ik heb hier even een ander profiel moeten aanmaken want ik word gevolgd
ik zit met een situatie.
ik heb een relatie van 7,5 jaar, jong begonnen en na een tijdje komt de raad van uw ouders uit als zijnde waar.
nooit vroeg een relatie beginnen want je gaat nog veranderen
bij mij was dat dus ook het geval. Op een gegeven moment kom ik een ander meisje tegen. het klikt, we amuseren ons en het begint te groeien.
probleem natuurlijk is dat zij een vriend heeft en ik een vriendin. na veel ditjes en datjes besluiten we om een punt te zetten achter ons relaties en met elkaar door te gaan.
bij mij duurt dit wat langer dan bij haar (dikke anderhalve maand later). We beslissen om direct iets samen te huren (domme zet natuurlijk). de eerste dag dat we 'samen' zijn (dus allebei zonder lief en samen een koppel) bezoeken we huizen in de voormiddag. in de namiddag gaan we elk naar huis en dan gebeurt het. ze stuurt mij een sms om te zeggen dat het niets gaat worden tussen ons en dat ze haar vorige relatie nog een kans gaat geven.
na wat geruzie gaan we uit elkaar, maar we kunnen het contact niet verbreken. dus we blijven ongeveer een dikke 2 maand in de schemerzone. zij zegt tijdens de hele periode dat ze voor mij gaat kiezen en alles erop en eraan.
na die 2 maanden, volgt natuurlijk de ontnuchtering. ze kiest resoluut voor haar partner. dat is natuurlijk een bittere pil om te slikken maar het gaat.
ik laat ze voor wat ze is maar na een paar weken is ze daar terug. Deze keer laat ik het niet al te lang aanslepen en ik stel me heel breekbaar op en vraag het haar waarop ze zegt dat ze geen toekomst ziet tussen ons.
ik zeg haar, ok. ik wil ook geen vriendschap en geen contact meer want dat doet te hard zeer. ik laat haar dus voor wat ze is en ga door maar ze blijft mij lastigvallen. ik stuur nooit meer terug maar dan begint ze met schelden dat ik haar heb laten vallen.
ik leg haar haarfijn uit hoe ik het zie en dat ze haar toekomst vergooit met die gast (wie ze nota bene al zeker 20 keer heeft bedrogen). ik weet dat ze mij doodgraag ziet en dat ze volledig zoals mij is. dus in feite zijn we 'gemaakt' voor elkaar.
op een gegeven moment heeft ze ook al toegegeven dat ze gewoon niet durft, dat haar hart voor mij kiest maar haar hoofd niet. en dat ze niet meer wil twijfelen.
maar wat moet ik daar nu mee? ik wil gewoon door. met of zonder haar. en liefst zo snel mogelijk want het duurt nu al ongeveer 10 maanden.
ik kies
door haar keuze om door te gaan zonder gaan en ik heb ondertussen een job in het buitenland beet. Dus begin volgend jaar ben hier weg.
ik zeg haar dat vanmorgen in een antwoord op een sms die zij vannacht heeft gestuurd waarin ze zegt dat ik haar heb laten vallen en dat ze me dat nooit zal vergeven.
tis een lang pijnlijk verhaal maar het vermoeit mij meer en meer. Ik laat ze voor wat ze is, maar als ze leugens sms't, dan word ik kribbig.
ik weet dat ze er voor de rest van haar leven last van zal hebben. haar geluk is gedaan. zwakheid en lafheid zullen haar nekken. je kan niet blijven uw hoofd in het zand steken.
ik begin tenminste opnieuw.
ad: Sommige exen wil men zo snel mogelijk vergeten, anderen krijgen een speciaal plaatsje in mijn hart. Deze behoort tot die laatste soort. 
