Archief - Depressief

glashelder zei:

Mja, ik zeg dus niet dat het niet kan, maar als je jaren moet gaan wachten... en waarom? Omdat je te trots bent? Uit principes? Voor 't zelfde geld hou je het niet uit en pleeg je zelfmoord. It happens.

Klik om te vergroten...

En het omgekeerde extreme geval bestaat ook dat men voor het minste naar de psychiater gaat en misschien zelfs indien er niets is .
Ik zei ook nergens in me post dat het je het niet moet doen, ik insinueerde eerst zelf proberen en dat je het uiteindelijk toch kan proberen.
Waarom ? Jezelf leren kennen

freakykiller zei:

En het omgekeerde extreme geval bestaat ook dat men voor het minste naar de psychiater gaat en misschien zelfs indien er niets is .
Ik zei ook nergens in me post dat het je het niet moet doen, ik insinueerde eerst zelf proberen en dat je het uiteindelijk toch kan proberen.
Waarom ? Jezelf leren kennen

Klik om te vergroten...

Zelden. Psychiaters zijn druk bezet en hebben snel door of er een aandachtstrekker voor hen zit of een serieus iemand die medische hulp nodig heeft.
Je verwart misschien met psychologen, die kan je natuurlijk om veel minder ernstige redenen bezoeken.

Finarfin zei:

Zelden. Psychiaters zijn druk bezet en hebben snel door of er een aandachtstrekker voor hen zit of een serieus iemand die medische hulp nodig heeft.
Je verwart misschien met psychologen, die kan je natuurlijk om veel minder ernstige redenen bezoeken.

Klik om te vergroten...

Het geldt voor hen ook vind'k

Nou ja, ik ga liever per ongeluk eens te veel naar een psychiater of psycholoog, dan dat ik dood ben of jarenlang depressief moet rondlopen

Eigenlijk zijn de meeste vormen van depressie biologisch.

Maw is er doorgaans eerst nood aan antidepressiva die het serotonine niveau constant houden. Dan kan je kijken voor eventuele sociale factoren die je leven verstoren.

Misschien is het een kwestie van een laag serotonine gehalte.

zoals anderen hier zeggen: ga naar je dokter, dat is de eerste lijn, het eerste niveau waar je moet zijn. Het is nog te vroeg om aan specialisatie te denken.

Tijd om naar het zottenhuis te gaan!

Neen even serieus, ga eens naar de 1 of andere specialist!

pietjepek zei:

Eigenlijk zijn de meeste vormen van depressie biologisch.

Maw is er doorgaans eerst nood aan antidepressiva die het serotonine niveau constant houden. Dan kan je kijken voor eventuele sociale factoren die je leven verstoren.

Misschien is het een kwestie van een laag serotonine gehalte.

zoals anderen hier zeggen: ga naar je dokter, dat is de eerste lijn, het eerste niveau waar je moet zijn. Het is nog te vroeg om aan specialisatie te denken.

Klik om te vergroten...

De biologische factor speelt sowieso altijd mee. Ook bij een reactieve depressie ziet men afwijkingen in de serotonine reuptake. Antidepressiva zijn dus eigenlijk bijna altijd een must (behalve natuurlijk wanneer er ernstige contra-indicaties zijn). Naar de huisarts gaan is inderdaad de eerste stap. Wanneer het echt om een ernstige depressie gaat (i.e.z of onderdeel van een bipolaire stoornis) zal die je wel doorverwijzen naar een psychiater.

Ik vraag me af waarom OP zeker niet naar een psychiater of psycholoog wilt gaan. Heeft dat met trots te maken ofzo? Hij moet weten dat depressie enkel in de letterlijke zin 'tussen de oren zit'. Je kan een depressie niet overwinnen door 'positief te denken', omdat dat bij een echte depressie volstrekt onmogelijk is. Ook hobby's of andere bezigheden kunnen geen soelaas bieden. Een depressie houdt immers per definitie anhedonie in, d.w.z het totale onvermogen om plezier te beleven aan wat de patiënt vroeger graag deed.


