Archief - 'extreme' verlegenheid - de oplossing?

[LRRP];15178869 zei:

Op café gaan!!!!

Klik om te vergroten...

Al keer gedaan das zo zielig en raar alleen op zo een krukje en .... nja heletijd niets gezegd tegen iemand en alleen voor u kijken

lobotomy zei:

mijn probleem is, als ik mij ni goed in mn vel voel, en kdenk, vooral als ik een zin in mijn hoofd heb, da ik die ni kan uitspreken. Is mss ni volledig verlegendheid, ma toch sociaal gebrekkig, wreed irritant.
Bvb, op restaurant, kan ik het woord kroket ni uitspreken... (nu gaat het al iets beter) omda ik wéét da ik da ga zeggen. Ik praat ook veel te rap (ik denk soms da ik te snel denk om te kunne spreke, lol).
Andere keren, wanneer ik mij wel goed in mn vel voel, doet dit zich totaal ni voor..
Ma soms ook gewoon in een gesprek, da er echt enkel gebrabbel uitkomt..

Heeft volgens mij ook te maken met hoe die mensen naar u kijken, en wa ze verwachten van wat er uit uwe mond komt, en dus uw verwachting van hun reactie.
Twijfelen om iets te zeggen omda ge schrik hebt da ze het ni goed gaan vinden, ...

Klik om te vergroten...

Hey, dat heb ik ook soms.
Ik heb dat enkel voor bij mensen die ik niet zo goed ken.

ge klinkt alsof ge da ni zo erg vindt

lobotomy zei:

mijn probleem is, als ik mij ni goed in mn vel voel, en kdenk, vooral als ik een zin in mijn hoofd heb, da ik die ni kan uitspreken. Is mss ni volledig verlegendheid, ma toch sociaal gebrekkig, wreed irritant.
Bvb, op restaurant, kan ik het woord kroket ni uitspreken... (nu gaat het al iets beter) omda ik wéét da ik da ga zeggen. Ik praat ook veel te rap (ik denk soms da ik te snel denk om te kunne spreke, lol).
Andere keren, wanneer ik mij wel goed in mn vel voel, doet dit zich totaal ni voor..
Ma soms ook gewoon in een gesprek, da er echt enkel gebrabbel uitkomt..

Heeft volgens mij ook te maken met hoe die mensen naar u kijken, en wa ze verwachten van wat er uit uwe mond komt, en dus uw verwachting van hun reactie.
Twijfelen om iets te zeggen omda ge schrik hebt da ze het ni goed gaan vinden, ...

Klik om te vergroten...

Same here, begrijp het volkomen. Maar ik heb enkele jaren gewoon heel weinig met mensen gepraat (moeilijke jeugd) en vooral in het Engels bezig geweest, en dat zorgt dan voor het twijfelprobleem dat gij aankaart en daarbovenop het feit dat ik soms de correcte Nederlandse woorden niet vind terwijl ik met een Engels woord een perfecte omschrijving zou kunne geven

Probeer me recentelijk er echter weer bovenop te trekken en het gaat langzaam aan beter. 'Practice makes perfect' zoals ze zeggen. Maar ik heb ook heel wat moeite met articulatie. Maar ik denk dat het beste dat je daarvoor kan doen gewoon meer praten is.

Ik heb er vooral last van als ik voor het werk een technische uitleg moet geven aan iemand die ik niet zo goed ken, waarvan ik weet dat het een tijdje gaat duren en sowieso al moeilijk zijn om te volgen. Dan loopt het helemaal de mist in

Als ik merk dat het te erg word verplicht ik mezelf gewoon traag te praten met tussengooisels als 'snapt ge' om te zien of ze nog mee zijn




Algemeen:

Heb zelf een mix van verlegenheid en lichte 'social anxiety' opgelopen, maar ben recentelijk bezig met men zelfvertrouwen wat op te krikken en dat helpt wel bijzonder. Ik trek me nu gewoon minder aan van de mening die een ander over me zou vormen, het soort mensen dat continu op andere mensen neerkijkt vind ik zowiezo een minderwaardig type mens, en hoe meer ik dit opmerk in de interactie tussen anderen rondom mij, hoe beter ik mezelf voel omdat ik hier tenminste begrip voor kan opbrengen.
Ik heb lange tijd gewoon een minderwaardigheidsgevoel gehad wat volgens mij 1 van de voornaamste oorzaken van verlegenheid is, tot ik op een gegeven moment gewoon besefte dat ik men eigen persoonlijkheid wel ok vind, ondanks dat ik me wat onzekerder voel dan anderen. Ik ben tolerant, probeer mezelf niet hoger op te stellen door anderen af te breken, en kan mensen aan het lachen brengen. Het zit hem in de kleine dingen..

Ik ben nog lang niet van men verlegenheid af, maar ik maak vooruitgang en door toch aan anderen aan te tonen dat je wat moeite doet (actief reacties proberen te geven ook al zijn ze soms onzinnig) i.p.v. gewoon compleet terug te trekken wat overkomt als ongeïnteresseerd of een hopeloos geval zijn. Ik denk (hoop) ook dat door dit te doen ik op den duur men vaardigheden op sociaal vlak wel zal aanscherpen en gewoon zoals een 'normaal' persoon conversatie kan maken.

Ben ook met krachttraining begonnen en dat is gewoon geweldig voor het zelfvertrouwen. Je ziet er minder fragiel uit, komt meer buiten(gym) en je postuur verbeterd waardoor je automatisch al meer zelfvertrouwen uitstraalt. En dan zijn er ook nog de voordelen van de krachtwinst

Er is wel nog 1 probleem waar ik moeite mee ondervind en dat is oogcontact maken of eten/drinken wanneer ik weet dat mensen naar me kijken. Soms begin ik me dan zeer zelfbewust te voelen waardoor de spieren in men nek opspannen en men hoofd soms lichtjes trilt. Ook hier heb ik al vooruitgang gemaakt door verhoogd zelfvertrouwen, maar het steekt toch soms nog de kop op. Is denk ik een standaard symptoom van social anxiety, waar nog meer mensen last van hebben.

Ik zou er eens mee naar de dokter moeten gaan maar hoe raar het ook klinkt, is het iets dat ik mentaal wil overkomen omdat ik weet dat het iets is dat ik ontwikkeld heb tijdens men slechte jeugd. Echter als ik pillen begin te slikken vrees ik dat ik die vervolgens al het werk zou laten doen en dit 'ding' als een ziekte zou gaan beschouwen en me er uiteindelijk bij neer zou leggen, i.p.v me er over te zetten.

Tyki zei:

Er is wel nog 1 probleem waar ik moeite mee ondervind en dat is oogcontact maken of eten/drinken wanneer ik weet dat mensen naar me kijken.

Klik om te vergroten...

tprobleem is wsl da ge teveel 'nadenkt', ni?
door daar aan te denken maakt ge uzelf ineens angstig denk ik

lobotomy zei:

tprobleem is wsl da ge teveel 'nadenkt', ni?
door daar aan te denken maakt ge uzelf ineens angstig denk ik

Klik om te vergroten...

Da's inderdaad het probleem, heb nu de laatste week een aantal momenten gehad waar ik erin geslaagd was gewoon te zeggen 'fuck it' en men gedachten gewoon van onderwerp veranderde als ik merkte dat ik 'op mezelf' begon te concentreren, en raar genoeg had ik er dan ook geen last van. Er niet over nadenken is echter niet zo makkelijk, want hoe meer ge probeert van het niet te doen, hoe meer ge het toch gaat doen

'Tis zo'n beetje een vicieuze cirkel waar ge in vast komt te zitten.

