Archief - Een solitair leven leiden

Wikkes = Stimpy

ik ben er nu 35 en al heel mijn leven single.

nooit op zoek geweest naar een vriendin, er vroeger eens dicht bijgezeten om een serieuze relatie te beginnen maar is dan afgesprongen. waarschijnlijk omdat ik eigenlijk diep van binnen geen zin heb in een relatie. het lijkt me zo geforceerd en het zou mijn persoonlijk karakter en mijn persoonlijke levenswijze te indringend veranderen en daar heb ik geen zin in.
Het zou gewoon tegennatuurlijk aanvoelen, ipv te leven in de IK vorm opeens te moeten overgaan naar de WIJ vorm.

Ik zou ook moeilijk compromissen kunnen sluiten : als ik zin heb om heel de zondag in mijn zetel te liggen en niets te doen dan lig ik in mijn zetel en doe ik niets. Ik heb dan echt geen zin om iets te gaan doen tegen mijn zin om iemand anders een plezier te doen.
Is natuurlijk egoïstisch maar als ik alleen woon doe ik daar niemand kwaad mee, moest ik nu een relatie beginnen zou ik tezeer mijn zin willen doordrijven en dat kan natuurlijk niet.

kben te gelukkig zoals ik nu leef, ben iemand die graag alleen is en gerust gelaten word. (allee tijdens de week dan vooral, als ik thuis kom van mijn werk moet ik niemand horen of zien)
ik ben nu al heel mijn leven gewend om mijn eigen gedacht te doen en met niemand rekening te moeten houden en dat bevalt me prima.

Tijdens het weekend/vrije tijd/verlof heb ik heel drukke sociale agenda waar ik zelf geen tijd zou vinden om een relatie te starten. Ik amuseer me prima met mijn vrienden/vriendinnen/familie en haal daar al de voldoening uit die ik nodig heb.

Getrouwd zijn/samen wonen zegt me persoonlijk niets, het zou zelf gewoon niet lukken van mijn kant. Kinderen zeggen me nog minder.

dus ja, ikzelf ben een happy single. als ik het herlees kom ik nogal asociaal over maar in feite ben ik een zeer sociaal mens.
heb veel vrienden en een heel druk sociaal leven maar samenwonen of een relatie hebben aan de andere kant past niet bij mij.

ik heb een zeer goede vriendin waar ik regelmatig mee uitga en waarmee het echt klikt. volledig mijn type, we delen dezelfde interesses, enz...
Enfin ideaal om een relatie mee te beginnen, de meeste mensen denken zelf dat wij een relatie hebben.

Maar ik heb geen behoefte aan meer, gewoon vrienden zijn is voor mij genoeg.
Moest er daar nu opeens sex bijkomen zal dit enkel maar de boel compliceren en op den duur zou onze vriendschap toch kapotgaan.

Maar, als je dan samen bent met vrienden dan ben je toch vaak de enige zonder partner? Vind je dat dan echt niet vervelend? Alleen aankomen, alleen vertrekken,.. Op restaurant gaan kan je moeilijk alleen doen, uitstapjes alleen toch ook maar eenzaam/

Chapeau dat je dat kan. Maar toen ik nog alleen was had ik het daar best wel moeilijk mee. Etentje met het werk waar de partners bij uitgenodigd waren? Ik keek er echt tegenop.

Of neem je steeds diezelfde vriendin mee? Maar dan vragen ze toch steeds: "en koppel"?
Heb je dan soms geen gevoelens voor elkaar? Als je vaak optrekt zullen er toch vast zulke momenten geweest zijn? Denk ik?

Eenzaamheid is niet iets wat iedereen aankan en wordt ook erg vaak verkeerd onthaald. Ik ben nu zelf geen voorstander van een levenlang solitair bestaan, maar ik kan soms erg genieten van mijn eenzaamheid. Geen dubbele agenda's, geen sociale verplichtingen links en rechts en geen stapels Bongobons als cadeau. Maar als ik kan kiezen tussen die eenzaamheid of iemand die perfect bij me past, weet ik de keuze snel te maken. Heel belangrijk vind ik dat je nog steeds jezelf kan blijven binnen een relatie. Je hebt koppels die alles samen doen en haast versmelten tot één en zelfde persoon, maar ik kan dat niet vatten.

Helaas is de maatschappelijke druk toch enorm en is zowat alles op maat van koppels.
Heb zelfs vrienden die grif toegeven dat het meeste vuur uit hun relatie is, maar dat ze nog samen zijn uit schrik om alleen te zijn.
(Zulke relaties lopen dan toch spaak, maar men wil liever van de ene relatie in de andere stappen dan dat men een tijd alleenstaande moet zijn). Zeker vanaf een bepaalde leeftijd.
Als je 18 bent en je bent alleen dan vindt iedereen dat normaal, ben je er 25 dan hebben ze al hun bedenkingen en ben je er 30 dan moet je ofwel al eens gescheiden zijn ofwel ben je een gay/lesbo die nog niet uit de kast is gekomen.

testpiloot zei:

Ik stel mij bij uw uitleg wel de vraag: als jij echt iemand anders nodig hebt om gelukkig te zijn, scheelt er toch iets met u volgens mij? Het komt over alsof jij echt een partner nodig hebt om u goed in uw vel te voelen.

