Archief - Heb je een lief: the sequel deel 14,5
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
BFmC
Legacy Member
Ik ben volledig nieuw hier maar heb af en toe al eens meegelezen.
Ik zou graag “mijn verhaal” eens delen en eens wat reacties horen, in case you’re interested.
‘k weet echt niet meer wat ik erover moet denken, en aangezien de meesten hier van het mannelijke geslacht zijn, kunnen jullie misschien met wat ‘theorietjes’ smijten. Pas op, want tis verschrikkelijk lang.
‘k Heb een relatie gehad met een jongen (B), drie jaar lang. Daarvoor kenden we elkaar al heel lang, en hebben we twee jaar voor onze relatie bijna dagelijks contact gehad (gsm/msn).
Het laatste jaar van onze relatie liep het fout wegens persoonlijke problemen. Hij kon het niet meer aan (wat ik achteraf gezien meer dan begrijp) en besloot er korte metten mee te maken.
Goed ja, hij had kwetsende dingen gezegd, ik ging er dus vanuit dat voor altijd gedaan was en was er kapot van. ‘k was dan ook al zot van hem sinds ik 11 jaar was.
Plots, na twee weken half dood te zijn, veranderde mijn leven. Elke dag had ik iets te doen, continu bezig met positieve zaken, was ik dus afgeleid en voelde ik het verdriet niet meer. Met als gevolg ook dat ik impulsieve dingen deed en een ander iemand ontmoette. Die stond geen moment stil en kwam altijd met verschillende zaken af, ‘afleiding’ genoeg dus. Ik dacht echt dat ik over hem was en voelde me zo gelukkig, kon niet geloven dat ik van de diepste put naar ‘dat’ raakte.
Na een maand of twee, terwijl ik een lanparty hield met die kerel, kreeg ik een email. Het was van die ene, waarin hij op zijn manier liet blijken dat hij me eigenlijk wel miste. Ik stuurde hem direct een sms en toen bleek hoe alles echt zat. Hij was nog altijd zot van mij en kon al weken met zichzelf geen weg, wat mijn hart brak natuurlijk. Maar ik zat toen in een ongelooflijke rotsituatie. Goed, dat lolleke heeft nog efkes aangesleept. Met die gast blijven dingen doen, zoals weggaan, pretparken, weet ik veel. Terwijl ook hele tijd sturen met B. ‘k was echt ook nog altijd zot van hem en ik weet bij god niet wat ik aan het denken was om niet meteen duidelijk te zijn naar die andere gast, en terug bij B te gaan.
Het werd dan telkens duidelijker dat we beide zot veel frustraties hadden.. B kon niet geloven dat ik na zo snel al een ander had, en ik kan goed geloven dat dat een verschrikkelijk gevoel moet geweest zijn. Ook al heb ik, wreed genoeg, nooit gevoelens gehad voor die andere gast.
En ik zat vol frustraties dat hij me had laten vallen terwijl ik het het moeilijkst had, en hij nu eigenlijk terug kwam terwijl ik dacht dat ik gelukkig was. Dit uitte zich dan weer in zo van die domme discussies, die voor hem weer een bewijs waren dat het niet lukte, en trapte hij het eigenlijk weer af.
Dat is nu zo’n zes maand geleden.
Wat is het ‘probleem’ nu : B. en ik hebben nu sinds kort weer dagelijks contact. Altijd via sms, nooit in real of zelfs geen chat. Het is op en af geweest, het langst dat ik hem niet gehoord heb was een kleine maand. Het is ook geweest dat ik telkens hem stuurde, en ik telkens korte smsjes terug kreeg. Maar ik zag hem dan soms toevallig op school en ik merkte .. Pijn in zijn blik. Dus ik dacht altijd dat hij alles deed om mij te mijden, geen contact , niets, zodat hij er ook niet mee geconfronteerd werd. Zo pakt hij het altijd aan. En ik bleek juist te zijn.
Het valt mij op in zijn smsjes dat hij nog vaak aan mij denkt en dat hij me eigenlijk mist, soms zegt hij het zelf heel subtiel. Maar de andere dag doet hij dan weer zo afstandelijk en kort. Ik weet echt niet wat ik er moet van denken en ‘k word er zot van. Ik zie hem nog altijd enorm graag maar telkens die op- en af gevoelens zijn rot.
Ik zou graag “mijn verhaal” eens delen en eens wat reacties horen, in case you’re interested.
‘k weet echt niet meer wat ik erover moet denken, en aangezien de meesten hier van het mannelijke geslacht zijn, kunnen jullie misschien met wat ‘theorietjes’ smijten. Pas op, want tis verschrikkelijk lang.
‘k Heb een relatie gehad met een jongen (B), drie jaar lang. Daarvoor kenden we elkaar al heel lang, en hebben we twee jaar voor onze relatie bijna dagelijks contact gehad (gsm/msn).
