Archief - Heb je een lief: the sequel deel 14,5
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Chizm
Legacy Member
Olivier_Twister
Legacy Member
Ale zitten met het volgende probleem:
3 Weken geleden op een woensdagmiddag eventjes helemaal het noorden kwijt geraakt omdat mijn pepe in de nacht van dinsdag op woensdag gestorven is. Ik Wilde toen efjes alleen zijn dus vertelde ik maar het smoesje dat ik naar mijn vriendin zou gaan. Toen ik op de plaats kwam waar ik anders ook regelmatig zit met mijn vriendin kwam me opeens te binnen dat mijn vader mij zou komen halen bij mijn vriendin. En zonder te beseffen moet ik al wenend gebeld hebben dat dit niet nodig was.
Mijn moeder direct in paniek omdat ze dacht dat ik domme dingen zou gaan doen. Ze belde direct naar de thuis van mijn vriendin waar haar broer opnam en de gsm nummer gaf van haar en ook een plaats waar ik dan uiteindelijk ook zat.
Nu is mijn vriendin direct bij mij gekomen om mij beetje te troosten en wat later stond mijn broer er ook.
Nu was mijn vriendin met de fiets tot bij mij gekomen en wanneer mijn broer toekwam wilde hij dat ik mee ging naar huis omdat de mama da liever wilde. Mijn vriendin wilde ook persé mee maar we zaten met haar fiets. Nu hebben zowel ik als mijn broer verschillende keren gevraagd of de fietst niet mee moest en ze zei telkens dat haar broer de fiets zou komen halen en meenemen.
Maar guess what, de broer is nooit om de fiets gegaan en de fiets is gestolen geweest. De ouders van haar waren in alle staten en van die ouders krijg ik nu alle schuld. Het ambetante is dat mijn vriendin tot de dag van vandaag nog steeds niet heeft verteld wat er allemaal gebeurd was die woensdag, nog steeds niet heeft verteld dat mijn pepe gestorven is en nog steeds niet verteld dat ik en mijn broer wel degelijk paar keren gevraagd hebben om de fietst mee te nemen. Die haar ouders denken dat ik en zij gewoon de trein zijn opgesprongen en naar mijn huis zijn gegaan.
Maarjah ondertussen ben ik daar niet meer welkom, durft mijn vriendin niet echt zeggen dat ze met mij afspreekt en laat mijn vriendin me ook niet toe om te praten met haar ouders. Ze dreigt er ook zelfs mee als ik zou durven praten met haar ouders dat ze mij zou dumpen.
En eerlijk gezegd ben ik heel deze situatie beetje beu aan het worden en ik vraag me echt af wat ik er mee moet aanvangen
3 Weken geleden op een woensdagmiddag eventjes helemaal het noorden kwijt geraakt omdat mijn pepe in de nacht van dinsdag op woensdag gestorven is. Ik Wilde toen efjes alleen zijn dus vertelde ik maar het smoesje dat ik naar mijn vriendin zou gaan. Toen ik op de plaats kwam waar ik anders ook regelmatig zit met mijn vriendin kwam me opeens te binnen dat mijn vader mij zou komen halen bij mijn vriendin. En zonder te beseffen moet ik al wenend gebeld hebben dat dit niet nodig was.
Mijn moeder direct in paniek omdat ze dacht dat ik domme dingen zou gaan doen. Ze belde direct naar de thuis van mijn vriendin waar haar broer opnam en de gsm nummer gaf van haar en ook een plaats waar ik dan uiteindelijk ook zat.
Nu is mijn vriendin direct bij mij gekomen om mij beetje te troosten en wat later stond mijn broer er ook.
Nu was mijn vriendin met de fiets tot bij mij gekomen en wanneer mijn broer toekwam wilde hij dat ik mee ging naar huis omdat de mama da liever wilde. Mijn vriendin wilde ook persé mee maar we zaten met haar fiets. Nu hebben zowel ik als mijn broer verschillende keren gevraagd of de fietst niet mee moest en ze zei telkens dat haar broer de fiets zou komen halen en meenemen.
Maar guess what, de broer is nooit om de fiets gegaan en de fiets is gestolen geweest. De ouders van haar waren in alle staten en van die ouders krijg ik nu alle schuld. Het ambetante is dat mijn vriendin tot de dag van vandaag nog steeds niet heeft verteld wat er allemaal gebeurd was die woensdag, nog steeds niet heeft verteld dat mijn pepe gestorven is en nog steeds niet verteld dat ik en mijn broer wel degelijk paar keren gevraagd hebben om de fietst mee te nemen. Die haar ouders denken dat ik en zij gewoon de trein zijn opgesprongen en naar mijn huis zijn gegaan.
Maarjah ondertussen ben ik daar niet meer welkom, durft mijn vriendin niet echt zeggen dat ze met mij afspreekt en laat mijn vriendin me ook niet toe om te praten met haar ouders. Ze dreigt er ook zelfs mee als ik zou durven praten met haar ouders dat ze mij zou dumpen.
En eerlijk gezegd ben ik heel deze situatie beetje beu aan het worden en ik vraag me echt af wat ik er mee moet aanvangen
Hekje#
Legacy Member
Maar door gewoon de waarheid te zeggen dat ze ff bij u op die 'plaats' was e dat die persoon gestorven was, dat je ff over je toeren was is alles opgelost? Ik snap het niet waarom ze dit dan gewoon niet doet ?
En jij kan er ook niet aan doen? Al bij al is het bij jou begonnen he. Door vrij kinderachtig gedoe. (lijkt me)
En jij kan er ook niet aan doen? Al bij al is het bij jou begonnen he. Door vrij kinderachtig gedoe. (lijkt me)
Hekje#
Legacy Member
Geen idee, kan ik eerlijk gezegd niet op antwoorden, want heb het nog niet meegemaakt. Maar waarom moest dat dan op die speciale plaats? Je kon toch ook gewoon naar haar thuis gaan en daar op haar kamer ofzo je hart uitstorten ?
Ma ok dan nog, waarom zegt ze niet gewoon de waarheid? Is er iets mis met het feit dat zij je gewoon wou troosten?
Ik kan al niemeer volgen eigenlijk.
Ma ok dan nog, waarom zegt ze niet gewoon de waarheid? Is er iets mis met het feit dat zij je gewoon wou troosten?
Ik kan al niemeer volgen eigenlijk.
Olivier_Twister
Legacy Member
Hekje# zei:Geen idee, kan ik eerlijk gezegd niet op antwoorden, want heb het nog niet meegemaakt. Maar waarom moest dat dan op die speciale plaats? Je kon toch ook gewoon naar haar thuis gaan en daar op haar kamer ofzo je hart uitstorten ?
Ma ok dan nog, waarom zegt ze niet gewoon de waarheid? Is er iets mis met het feit dat zij je gewoon wou troosten?
Ik kan al niemeer volgen eigenlijk.
Goh waarom die plaats? Ten eerste omdat ik eigenlijk alleen wilde zijn en ten tweede omdat het een plekje is waar ik en mijn vriendin redelijk veel tijd gezeten hebben. Bracht me ook altijd tot rust
En waarom ze het niet wilt zeggen? Omdat ze bang is van haar ouders zekers? Omdat haar pa gezegd heeft dat ik daar nooit meer moet binnen komen.
Dat is het hem nu dus en daar maken we de laatste dagen ook ruzie om. Ze is binnen een dikke maand 19 jaar en durft nu nog geen waarheden zeggen thuis en dat maakt me beetje zenuwachtig. Ok we zien mekaar wel en het gaat redelijk goed tussen ons, maar ik wil dit mis verstand gewoon van de baan.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.