'. Ik kan leven met minder 'feedback', maar niet met een compleet gebrek daaraan.
Om een concreet voorbeeld te geven: we zijn 1 jaar en 3 maanden samen. Ik moet den eerste keer nog meemaken dat zij spontaan eens zal zeggen dat ze mij graag ziet. De keren dat ik het gezegd heb, krijg ik wel (min of meer) reactie. Ze heeft daar wa 'problemen' mee, want "er hangt zo'n lading aan", ze durft er dus nooit zelf mee afkomen. Voor iemand die dit nu leest, lijkt het mss alsof ze gewoon met mijn voeten speelt, maar ik ben 100% zeker dat dat niet zo is, dus daar moet ge u geen zorgen over makenIk merk zelf wel wat gemeend is en wat niet, en ik ben nie 't type da van zich laat profiteren.
Anyway, back on track: die onzekerheid en schijnbaar gebrek aan 'affectie' heeft er op termijn toe geleid dat ik gestopt ben mee 'bevestiging te geven', omdat ik zelf ook wel het idee wil hebben dat mijn partner mij graag ziet. Dat dat een verre van ideale situatie is, weet ik ook. Maar ik kan mijn karakter niet wegschrappen.
Van haar kant is meermaals naar boven gekomen dat ze vond dat "onze relatie zo kil is" en dat er "affectie miste". Dan heb ik haar vlakaf gezegd dat een relatie van 2 kanten werkt, en ik van haar ook dingen verwacht. Is ondertussen al meermaals gebeurd, maar ik merk weinig evolutie. Uiteindelijk heeft da ertoe geleid da ik het in mijn kop gekregen heb 'dat zij nu maar eens als eerste over de brug mag komen', en dat ik het vertik van er zelf nog mee af te komen, tot als zij ermee afkomt. Alweer verre van ideaal natuurlijk. Helaas ben ik ook nen dikke koppigaard, en "als ik iet in mijne kop heb, heb ik het nie in mijn kloten", zoals ze zeggen.
Als ik nie 'plooi' en weer het voortouw neem, ben ik zeker da de relatie gedoemd is. Het komt er (voor mij) uiteindelijk op neer dat ik al da moeite doen, en zij al de vruchten draagt. Ge kunt nu wel zeggen "man up, ge zegt zelf da ge weet dat ze 't meent", maar er is voor mij nog altijd een groot verschil tusen 'weten' en 'geloven/voelen'. Moesten relaties helemaal platonisch zijn, was er geen probleem, maar bij mijn weten komt er nog altijd een groot deel gevoelens bij kijken. Beetje lastig als het dan lijkt alsof gij de enige zijt die daarmee 'te koop loopt'. Dat zorgt dan dikwijls voor spanningen, en uiteindelijk ruzie. Op de koop toe snapt ze bij ambras ook nooit echt wat het probleem is, al leg ik het met handen en voeten uit, en geef ik het letterlijk mee de paplepel in. Ze projecteert het gewoon terug op haar, en vindt da zij altijd gelijk heeft. Ze heeft nooit door dat IK het ergens lastig mee heb.
Als het dan ambras is om iets, en het lijkt even beter te gaan, dan is het minste genoeg om den boel terug te escaleren. Haar onzekerheid, passiviteit, en koppigheid, gecombineerd met mijn ego, koppigheid en (als het mijn strot uithangt) opvliegendheid, zorgen samen het het feit dat er niks lijkt te veranderen én dat we binnenvetters zijn, idd voor ne vicieuze cirkel, en het is enorm lastig om daaruit te geraken. In dat aspect lijkt het een 'machtsstrijd' om te zien wie diegene is die zichzelf het eerste op kant kan zetten. Ruzies slepen soms weken aan. Da 's echt niet fijn. Ik heb ook nog nooit zo'n 'rare' relatie gehad. In 't begin kon ik mij daar allemaal nog gewoon overzetten (tegen mijn karakter in, ik heb ook wel verstand) maar van haar kant verandert en amper iets dus op termijn is het echt een knelpunt geworden.
Het komt nu waarschijnlijk over alsof ik een kutrelatie heb met een strekenwijfMaar er zijn dus meer dan genoeg andere factoren waardoor ik ze wél geweldig vindt. Als het goed gaat, gaat het geweldig. Alleen zijn er enkele zaken (niet enkel wat ik hier beschreven heb) die blijven aanslepen en zodanig roet in het eten gooien, dat het soms niet meer genietbaar is.
Ik weet eigenlijk ook nie waarom ik dees allemaal uitgetypt heb. Ik hou mijn keuken normaalgezien intern. Mss moest het er gewoon eens uit
[EDIT]Dees moet mijne langste post ooit geweest zijn :')[/EDIT]
Emiel Goelen zei:
bij mij was het zelf zo dat ik kon zeggen 'ik zie je echt graag weet je dat?'
en haar reactie daarop was 'ik ga het echt niet zeggen e'
'waarom niet?'
'omdat je het verwacht'
jammer genoeg kon ik de keren dat ze het dan uit zichzelf zei op 1 hand tellen
op gebied van seks hetzelfde (die discussie is hier zelfs al is gevoerd)
op een gegeven moment zeg je gewoon foert en wacht je zelf af
tot je het niet meer kan uithouden natuurlijk en dan zelf weer toegeeft
glashelder
Legacy Member
Gonzo zei:Glashelder slaat de nagel op de kop
Dat was eigenlijk helemaal niet wat ik bedoelde, maar ok
Een échte uitgesproken machtsstrijd in mijn relatie zou ik echt niet fijn vinden. Zoals bij jou, te koppig zijn en niet willen toegeven "omdat de ander dan wint", alsof je niet samen in een relatie zit maar tegen elkaar bezig bent of zo.
Voor mij is een relatie nog altijd "you and me against the world", en geen wedstrijd tussen mijn lief en ik. Als je dan nog eens tegen elkaar gaat beginnen strijden of dingen die je anders wel zou doen niet doen (uit koppigheid), dan is de fun er af hoor voor mij. Je kan eens ruzie maken maar het moment dat je begint te denken in termen van "dan wint hij/zij", zou ik toch eens een stapje achteruit doen. Het is de bedoeling dat jullie samen winnen, nu verlies je allebei
Lefky
Legacy Member
megrohlsta zei:'t ventje is aan het freaken op ibood hahaha
schattig toch.
~zwijmel zwijmel~
haha
ben het ook aant volgen
EDIT:
ik zou liever bij mijn eerste gebleven zijn
want ik denk dat het eerste dat ik nu ga doen als ik iemand nieuw tegenkom vergelijken is
of ben ik hier fout in?
Gonzo
Legacy Member
glashelder zei:Dat was eigenlijk helemaal niet wat ik bedoelde, maar ok
Ik weet wat ge bedoelde, en ik gaf aan dat ge daarmee gelijk had. Alles daarna is mijn persoonlijke ervaring
Ik ben idd ook niet helemaal blij met de situatie. Maar ik ga ze wel proberen rectifieren. Koppig zijn is een karaktertrek, en da 's nie iets dat gaat veranderen met een andere partner. Da 's iets waar ge zelf aan moet (willen) werken @Emiel: is inderdaad herkenbaar. Maar ik ga die uitkomst proberen vermijden, er zit teveel wél goed om te laten passeren zonder zelfs geprobeerd te hebben.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.