Ik bel aan en de vader zo te zien, van die jongen (27j vs zij 20, ik 24), deed open, ik vroeg 'm of ik wel op 't goeie adres was en hij knikte van ja.
M'n hart klopte echt harder en harder en ik kreeg zo'n brede smile op m'n gezicht toen ik die kerel zag afkomen, op het goeie adres! (Had 'm al gezien op foto).
Ik begon ermee te praten en vroeg of m'n lief er was en hij knikte en deed wat stoer, jij moet hier niet zijn, ik zal m'n maten bellen om je hier weg te krijgen, wat verwacht je meer van iemand die opgroeit in een wijk waar de politie al niet welkom is... Dan dacht ik ook van, meisje op wat voor gast ben jij gevallen...
Tot m'n ex dus kwam opdagen achter hem en zich achter hem stelde, pijn dat dit deed! Maar sterk blijven en zo min mogelijk emoties tonen bleek een goede keus te zijn voor mij.