Ik vind het wel raar want ik vind mezelf niet zo 'fragiel' qua persoonlijkheid en attitude, maar als ik me bij mensen begeef waarvan ik weet dat ze een andere denkwijze dan mij hanteren (bvb. zakelijke mensen op het werk of super sociale mensen die over compleet willekeurige zaken uren aan de praat kunnen blijven) heb ik een soort van angst dat ik niet aan hun verwachtingen kan voldoen omdat ik gewoon hun 'manier van omgaan' niet deel en vervolgens teveel nadenk over wat ik zou zeggen. Terwijl wanneer ik bij echte vrienden ben waarvan ik weet dat ze mijn denkwijze en interesses delen, ik gewoon gewoon probleemloos aan het gesprek kan blijven.

jep, net zoals wanneer ge gaat slapen. Ma hoe meer ge probeert da van u af te zetten, hoe minder ge er algemeen aan gaat denken, hoe sneller ge er vanaf zijt.

Ge zult het ook wel kennen, wanneer ge gaat slapen en in uw bed ligt, da ge aan iets denkt en ni kunt slapen. Wa bij mij hielp: kijken en luisteren, en telkens ge - onbewust - hervalt in het denken, en het beseft, opnieuw, kijken en luisteren. Ge gaat na een tijdje veel blijer/.. door het leven gaan!

lobotomy zei:

mijn probleem is, als ik mij ni goed in mn vel voel, en kdenk, vooral als ik een zin in mijn hoofd heb, da ik die ni kan uitspreken. Is mss ni volledig verlegendheid, ma toch sociaal gebrekkig, wreed irritant.
Bvb, op restaurant, kan ik het woord kroket ni uitspreken... (nu gaat het al iets beter) omda ik wéét da ik da ga zeggen. Ik praat ook veel te rap (ik denk soms da ik te snel denk om te kunne spreke, lol).

Klik om te vergroten...

Ga anders eens naar een logopedist? Ik heb onlangs een documentaire gezien over stotteren, en daar waren dus mensen bij die exact hetzelfde zeiden als wat jij nu zei. Bepaalde woorden lukten ook niet om uit te spreken, in sommige gevallen gingen ze stotteren, anderen bleven echt gewoon hangen vlak voor het woord en zeiden dus gewoon niets terwijl je wel zag dat ze probeerden. En daar kwam dus een logopedist aan te pas.

ik kan momenteel kroket wel normaal uitspreke ze heeft echt te maken met tijdelijk zelfvertrouwen.. en tis al veel beter intussen, kmoet gewoon mijn best doen (dan lukt het wel) ma ik ben gewoon te lui om deftig te prate soms en da doet mij dan onzeker voelen
wel sick, nadenken over hoe ge moet praten soms..

lobotomy zei:

ik kan momenteel kroket wel normaal uitspreke ze heeft echt te maken met tijdelijk zelfvertrouwen.. en tis al veel beter intussen, kmoet gewoon mijn best doen (dan lukt het wel) ma ik ben gewoon te lui om deftig te prate soms en da doet mij dan onzeker voelen
wel sick, nadenken over hoe ge moet praten soms..

Klik om te vergroten...

Ja, bij hen was het ook gewoon onzekerheid en "weten wat ze moeten zeggen." Dat kwam een aantal keer naar voor in die documentaire: als ze iets spontaan zeiden, stotterden ze niet. Als ze er vantevoren over hadden nagedacht, lukte het niet meer.

Ik ben gewoon wat verlegen omdat ik gewoon geen vlotte babbelaar ben. En heeft niks te maken met bepaalde zaken niet kunnen uitspreken maar gewoon niet weten wat zeggen/antwoorden en ook een soort angst voor wat anderen denken of hoe ze gaan reageren als ik aan het woord ben.

Als ik met iemand aan het praten ben die ik minder goed ken moet ik echt constant nadenken wat ik kan antwoorden of wat ik daarna kan vragen ... Dat gebeurt totaal niet spontaan. Maar bij vrienden/familie/thuis ben ik ook niet zo'n grote prater, dan vind ik gewoon niet erg als ik niet weet wat zeggen en er een stilte valt.

Dat heb ik ook wel hoor, het hangt er gewoon een beetje vanaf hoe goed ik de persoon ken, hoe goed het klikt en in welke bui ik ben. Als zo'n wildvreemde vrouw mij aanspreekt op de bus om te praten over het weer, weet ik ook niet wat te zeggen, buiten de cliché-zinnen als "ja, het is erg hé ". Dan zit ik ook steeds te denken van "shit, verwacht ze nu dat ik nog iets zeg?"