Klik om te vergroten...

Ik heb niet echt iemand nodig om gelukkig te zijn, al helpt dat wel. Bepaalde dingen kunnen delen zijn voor mij essentieel om echt gelukkig te zijn.
Het leven is leuker met twee dan alleen.

testpiloot zei:

Het probleem is: die perfecte partner vinden die u neemt zoals je bent, is zeer moeilijk.
We weten allemaal dat in het begin van de relatie mensen zich iets anders voordoen of bepaalde zaken door de vingers zien, maar dat blijft niet duren.

Klik om te vergroten...

Elke relatie is een sprong in het onbekende. Je kan niet redelijk voorspellen hoe dat gaat worden over vijf jaar. Dat maakt deel uit van de charme van een relatie omdat dat iets avontuurlijks is. Belangrijk is dat je ook een bestaan zonder partner kan aanvaarden. Dan sta je het sterkst in je schoenen dan dat je iemand bent die een relatie aangaat omdat hij anders schrik heeft om alleen te zijn.

Toegegeven, een "perfecte partner" is een erg gevaarlijk begrip. Je moet perfectie eigenlijk wantrouwen.

Smiles_ zei:

Maar, als je dan samen bent met vrienden dan ben je toch vaak de enige zonder partner? Vind je dat dan echt niet vervelend? Alleen aankomen, alleen vertrekken,.. Op restaurant gaan kan je moeilijk alleen doen, uitstapjes alleen toch ook maar eenzaam/

Chapeau dat je dat kan. Maar toen ik nog alleen was had ik het daar best wel moeilijk mee. Etentje met het werk waar de partners bij uitgenodigd waren? Ik keek er echt tegenop.

Of neem je steeds diezelfde vriendin mee? Maar dan vragen ze toch steeds: "en koppel"?
Heb je dan soms geen gevoelens voor elkaar? Als je vaak optrekt zullen er toch vast zulke momenten geweest zijn? Denk ik?

Klik om te vergroten...

ongeveer 40% van mijn vrienden is single net als ikzelf dus dat is geen probleem.
soms ben ik idd de enige single als ik met bepaalde vrienden wegga.
Dat is nooit geen probleem, integendeel zelf.
Ik sta nu eenmaal gekend als de happy single die geen relatie moet hebben en dus vorm ik ook geen "bedreiging".
daarmee dat ik met de meeste vriendinnen/vrouwen van mijn maten goed overeenkom en ze veel met mij komen praten en onnozel doen. ze weten toch dat ik niet in hun broek wil zitten.

als ik naar een trouwfeest, receptie van het werk,... moet ga ik ook altijd alleen, ik ga daarvoor geen vriendin meepakken ofzo. meestal sta je dan toch aan den toog met de venten bijeen te lullen.

en idd, met die goede vriendin is er natuurlijk af en toe wat spanning (allee van mijn kant toch soms) Ik kan dat op die momenten makkelijk aan de kant schuiven.
Moest zij nu natuurlijk een stap zetten zou dat al veel moeilijker zijn om daar weerstand aan te bieden, maar ik ben ervan overtuigd dat dit op lange termijn nefast zou zijn.

maar ja, never say never hé. maar ik blijf erbij, voor mij persoonlijk is single zijn het beste.

Smiles_ zei:

Helaas is de maatschappelijke druk toch enorm en is zowat alles op maat van koppels.
Heb zelfs vrienden die grif toegeven dat het meeste vuur uit hun relatie is, maar dat ze nog samen zijn uit schrik om alleen te zijn.
(Zulke relaties lopen dan toch spaak, maar men wil liever van de ene relatie in de andere stappen dan dat men een tijd alleenstaande moet zijn). Zeker vanaf een bepaalde leeftijd.
Als je 18 bent en je bent alleen dan vindt iedereen dat normaal, ben je er 25 dan hebben ze al hun bedenkingen en ben je er 30 dan moet je ofwel steriel, ofwel al eens gescheiden zijn ofwel ben je een gay/lesbo die nog niet uit de kast is gekomen.

Klik om te vergroten...

Zeer goede tekst! Het is zo, op u 18 is single doodnormaal en 5 jaar later wordt verwacht dat ge minimaal 5 seksrelaties hebt gehad in u leven en een partner hebt en gaat bouwen. En daarvoor wordt er nooit iets over gezegd .

Iedereen zijn/haar goesting. Ikzelf zou niet alleen kunnen overleven. Maar ik ben er ook van overtuigd dat er mensen zijn die geen geluk noch voordeel halen uit relaties. Ik kan het moeilijk inbeelden voor mezelf, maar waarom niet voor anderen?