Ter info:

A. Vijf (of meer) van de volgende symptomen zijn binnen dezelfde periode van twee weken aanwezig geweest en wijzen op een verandering ten opzichte van het eerdere functioneren; ten minste een van de symptomen is ofwel depressieve stemming, ofwel verlies van interesse of plezier.

- depressieve stemming gedurende het grootste deel van de dag, bijna elke dag, zoals blijkt uit subjectieve mededelingen (bijvoorbeeld voelt zich verdrietig of leeg) ofwel observatie door anderen (bijvoorbeeld lijkt betraand)

N.B.: Kan bij kinderen of adolescenten ook prikkelbare stemming zijn

- duidelijke vermindering van interesse of plezier in alle of bijna alle activiteiten gedurende het grootste deel van de dag, bijna elke dag (zoals blijkt uit subjectieve mededelingen of uit observatie door anderen)

- duidelijke gewichtsvermindering zonder dat dieet gehouden wordt of gewichtstoename (bijvoorbeeld meer dan vijf procent van het lichaamsgewicht in één maand), of bijna elke dag afgenomen of toegenomen eetlust

N.B.: Kan bij kinderen moet gedacht worden aan het niet bereiken van de te verwachten gewichtstoename

- insomnia (slapeloosheid) of hypersomnia (overmatige slaap en slaperigheid) bijna elke dag

- psychomotorische agitatie of remming (waarneembaar door anderen en niet alleen maar een subjectief gevoel van rusteloosheid of vertraagdheid), bijna elke dag

- moeheid of verlies van energie, bijna elke dag

- gevoelens (die waanachtig kunnen zijn) van waardeloosheid of buitensporige of onterechte schuldgevoelens (niet alleen maar zelfverwijten of schuldgevoel over het ziek zijn), bijna elke dag

- verminderd vermogen tot nadenken of concentratie of besluiteloosheid (ofwel subjectief vermeld ofwel geobserveerd door anderen), bijna elke dag

- terugkerende gedachten aan de dood (niet alleen de vrees dood te gaan), terugkerende suïcide-gedachten zonder dat er specifieke plannen gemaakt zijn, of een suïcidepoging of een specifiek plan om suïcide te plegen

B. De symptomen voldoen niet aan de criteria voor een gemengde episode (dit betekent dat je niet tegelijkertijd depressief en manisch bent)

C. De symptomen veroorzaken in significante mate lijden of beperkingen in het sociaal of beroepsmatig functioneren of het functioneren op andere belangrijke terreinen

D. De symptomen zijn niet het gevolg van de directe fysiologische effecten van een middel (bijvoorbeeld drug, geneesmiddel) of een somatische aandoening (bijvoorbeeld hypothyroïdie = verlaagde schildklierwerking)

E. De symptomen zijn niet eerder toe te schrijven aan een rouwproces, dat wil zeggen na het verlies van een dierbaar persoon zijn de symptomen langer dan twee maanden aanwezig geweest of zijn zij gekarakteriseerd door duidelijke functionele beperkingen, ziekelijke preoccupatie met gevoelens van waardeloosheid, suïcide-gedachten, psychotische symptomen of psychomotorische remming.

bron: DSM-IV-TR.

ATI zei:

Toch wel.

Ik heb ook een geestelijke ziekte en mijn pillen hebben dat volledig weggewerkt,als je er niks van kent,zeg dan ook niks.

Depressie's etc kunnen ze oplossen met efexor en consoorten,dan als het weg is je beter bent stilletjes afbouwen.

Klik om te vergroten...