Het laatste jaar van onze relatie liep het fout wegens persoonlijke problemen. Hij kon het niet meer aan (wat ik achteraf gezien meer dan begrijp) en besloot er korte metten mee te maken.
Goed ja, hij had kwetsende dingen gezegd, ik ging er dus vanuit dat voor altijd gedaan was en was er kapot van. ‘k was dan ook al zot van hem sinds ik 11 jaar was.
Plots, na twee weken half dood te zijn, veranderde mijn leven. Elke dag had ik iets te doen, continu bezig met positieve zaken, was ik dus afgeleid en voelde ik het verdriet niet meer. Met als gevolg ook dat ik impulsieve dingen deed en een ander iemand ontmoette. Die stond geen moment stil en kwam altijd met verschillende zaken af, ‘afleiding’ genoeg dus. Ik dacht echt dat ik over hem was en voelde me zo gelukkig, kon niet geloven dat ik van de diepste put naar ‘dat’ raakte.
Na een maand of twee, terwijl ik een lanparty hield met die kerel, kreeg ik een email. Het was van die ene, waarin hij op zijn manier liet blijken dat hij me eigenlijk wel miste. Ik stuurde hem direct een sms en toen bleek hoe alles echt zat. Hij was nog altijd zot van mij en kon al weken met zichzelf geen weg, wat mijn hart brak natuurlijk. Maar ik zat toen in een ongelooflijke rotsituatie. Goed, dat lolleke heeft nog efkes aangesleept. Met die gast blijven dingen doen, zoals weggaan, pretparken, weet ik veel. Terwijl ook hele tijd sturen met B. ‘k was echt ook nog altijd zot van hem en ik weet bij god niet wat ik aan het denken was om niet meteen duidelijk te zijn naar die andere gast, en terug bij B te gaan.
Het werd dan telkens duidelijker dat we beide zot veel frustraties hadden.. B kon niet geloven dat ik na zo snel al een ander had, en ik kan goed geloven dat dat een verschrikkelijk gevoel moet geweest zijn. Ook al heb ik, wreed genoeg, nooit gevoelens gehad voor die andere gast.
En ik zat vol frustraties dat hij me had laten vallen terwijl ik het het moeilijkst had, en hij nu eigenlijk terug kwam terwijl ik dacht dat ik gelukkig was. Dit uitte zich dan weer in zo van die domme discussies, die voor hem weer een bewijs waren dat het niet lukte, en trapte hij het eigenlijk weer af.
Dat is nu zo’n zes maand geleden.
Wat is het ‘probleem’ nu : B. en ik hebben nu sinds kort weer dagelijks contact. Altijd via sms, nooit in real of zelfs geen chat. Het is op en af geweest, het langst dat ik hem niet gehoord heb was een kleine maand. Het is ook geweest dat ik telkens hem stuurde, en ik telkens korte smsjes terug kreeg. Maar ik zag hem dan soms toevallig op school en ik merkte .. Pijn in zijn blik. Dus ik dacht altijd dat hij alles deed om mij te mijden, geen contact , niets, zodat hij er ook niet mee geconfronteerd werd. Zo pakt hij het altijd aan. En ik bleek juist te zijn.
Het valt mij op in zijn smsjes dat hij nog vaak aan mij denkt en dat hij me eigenlijk mist, soms zegt hij het zelf heel subtiel. Maar de andere dag doet hij dan weer zo afstandelijk en kort. Ik weet echt niet wat ik er moet van denken en ‘k word er zot van. Ik zie hem nog altijd enorm graag maar telkens die op- en af gevoelens zijn rot.
rscaboy
Legacy Member
BFmC zei:
Wat de sms'jes betreft, ik denk dat hij schrik geeft om afgewezen te worden, hij stuurt een subtiel bericht, krijgt geen reactie(of niet degene waar hij op hoopt)? Besluit dan om wat afstand te houden tot hij zijn moed bijeenraapt om het opnieuw te proberen en dit herhaalt zich.
Als je opnieuw een relatie zou beginnen is het belangrijk dat je duidelijk maakt dat je deel wil uitmaken van zijn leven en dat hij met u moet praten omdat er anders geen toekomst in zit. Als hij telkens zijn frustraties opkropt en deze dan uitwerkt op u/relatie dan zal het waarschijnlijk terug verkeerd lopen.
Gonzo
Legacy Member
BFmC zei:
Contact verbreken en uw geluk op een ander zoeken. Zo'n op-en-af-relaties zijn verschrikkelijk. Da wilt ge niet voor de rest van uw leven. Zolang ge contact houdt, zal da spelleke blijven duren (gegarandeerd).
Of ge kruipt er weer op en ge doet lekker verder met het flikkerlichtgedoe, als ge da liever hebt.
