'My revelation' ...
Ik heb m'n ex bedrogen met een ******* toen ik op 'lange' business trip was, in een Afrikaans land dus, weinig aan te zeggen, het was een one night stand na een nachtje clubbing, niks meer... Enkele dagen nadat ik terug was en we een avond samen in bed lagen heb ik haar alles opgebiecht, ik kon het niet aan om nog in haar ogen te kijken, het moest er gewoon uit. Ze heeft heel de nacht heeft niet geslapen en lag te wenen, ze was kwaad, verloren en uiteraard enorm teleurgesteld, en vooral, het vertrouwen was geschonden. Wij waren elkaars eerste echte lief, zij was m'n eerste en visa versa.
Waarom?
Ik had eigenlijk weinig gedronken die avond, ik drink niet echt graag alcohol, ik ga niet vaak uit, maar die avond was precies echt wel 'zwoel', ik had enorm zin om mij te amuseren (niet speciaal met een meisje), had zin om door 't dak te gaan, en dat meisje serveerde me dit allemaal op een plateau, hoe cliché het ook maar kan klinken, tot in de vroege uurtjes mij goed geamuseerd en die is dan meegekomen...
Wat daarna gebeurde hou ik voor mezelf, maar het gebeurde 'safe'.
Dit zal het zijn denk ik... Dit gebeurde tijdens het eerste jaar dat ik samen was met m'n ex. Daarna volgende nog een matig 'gelukkig' jaar. Maar hetgeen me 't meest pijn deed was telkens te horen bij m'n vriendin dat ik m'n smartphone, laptop of dit en dat moest weg doen of niet meer praten over 'work related' zaken, terwijl zij lag te zonnen of te dutten bijvoorbeeld, ik kan zo niet constant stil liggen... Dus ja, zij toonde weinig respect voor m'n gave en m'n job (ben zelfstandige), en met de maanden, zonder dat ik het echt merkte, maakte ik haar uit voor 't een of ander, dat kwetste haar maar zij kwetste me ook. Routine erbij. En op 1 januari flashte ik bij haar thuis op een nieuwjaarsdiner op één van haar vriendinnen. De aandacht die ik niet meer kreeg en kon geven aan m'n ex bloeide die avond wat naar dat meisje. Die nacht heb ik het uiteindelijk uitgemaakt met m'n ex. Werderom veel verdriet en vragen. Maar weinig gepraat van haar. Ze kon er niet over praten. Ik ben nog uren bij haar gebleven om haar te zeggen dat ik 't niet meer zag zitten.
De dagen die volgden voor haar waren 'hel', ze kwam 's avonds wanneer ze kon aan m'n deur (100km verder) om met mij te praten, nog wenen, onbegrip tonen...
Maar ik kon haar niet meer aanhoren, voor mij was ze eigenlijk de boemadam die mij dagelijks een negatieve kijk op de wereld gaf met haar misplaatste opmerkingen.
Het heeft me veel tijd gekost om te achterhalen waarom. Want op dat ogenblik wist ik niet waarom ik het eigenlijk had uitgemaakt, ik kon haar niet zeggen dat het omwille van die opmerkingen was, dat maakte het vreemd voor mezelf want ik vond andere redenen uit die eigenlijk totaal iet waar waren...
Maar nu weet ik waarom ik ze heb bedrogen en waarom ik nooit meer iemand zou kunnen bedriegen, en vooral waarom ik eigenlijk nog altijd stiekem van haar hou.
Sinds ik het uitmaakte zijn we elk onze kant op gegaan, hebben we beiden een nieuwe relatie gestart, en uiteindelijk een maand later beëindigd om terug samen te komen. Maar wat ze me nooit vertelde is dat zij het nooit uitgemaakt heeft met haar rebound. Tot op de dag dat ik voor die kerel z'n deur stond en aanbelde. Ik wist dat zij er was. Blijkbaar een dinner met haar en z'n ouders...
Ik toonde hem de foto's van mezelf samen met haar van 't vorige weekend.
Hij maakte het 2 dagen later uit met haar.
Ik had het toch wel door dat er iets niet normaal was. Was dit haar revanche?
Later kreeg ik een hysterisch en boos telefoontje van haar moeder dat ik haar dochter kapot had gemaakt...
M'n ex legde klacht neer bij de politie omdat ik haar stalkte (had ik evenmin kunnen doen), maar ze antwoord telkens op m'n sms'en dus veel stalken was er niet aan...
Vandaag de dag praten we terug met elkaar, zien we mekaar soms... Maar moet ik er nog in geloven, vooral als ze me vertelde dat 1 week nadat haar ex het uitmaakte met haar ze al iemand nieuws had en er verschillende keren mee in bed is gedoken?
Ben ik in fout? Heb ik ze zo echt veranderd?
Dat is een feit.
In een normale relatie verwacht 'de vrouw' altijd dat de man de eerste stap zet? Of ben ik te