Ik zie dat jij er wel meer van kent. Dus vraag ik mij eigenlijk af hoe dat allemaal in zijn werk gaat? Stel, iemand krijgt een depressie van een persoonlijk trauma in zijn/haar leven en kan dat niet verwerken. Is het dan niet veel belangrijker om die persoon te helpen bij het verwerkingsproces in plaats van die persoon pillen te geven die bepaalde stoffen over zijn/haar hersenen verspreiden waardoor je u beter begint te voelen. Ik kan mij goed inbeelden dat er bijgevolg ook mensen zijn die zeer sterk afhankelijk worden van die pillen. Zodanig zelfs dat ze zichzelf weer ziek maken omdat ze geloven dat ze enkel met een pilletje gaan genezen. Het leven is voortdurend strijd, met onszelf en met anderen en ik ben akkoord dat niet iedereen daar een karakter voor heeft om daar goed mee om te gaan maar ik denk dat psychiaters nog al te vaak een verkeerde diagnose stellen.

^MystiQ zei:

Ik zie dat jij er wel meer van kent. Dus vraag ik mij eigenlijk af hoe dat allemaal in zijn werk gaat? Stel, iemand krijgt een depressie van een persoonlijk trauma in zijn/haar leven en kan dat niet verwerken. Is het dan niet veel belangrijker om die persoon te helpen bij het verwerkingsproces in plaats van die persoon pillen te geven die bepaalde stoffen over zijn/haar hersenen verspreiden waardoor je u beter begint te voelen. Ik kan mij goed inbeelden dat er bijgevolg ook mensen zijn die zeer sterk afhankelijk worden van die pillen. Zodanig zelfs dat ze zichzelf weer ziek maken omdat ze geloven dat ze enkel met een pilletje gaan genezen. Het leven is voortdurend strijd, met onszelf en met anderen en ik ben akkoord dat niet iedereen daar een karakter voor heeft om daar goed mee om te gaan maar ik denk dat psychiaters nog al te vaak een verkeerde diagnose stellen.

Klik om te vergroten...

Nee. Bij een ernstige depressie is het eerst belangrijk om de verlammende symptomen zoals ziekelijke neerslachtigheid en anhedonie onder controle te krijgen. Pas dan kan je met psychotherapie beginnen.

Antidepressiva 'verspreiden' trouwens geen stoffen in je hersenen. Serotonine is een natuurlijke neurotransmitter die o.a. een duidelijke invloed op iemands stemming heeft. De tegenwoordig meest gebruikte antidepressiva heten in vaktaal SSRI's of Selective Serotonin Reuptake Inhibitors. De werking is een beetje moeilijk uit te leggen aan iemand zonder enige kennis van hersenanatomie en -fysiologie, but here it goes:

Neuronen kunnen elkaar informatie of impulsen doorgeven via iets wat we de synaps noemen. Deze synapsen vormen eenvoudig uitgelegd de verbinding tussen twee neuronen. Impulsen worden meestal doorgegeven door de neurotransmitters, bepaalde chemische stoffen in de hersenen. Een bekend voorbeeld is dopamine (daar hebben veel mensen al van gehoord). Bij depressie zit het probleem echter bij de serotonine. Ik ga hier heel wat chemische en fysische zaken overslaan omdat je daar toch niets aan hebt. Het komt er op neer dat de neurotransmitters worden vrijgegeven in de synaptische spleet, de ruimte tussen twee synapsen. Hier komen de SSRI's in beeld. Ze blokkeren de reuptake pump (heropname pomp) zodat de serotonine voor een langere tijd in de synaptische spleet blijft. Ik sla hier enkele stappen over die denk ik wat te ingewikkeld zijn voor iemand die er nooit over geleerd heeft. Uiteindelijk zal er meer serotonine afgegeven worden in de synaptische spleet, wat dan uiteindelijk leidt tot een stemmingsverbetering.

Let wel, dit is zeker geen volledige uitleg, en als je dat op een examen schrijft zal je zeker gebuisd zijn Maar voor dit forum is het voldoende. Zoals ik eerder al gezegd heb zit een depressie niet zomaar tussen de oren. Zonder antidepressiva is het onmogelijk om een matig tot ernstige depressie te behandelen. Ik wil hier zeker niet de psychotherapie afbreken, maar probeer maar eens vooruitgang te boeken met iemand die de hele dag zwijgend voor zich uit zit te staren, of iemand die de hele dag in bed ligt.