Meer kan ik er ook nie over zeggen, met de beperkte situatiekennis
BFmC
Legacy Member
Mijn 'theorie' is dat hij het niet meer opnieuw wilt proberen, omdat hij inderdaad schrik heeft dat het weer loopt zoals het gelopen is. Wat is de gemakkelijkste manier om niet gekwetst te raken, mja, je niet openstellen. En dat doet ie keer op keer. Als hij zo'n smsjes stuurt, mja, emotioneel zoals ik ben, geef ik daar wel een 'gepaste' reactie op. 'k zal hem nooit kunnen negeren, of nooit kunnen kort zijn ofzo.
Ik wil inderdaad enorm graag in real afspreken, maar dat wilt hij niet. Toen we samen waren zagen we elkaar ook maar 1x in de week, dus de discussies verliepen ook meestal via sms, wat ik zo rot vond.. Hij zegt het soms ook, moest hij me terug zien, en we zouden afspreken, zou hij de neiging hebben om mij weer als zijn vriendin te behandelen...
En ja, ondertussen is die andere kerel al lang passé ze, dat heeft niet lang geduurd. Heb hem zes maand niet meer gehoord ofzo. Dus dat was echt iets heel impulsief, iets om mijn gedachten te verzetten. Enorm spijtig dat het met een levend wezen was, maar goed.
En het klinkt zo cliché, naïef en dom waarschijnlijk, maar ik meen het dat ik echt liever nog tien jaar wacht, met als resultaat dat we dan terug samen zijn, dan ja, verder gaan. 'k Ben zo verdomd koppig en vastberaden.. En dat hij soms zo toont dat hij nog altijd geïnteresseerd is en mij niet kan vergeten helpt daar niet bij. 't was misschien beter geweest moest hij me bedrogen hebben ofzo, want dan zou ik nu absoluut niet meer achter zijn gat lopen.
(And yez, I am a girl. )
Ik wil inderdaad enorm graag in real afspreken, maar dat wilt hij niet. Toen we samen waren zagen we elkaar ook maar 1x in de week, dus de discussies verliepen ook meestal via sms, wat ik zo rot vond.. Hij zegt het soms ook, moest hij me terug zien, en we zouden afspreken, zou hij de neiging hebben om mij weer als zijn vriendin te behandelen...
En ja, ondertussen is die andere kerel al lang passé ze, dat heeft niet lang geduurd. Heb hem zes maand niet meer gehoord ofzo. Dus dat was echt iets heel impulsief, iets om mijn gedachten te verzetten. Enorm spijtig dat het met een levend wezen was, maar goed.
En het klinkt zo cliché, naïef en dom waarschijnlijk, maar ik meen het dat ik echt liever nog tien jaar wacht, met als resultaat dat we dan terug samen zijn, dan ja, verder gaan. 'k Ben zo verdomd koppig en vastberaden.. En dat hij soms zo toont dat hij nog altijd geïnteresseerd is en mij niet kan vergeten helpt daar niet bij. 't was misschien beter geweest moest hij me bedrogen hebben ofzo, want dan zou ik nu absoluut niet meer achter zijn gat lopen.
(And yez, I am a girl. )
Ph Sp
Legacy Member
Uiteindelijk gaat ge het zelf moeten beslissen maar ik zou toch oppassen in deze. Zoals ik het verhaal lees, heeft in deze de jongen beslist dat er een relatie komt en ook beslist dat ze gedaan is. Nu het gedaan is, is hij weer aan het vissen. In eerste instantie vermoedelijk uit jaloezie omdat ge iemand anders had, nu wss uit pure nood aan validatie. (Verschil tussen validatie en affectie: validatie is ik kan iemand krijgen, affectie is ik kan genieten van fysieke aanwezigheid) Hij maakt u het hoofd zot terwijl hij u toch niet wil zien. In mijn wereld heet zoiets spellekes spelen en dan moet ge daar vrij korte metten mee maken. Alles of niks voorstellen.
Maar ik zou niks voorstellen trouwens: ja alles zal terug zoals voorheen zijn en ja hij zal u als zijn vriendin behandelen vanaf de eerste seconde dat ge hem ziet. Trouwens ook als ge wel wilt dat het nog iets wordt is negeren de enige valabele optie die ge hebt. Dan wordt de prooi, de jager en hebt gij de macht in handen.
DL/DR: Hem negeren en doorgaan met uw leven.
Maar ik zou niks voorstellen trouwens: ja alles zal terug zoals voorheen zijn en ja hij zal u als zijn vriendin behandelen vanaf de eerste seconde dat ge hem ziet. Trouwens ook als ge wel wilt dat het nog iets wordt is negeren de enige valabele optie die ge hebt. Dan wordt de prooi, de jager en hebt gij de macht in handen.
DL/DR: Hem negeren en doorgaan met uw leven.
Vio
Legacy Member
Ik zou er niet meer in geloven en proberen hem te negeren en vergeten want volgens mij kan het toch nooit meer zijn zoals het ooit was. Zeker met al die miserie die er tussendoor al geweest is. En je zou 10 jaar wachten om het terug goed te laten te komen? Goed zot zeker! Er zijn genoeg jongens waarbij ge u minstens even gelukkig gaat voelen.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.