Ik heb daar in het algemeen ook gewoon niet zo'n behoefte aan, aan gesprekken me wildvreemden dus dan weet ik sowieso al niet wat te zeggen. Mensen die ik een beetje beter ken (hoeft daarom niet goed te zijn), dat lukt al beter, dan kan ik gewoon praten over hun werk of studie of gemeenschappelijke vrienden of hobby's of wat dan ook. Bij mevrouw op de bus kan ik moeilijk vragen hoe het is op haar werk hé.

Ik heb daar ook meestal geen behoefte aan maar wanneer ik het dan wel zou willen omdat bepaalde mensen mij wel interessant lijken ed. dan komt het er ook niet van. Meestal is de gemakkelijkste oplossing mijn MP3 insteken zodat er zeker niemand tegen mij begint om in geen situaties te komen waarin ik in gesprek zou moeten gaan met een vreemde.

ik snap ni wanneer gelle ooit met wildvreemden praat? kom ik zelden tegen, tenzij medestudenten. Ma da vind ik nog wel tof, dan ben ik ni echt verlegen, ook omda ge op gelijke hoogte zit enzo.. Tis ook meer in een 'groep' da mijn spraakgebrek opduikt (nu ik er over nadenk)

weet ge wa wel helpt om uw zelfvertrouwen te boosten: doe alsof ge veel zelfvertrouwen hebt (worked for me) -> mensen reageren leuker op u -> ge krijgt automatisch meer zelfvertrouwen

Ik spreek tegen jan en alleman ! Op den trein pé dan worde toch constant lastige gevallen door mensen die hun levensverhaal doen? Of ligt dat aan mij :/

6 jaar elke week de trein nr en van hasselt gepakt, nooit meegemaakt

devilution.be zei:

Ik spreek tegen jan en alleman ! Op den trein pé dan worde toch constant lastige gevallen door mensen die hun levensverhaal doen? Of ligt dat aan mij :/

Klik om te vergroten...

Gewoon naar muziek luisteren

lobotomy zei:

ik snap ni wanneer gelle ooit met wildvreemden praat? kom ik zelden tegen, tenzij medestudenten. Ma da vind ik nog wel tof, dan ben ik ni echt verlegen, ook omda ge op gelijke hoogte zit enzo.. Tis ook meer in een 'groep' da mijn spraakgebrek opduikt (nu ik er over nadenk)

weet ge wa wel helpt om uw zelfvertrouwen te boosten: doe alsof ge veel zelfvertrouwen hebt (worked for me) -> mensen reageren leuker op u -> ge krijgt automatisch meer zelfvertrouwen

Klik om te vergroten...

'Wildvreemden' is een groot woord, maar zo mensen die ge ooit al eens gezien hebt maar nog nooit deftig mee gesproken hebt. Of mensen van uw richting bijvoorbeeld, maar waar ge nog geen toenadering tot gezocht hebt. Nogal moeilijk om daar een vlot gesprek mee te hebben vind ik, tenzij die andere een spraakwaterval is, dan vind ik het best aangenaam.

mensen van uw richting is toch leuk? Die komen meestal naar u met een onderwerp, en daar kunt ge altijd over door gaan. Als die persoon zn karakter u ligt, kunt ge altijd verdergaan, bvb mopke make over een leerkracht. Wa ik enorm leuk vind aan een gesprekspartner, is als die reageert op wa ik zeg, en ook zelf praat, en echt into het gesprek is. Da ge merkt da die ni tegen zn goesting met u praat, of ni goed durft, of ..

Welja, vind dat dus niet vanzelfsprekend als ge die persoon totaal niet kent. Ik kan misschien één of twee dingen verzinnen over de leerkracht/les/whatever ... maar als die persoon dan zelf ook weinig input geeft ben ik de laatste om het gesprek gaande te houden en loopt het uiteindelijk mank. En daarmee ben ik het eens met uw laatste zin, omdat ik zelf wat moeilijker ben in de omgang is het fijner als de andere dat niet is.