Mijn moeder heeft een 3tal jaar een depressie had. Die pillen waren alleen maar meer miserie. Als ge kunt: blijft er van! Of je wordt er moe van, of je wordt er dik van, of je wordt er überhappy van. Weinig dokters die dat echt goed kunnen afstellen precies... Meer zelfs, als het niet goed gedaan wordt kan het goed zijn dat je ze je hele leven moet inpakken.

Wat mijn moeder geholpen heeft: shiatsu! En eigenlijk min of meer van de ene op de andere dag een soort klik in haar hoofd dat zei: "zo kan het niet meer verder."

Ook tijdje terug was t bijna weer van dat: relaxatietherapie, massages met zo van die verwarmde stenen en yoga helpen haar er weer bovenop. Plus haar eigen wilskracht die zegt: "ik wil nooit meer terug naar die situatie". Volgens m'n ma is het voor haar zelf vooral een kwestie van meer naar je eigen lichaam luisteren (gezonder eten, sporten), kunnen ontspannen en goed kunnen communiceren met de mensen om je heen.

Als dat alles is wat je te zeggen hebt, blijf hier dan liever weg. Heb jij enig idee hoeveel mensen gebaat zijn bij antidepressiva?

Het kan goed zijn dat dit hielp bij z'n moeder, maar dan was (het gebrek van) aanmaak van serotonine niet de oorzaak van haar depressie. Er zullen altijd mensen zijn die depressief zijn door een slechte kijk op het leven. Er zullen er ook zijn die behoefte hebben aan medicatie.

Als je zegt tegen mensen die behoefte hebben aan medicatie "cheer up man, je moet dit zo en zo bekijken!" ben je slecht bezig. Als je zegt tegen mensen die behoefte hebben aan een gezondere kijk op het leven "neem pillen man!" dan ben je even slecht bezig. Zoals eerder gezegd, wij kunnen niet voor de OP beslissen onder welke categorie hij valt. Een geneesheer kan dit (veelal) wel.

Soit, bedankt voor die informatie Winterlord, zeer interessant.

Ten eerste ben ik een vrouw en ten tweede wil ik gewoon zeggen dat er nog massa's veel dokters zijn die een hoop pillen zomaar voorschrijven en totaal geen rekening houden met de persoon zelf. Onlangs heb ik het nog in de familie gezien. Die vrouw had duidelijk hulp nodig, geven ze maar wat pillen, loopt ze zo energierijk rond als iemand die ADHD heeft. Terwijl dat vroeger een erg rustige en begripvolle persoon was. Dan sprak de dokter plots over afbouwen. Oké goed, maar toch niet op enkele weken tijd van extreem veel naar niets gaan? Die vrouw is precies van een torenhoge ladder gevallen in het niets. De depressie is er alleen maar erger door geworden, met zelfs zelfmoordgedachten tot gevolg. En nu zit ze binnen in een instelling. Intussen geven ze haar weer medicatie, maar nu mag je er zeker van zijn dat dat voor haar hele leven is. Leuk hoor!
Ik blijf er bij, ze had veel beter moeten worden opgevolgd en er had eens iemand moeten LUISTEREN naar wat ze te zeggen had.

Pillen kunnen helpen ja, maar op een correcte manier! En zaken zoals shiatsu, sport, yoga, relaxatietherapie, ... kunnen een échte meerwaarde bieden. Het is jammer dat daar nog steeds zo'n taboe op rust en dat enkel de klassieke geneeskunde goed genoeg is. En mijn moeder zat wel degelijk in een zware depressie, ik heb ze jaren haar bed niet zien uitkomen. In het begin kreeg zij ook medicatie, maar mijn moeder voelde algauw dat ze daar veel te afhankelijk van werd. Het is dan ook een andere arts (met open geest) die zei dat ze toch moet proberen om het af te bouwen en er uiteindelijk mee te stoppen. Dat ze meer moest bezig zijn met zichzelf en dat zij nu op de eerste plaats kwam.
Nu goed, in mijn moeder haar geval spreek ik wel van begin de jaren '90. Toen was alles rond een depressie sowieso nog taboe. En bijvoorbeeld een afdeling op de UZ speciaal voor mensen met een depressie bestond toen nog niet. Dus mijn moeder heeft het wel zo'n beetje op haar eentje MOETEN doen. Nu zien dokters al veel beter in dat er iets mis is met de mensen en dat ze écht hulp nodig hebben.

