Was het topic even uit het oog verloren, maar ik blijf er toch bij dat niemand er vol overtuiging voor kàn kiezen om gedurende een lange tijd een single leven te leiden. Ik durf er zelfs een termijn op te plakken; ik denk dat de meeste singles na een jaar of twee vrijgezel te zijn toch zeker bepaalde frustraties of een zeker "gemis" moeten voelen, al is dat misschien niet altijd even eenvoudig te situeren en valt zoiets doorgaans uiteraard perfect te negeren. Toch ben ik er vast van overtuigd dat ons instinct op een zeker moment zodanig zal tegenstribbelen en dat we de nood aan een levenspartner niet kunnen ontkennen.
Als je vrienden hebt die in dezelfde situatie zitten als jou valt dat allemaal nog wel mee. Op een gegeven moment gaan die echter ook allemaal een vriendin vinden en samenhokken en dan merk je dat die contacten die je ooit als vanzelfsprekend beschouwde, al gauw beginnen te vervagen. Als je dan zelf richting de 30 begint te gaan en nog elke dag bij je vader moet thuiskomen en hij de enige persoon is die je frustraties over het werk kan/wil aanhoren word je toch wel echt depressief op den duur. Mijn god, ik loop tegenwoordig de muren op van frustratie, angst en eenzaamheid. Of anders gezegd; het gebrek aan seks, intimiteit en toekomstzekerheid...
Voor even kan het leuk zijn om totaal onafhankelijk te zijn van een ander, maar als je toekomstplannen hebt moet je gewoonweg met twee zijn of het merendeel van je dromen opbergen. Zo niet wordt, alleen al op financieel vlak, alles een zware dobber.