EnWatNu
Legacy Member
Hey
Ik ben een paar weken terug op reis geweest met een vriendin. Kort gezegd heb ik het helemaal verkloot doordat ik totaal mezelf niet was. Niets zeggen, ruzie maken, geen sfeer,...
Reden hiervoor is, denk ik, dat ik constant zit na te denken "wat kan ik nu doen om haar te laten lachen, leuk over te komen, enthousiast te zijn,...". Ik zit hier zo op gefocust dat ik bij alles wat ik doe of ga zeggen 100 keer nadenk of ik het wel moet doen, waardoor alles wat ik zeg of doe nogal onnatuurlijk overkomt. Dit is ook zo als ik vreemde mensen aanspreek, het loopt precies altijd dood omdat ik hier zeker niet weet wat zeggen.
Als we dan hierover gepraat hadden en het iets of wat terug normaal ging, zat ik een paar uur later hier weer over na te denken en rakelde ik het weer op, waardoor het natuurlijk er weer tegen zat.
Waarom ik me zo voel is me geheel onduidelijk, het meisje in kwestie kwam ik voordien goed mee overeen en we keken beide uit naar de vakantie. Is het misschien omdat ik totaal geen zelfvertrouwen heb? Ik zit namelijk ook constant te denken waarom andere mensen zonder problemen iemand aan het lachen kunnen brengen, is het omdat zij wel zelfvertrouwen hebben, of is het iets dat je echt in je moet hebben?
Op die reis waren we paar keer weggeweest, gaan eten en feestje meegepakt. Zij was compleet haar zelf en feestte er op los, ik stond daar gewoon rustig te bewegen omdat ik niet dom wou overkomen. En hoewel ik dit normaal niet snel heb, had ik het ginder dus wel. Plus het was een strandfeestje, hoe kan je daar niet op los gaan. En het irriteerde haar natuurlijk ook dat ik er zo maar bij stond.
Net zoals het praten, met haar kon ik toen ik haar net kende over alles en nog wat praten, maar nu omdat er die ruzies waren ging het totaal niet meer.
Soms weet ik met mezelf echt geen raad meer, de ene periode gaat alles goed en als het goed moet gaan en er totaal geen reden is om niet goed te gaan, is het naar de klote...
Of is het misschien omdat ik toen haar toen pas kende via via heb gehoord dat ik haar type ben en stiekem iets meer verwachtte? Hoewel dat zelfs niet moest (denk ik), ik wou haar gewoon een goede tijd geven. En hetgeen nu het meeste tegen steekt is dat we nu nooit nog als vroeger kunnen doen, laat staan nog eens samen op reis gaan en ik haar reis heb verkloot.
Misschien toch maar eens psychiater?
Ik ben een paar weken terug op reis geweest met een vriendin. Kort gezegd heb ik het helemaal verkloot doordat ik totaal mezelf niet was. Niets zeggen, ruzie maken, geen sfeer,...
Reden hiervoor is, denk ik, dat ik constant zit na te denken "wat kan ik nu doen om haar te laten lachen, leuk over te komen, enthousiast te zijn,...". Ik zit hier zo op gefocust dat ik bij alles wat ik doe of ga zeggen 100 keer nadenk of ik het wel moet doen, waardoor alles wat ik zeg of doe nogal onnatuurlijk overkomt. Dit is ook zo als ik vreemde mensen aanspreek, het loopt precies altijd dood omdat ik hier zeker niet weet wat zeggen.
Als we dan hierover gepraat hadden en het iets of wat terug normaal ging, zat ik een paar uur later hier weer over na te denken en rakelde ik het weer op, waardoor het natuurlijk er weer tegen zat.
Waarom ik me zo voel is me geheel onduidelijk, het meisje in kwestie kwam ik voordien goed mee overeen en we keken beide uit naar de vakantie. Is het misschien omdat ik totaal geen zelfvertrouwen heb? Ik zit namelijk ook constant te denken waarom andere mensen zonder problemen iemand aan het lachen kunnen brengen, is het omdat zij wel zelfvertrouwen hebben, of is het iets dat je echt in je moet hebben?
Op die reis waren we paar keer weggeweest, gaan eten en feestje meegepakt. Zij was compleet haar zelf en feestte er op los, ik stond daar gewoon rustig te bewegen omdat ik niet dom wou overkomen. En hoewel ik dit normaal niet snel heb, had ik het ginder dus wel. Plus het was een strandfeestje, hoe kan je daar niet op los gaan. En het irriteerde haar natuurlijk ook dat ik er zo maar bij stond.
Net zoals het praten, met haar kon ik toen ik haar net kende over alles en nog wat praten, maar nu omdat er die ruzies waren ging het totaal niet meer.
Soms weet ik met mezelf echt geen raad meer, de ene periode gaat alles goed en als het goed moet gaan en er totaal geen reden is om niet goed te gaan, is het naar de klote...
Of is het misschien omdat ik toen haar toen pas kende via via heb gehoord dat ik haar type ben en stiekem iets meer verwachtte? Hoewel dat zelfs niet moest (denk ik), ik wou haar gewoon een goede tijd geven. En hetgeen nu het meeste tegen steekt is dat we nu nooit nog als vroeger kunnen doen, laat staan nog eens samen op reis gaan en ik haar reis heb verkloot.
Misschien toch maar eens psychiater?
ik denk véééél te veel na bij alles wat ik doe en zeg...