Alhoewel... De andere vrouw in mijn familie waarover ik sprak verbleef reeds ook lange tijd in het UZ. Ze kloeg toch ook dat ze haar daar precies altijd maar laten zitten en niet luisteren naar haar. Dan kan je bijna evengoed naar huis gaan, in een vertrouwde omgeving zijn en 't zelf proberen uitzoeken. Dat zou toch niet mogen?

Hoe meer ik praat met mensen die depressief zijn en hulp zoeken bij de daarvoor voorziene instellingen, hoe meer onzin ik hoor. Het is allemaal wel goed bedoelt enzo, maar het staan gewoon nog niet op punt. De klassieke geneeskunde, therapeuten, ... zou echt eens moeten overwegen om meer de handen in elkaar te slaan met alternatievere zaken.
Misschien kwam mijn eerste post wat raar over en kan ik 't niet goed verwoorden, maar ik heb het wel allemaal met mijn eigen ogen gezien. De behandeling van mensen die depressief zijn, staat echt nog niet op punt.

Hebt ge iemand waarmee ge kunt praten? Echt deftig?

Daffy_2D zei:

Ten eerste ben ik een vrouw

Klik om te vergroten...

Was het prioritair om dat te corrigeren?
Grapje hé, mijn excuses 'k wist het gewoon niet.

Daffy_2D zei:

ten tweede wil ik gewoon zeggen dat er nog massa's veel dokters zijn die een hoop pillen zomaar voorschrijven en totaal geen rekening houden met de persoon zelf. Onlangs heb ik het nog in de familie gezien. Die vrouw had duidelijk hulp nodig, geven ze maar wat pillen, loopt ze zo energierijk rond als iemand die ADHD heeft. Terwijl dat vroeger een erg rustige en begripvolle persoon was. Dan sprak de dokter plots over afbouwen. Oké goed, maar toch niet op enkele weken tijd van extreem veel naar niets gaan? Die vrouw is precies van een torenhoge ladder gevallen in het niets. De depressie is er alleen maar erger door geworden, met zelfs zelfmoordgedachten tot gevolg. En nu zit ze binnen in een instelling. Intussen geven ze haar weer medicatie, maar nu mag je er zeker van zijn dat dat voor haar hele leven is. Leuk hoor!
Ik blijf er bij, ze had veel beter moeten worden opgevolgd en er had eens iemand moeten LUISTEREN naar wat ze te zeggen had.

Pillen kunnen helpen ja, maar op een correcte manier! En zaken zoals shiatsu, sport, yoga, relaxatietherapie, ... kunnen een échte meerwaarde bieden. Het is jammer dat daar nog steeds zo'n taboe op rust en dat enkel de klassieke geneeskunde goed genoeg is. En mijn moeder zat wel degelijk in een zware depressie, ik heb ze jaren haar bed niet zien uitkomen. In het begin kreeg zij ook medicatie, maar mijn moeder voelde algauw dat ze daar veel te afhankelijk van werd. Het is dan ook een andere arts (met open geest) die zei dat ze toch moet proberen om het af te bouwen en er uiteindelijk mee te stoppen. Dat ze meer moest bezig zijn met zichzelf en dat zij nu op de eerste plaats kwam.
Nu goed, in mijn moeder haar geval spreek ik wel van begin de jaren '90. Toen was alles rond een depressie sowieso nog taboe. En bijvoorbeeld een afdeling op de UZ speciaal voor mensen met een depressie bestond toen nog niet. Dus mijn moeder heeft het wel zo'n beetje op haar eentje MOETEN doen. Nu zien dokters al veel beter in dat er iets mis is met de mensen en dat ze écht hulp nodig hebben.

