Hallo!
Ik ben ook heel verlegen: als iemand die ik niet (echt) ken/lange tijd niet meer gezien heb tegen me begint te praten, dan klap ik dicht en 'kruip ik terug in mijn schelp' (het is alsof ik me aangevallen voel, en die reactie is van buitenaf sterk te merken). Ook heb ik totaal geen idee wat te zeggen tegen mensen die ik al jaren (oppervlakkig) ken.
Nu zal iedereen met de tip 'alcohol' afkomen, maar alcohol is écht de oplossing niet, ik word er wel losser van, maar ik zeg dan vaak heel idiote (negatief bedoeld) dingen.
Nog een probleem is: ik studeer in een andere stad (geel) dan mijn vrienden (gent), waardoor ik die slechts enkel in het weekend kan zien. Maar dan hebben ze vaak geen zin meer om uit te gaan, omdat ze tijdens de week al veel zijn uitgegaan en als ze dan toch uitgaan, dan is het meestal niet voor lang (ze gaan meestal 30 min nadat ik 'ontdooit' (lees: uit mijn schelp gekropen) ben...). En in de vakantie zijn ze bijna nooit thuis: gaan met hun liefje op reis (zowat iedereen in mijn vriendenkring heeft een lief), dan met hun ouders op reis en dan moeten ze studeren voor hun herexamens, dan doen ze een vakantiejob...
De mensen van bij mij op school hebben al hun eigen vriendenkring en gaan daar enkel mee weg + de mensen van bij mij op school hebben een heel ander karakter dan ik (heb niet veel 'gesprekstof' bij hen).
Help me, want ik wil niet alleen overblijven zonder vrienden...