Alhoewel... De andere vrouw in mijn familie waarover ik sprak verbleef reeds ook lange tijd in het UZ. Ze kloeg toch ook dat ze haar daar precies altijd maar laten zitten en niet luisteren naar haar. Dan kan je bijna evengoed naar huis gaan, in een vertrouwde omgeving zijn en 't zelf proberen uitzoeken. Dat zou toch niet mogen?

Hoe meer ik praat met mensen die depressief zijn en hulp zoeken bij de daarvoor voorziene instellingen, hoe meer onzin ik hoor. Het is allemaal wel goed bedoelt enzo, maar het staan gewoon nog niet op punt. De klassieke geneeskunde, therapeuten, ... zou echt eens moeten overwegen om meer de handen in elkaar te slaan met alternatievere zaken.
Misschien kwam mijn eerste post wat raar over en kan ik 't niet goed verwoorden, maar ik heb het wel allemaal met mijn eigen ogen gezien. De behandeling van mensen die depressief zijn, staat echt nog niet op punt.

Klik om te vergroten...

Groot gelijk, zo heeft er een dokter/professor in australië eens een prijs gewonnen (ben vergeten welke prijs) omdat hij in zijn ziekenhuis merkte dat bij kankerpatiënten er geen opvolging meer was. Die mensen kregen bestraling of operatie en werden dan aan hun lot overgelaten. Die dokter/professor heeft ervoor gezorgd dat er vanalle zaken beschikbaar waren voor patiënten na de bestraling en dergelijke, zoals bvb shiatsu, voetmassages, etc. Dit allemaal gratis.
Zijn collega's dachten dat hij gek geworden was. Beeld je in een hoogopgeleid persoon die plots alternatieve geneesmiddelen/manieren voorschreef/ter beschikking stelde. Maar het ging er om dat hij wist dat een groot deel van het genezingsproces het "caring" voor patiënten is. Die alternatieve geneesmiddelen waren niet het idee erachter, maar het zorgen voor de patiënten wel. Er zijn inderdaad dokters waar "cure" hun enige doel is en "care" verwaarloosd wordt. Het is en blijft healthcare en niet healthcure.

Maar heus niet alle dokters missen het "care" gedeelte van hun job hoor, "'t zitten der goeie tussen ook!".

edit: Belangrijk om op te merken is wel dat de alternatieve middelen komen voor/tijdens of na minder alternatieve middelen. Voordat dit een discussie wordt rond alternatieve middelen die andere middelen al dan niet moeten vervangen. Het gaat hem dus over het feit dat deze alternatieve middelen dienen (in mijn voorbeeld) als patientcare en patiëntenopvolging.

cura zei:

Maar heus niet alle dokters missen het "care" gedeelte van hun job hoor, "'t zitten der goeie tussen ook!".

Klik om te vergroten...

Ja, dit dus. 't Is niet omdat je moeder en 5 vriendinnen van haar een stomme dokter treffen, dat ze allemaal zo zijn. Mijn psychiater was een toffe vent, ik mocht altijd bellen, medicatie gebeurde in overleg met mij (stoppen, minderen, veranderen). Van 1 middel kwam ik 20 kg bij, okay, gestopt en ander geprobeerd. Na een tweetal jaar wou ik minderen, okay doe maar, zo en zo, als er iets was mocht ik altijd bellen of langskomen.

Daarnaast is het geen exacte wetenschap; al die pilletjes werken anders voor iedereen. Wat mij 100% normaal maakt, kan een ander in de put steken en 34 bijwerkingen geven, en omgekeerd. 't Is zoeken en daar kan de dokter ook niet veel aan doen. 't Is niet alsof ze een lijstje hebben liggen, "ah, mevrouw Van Damme, ja, voor jou werkt dit en dat het beste."

Waar ik het wel mee eens ben, is dat er te weinig informatie wordt gegeven over antidepressiva in het algemeen. Door opzoekingswerk en ervaring weet ik dat de eerste dagen/weken best hard kunnen zijn, je hebt enorm veel last van bijwerkingen en je bent niet in je normale doen, maar dat gaat voorbij. Om één of andere reden weten niet veel mensen dat (het wordt ze blijkbaar ook niet gezegd?) en enorm veel mensen stoppen na een week want ze voelden zich raar en hadden een droge mond en zweetten en waren misselijk en moe en dan komen ze tot de conclusie dat al die antidepressiva brol zijn want het ging echt niet de eerste week. En daarop wordt dan hun hele mening gebaseerd, terwijl héél veel bijwerkingen voorbij gaan na een week of 4 en de middelen pas beginnen werken na 4-6 weken. Als iemand (psychiater, dokter, apotheker) dat had gezegd of ze hadden zelf informatie opgezocht, was dat middel misschien uitstekend geweest voor hen.

Daarnaast bestaat er ook nog een verschil tussen crisis-opnames in ziekenhuizen en langdurige psychiatrische behandelingen in een daginstelling, therapeutisch centrum,... Bij crisis-opnames en opnames in ziekenhuizen is er inderdaad weinig aandacht voor de individuele patiënt omdat er noodgevallen zijn, patiënten die compleet aan het doorslaan zijn en te weinig personeel. Van verschillende ziekenhuizen hier in de buurt (AZ-St.Jan, SFX) weet ik dat het ook maar kortstondige opnames zijn, met de bedoeling om ofwel na een paar dagen of weken weer naar huis te gaan, ofwel doorgestuurd te worden naar een daginstelling of therapeutisch centrum. In zo'n instelling is het wél de bedoeling dat er naar je geluisterd wordt, er individuele en groepstherapie wordt georganiseerd, je verschillende activiteiten voorgeschoteld krijgt tijdens de dag,... Daar zijn ook veel meer personeelsleden per patiënt en wordt zo'n beetje elk moment in hun dag en leven begeleid en geanalyseerd. Daar bestaat het niet dat je compleet genegeerd wordt of dagen aan een stuk met rust gelaten wordt.

glashelder zei:

Van verschillende ziekenhuizen hier in de buurt (AZ-St.Jan, SFX)

Klik om te vergroten...

Psst. Da's 't zelfde ziekenhuis.

Met 2 verschillende afdelingen

Ik loop ook vaak depressief door het leven.
Maar je moet altijd denken hoe erg een dag ook mag zijn dat er altijd weer een dag komt waarbij je zorgeloos geniet. Maak een lijstje met gevarieerde dingen die je wel zou willen doen. Dat kan van simpel tot zeer zot gaan. (verschillende soorten restaurants bezoeken, quad rijden, boogschieten, imax 3D cinema bezoeken, pretparken, roadtrips, musea, cultuur opsnuiven, historische plekken opzoeken, massages, sauna, avondje stappen, aan fotografie doen, reptielen kopen (dieren geven vaak interne rust)

Bij mij is het ontstaan door hyperventilatie/paniekaanvallen. Ik zat een half jaar thuis vast door niets meer te durven doen. Ik kon niet eens bij onze lokale voedingswinkel aanschuiven.

Ik heb tal van psychologen/psychiaters bezocht maar het hielp allemaal geen hol. Heel die zever rond kinderjaren enz moest ik niet aanhoren. Na tal van medische voorschriften heeft seroxat me het beste geholpen.

Ik gebruik seroxat nu 3 jaar (dusja ik ben verslaaf) maar heb daardoor wel een job gevonden, Amerika bezocht, appartement en droomauto gekocht. Blijven volhouden! Spring uit je zetel en ga leuke dingen doen!!

PS het had bij mij niet veel gescheeld of mijn ouders hadden me naar een instelling gebracht (stuk of 4 psychologen en paar psychiaters bezocht). Jij bepaald wat er met je lichaam gebeurd! Als je een psychiater nodig vindt mag je zeker gaan maar bij mij werkte het averechts. En zoals je ziet is alles uiteindelijk perfect in orde gekomen.

soulgamer zei:

Ik loop ook vaak depressief door het leven.
Maar je moet altijd denken hoe erg een dag ook mag zijn dat er altijd weer een dag komt waarbij je zorgeloos geniet. Maak een lijstje met gevarieerde dingen die je wel zou willen doen. Dat kan van simpel tot zeer zot gaan. (verschillende soorten restaurants bezoeken, quad rijden, boogschieten, imax 3D cinema bezoeken, pretparken, roadtrips, musea, cultuur opsnuiven, historische plekken opzoeken, massages, sauna, avondje stappen, aan fotografie doen, reptielen kopen (dieren geven vaak interne rust)

Bij mij is het ontstaan door hyperventilatie/paniekaanvallen. Ik zat een half jaar thuis vast door niets meer te durven doen. Ik kon niet eens bij onze lokale voedingswinkel aanschuiven.

Ik heb tal van psychologen/psychiaters bezocht maar het hielp allemaal geen hol. Heel die zever rond kinderjaren enz moest ik niet aanhoren. Na tal van medische voorschriften heeft seroxat me het beste geholpen.

Ik gebruik seroxat nu 3 jaar (dusja ik ben verslaaf) maar heb daardoor wel een job gevonden, Amerika bezocht, appartement en droomauto gekocht. Blijven volhouden! Spring uit je zetel en ga leuke dingen doen!!

PS het had bij mij niet veel gescheeld of mijn ouders hadden me naar een instelling gebracht (stuk of 4 psychologen en paar psychiaters bezocht). Jij bepaald wat er met je lichaam gebeurd! Als je een psychiater nodig vindt mag je zeker gaan maar bij mij werkte het averechts. En zoals je ziet is alles uiteindelijk perfect in orde gekomen.

Klik om te vergroten...

Ja seroxat schijnt een van de middelen te zijn die het beste helpt, waarvan patiënten meestal tevreden zijn, maar de mensen rondom de seroxat patiënten denken er vaak anders over. Zo ken ik iemand die 20 uur per dag in bed ligt, niet buiten komt en zich volledig afsluit van de wereld. Deze persoon had dat bij andere medicatie niet, sinds hij weer aan de seroxat zit is het schijnbaar serieus verslechterd. Ook is seroxat in combinatie met alcohol zeer gevaarlijk, men komt er van in een totale agressie.

Zelf ben ik ook al jarenlang depressief, maar ik wil me absoluut niet tot die medicatie wenden. In het algemeen bedoel ik dan zulke medicatie. Als ik bijvoorbeeld kijk naar de jaren dat mijn vader prozac en al die andere rommel zoals xanax enzo nam, en dit vergelijk met nu, nu hij gestopt is (terwijl dat niet mocht van de psychiater), merk ik een positief verschil zonder deze pillen. Volgens mij is het eerder een lapmiddel om mensen toch maar laten mee te draaien in ons helse systeem, terwijl voor veel mensen een reis, een lang verblijf in het buitenland, of een jaar of 2 niet werken een veel betere oplossing is. Dikwijls kan een andere job, of gaan studeren ook positief zijn.

Ikzelf wend me meer tot illegale "geneesmiddelen", zo kom ik meer tot mijn gemak als ik wat gesmoord heb, soms is het zelfs een reden om toch op te staan als je je dag niet wilt beginnen. Dat heeft ook gevolgen voor mijn asperger aandoening, zo heb ik veel minder de typische agressie aanvallen sinds ik smoor. Ik kan meer relativeren, en ik zal minder impulsieve beslissingen nemen, en volgens mij is dat wel positief, omdat die impulsieve beslissingen vaker zullen leiden tot zelfmoord in het geval van Asperger patienten en manisch depresieven. Aangezien deze mensen ook wel "gelukkige" momenten hebben.