glashelder
Legacy Member
Net een beetje zitten sms'en met één van z'n beste vrienden, iemand die hij al 10 jaar kent of zo. Die man is ook een goeie vriend van mij en hij heeft een beetje een boontje voor mij, hehe. Maar ik kom er dus wel goed mee overeen, ik heb zelfs meer contact met die vriend dan Mark heeft, tegenwoordig (dat mensen niet denken dat ik z'n vrienden tegen hem opsteek of zo).
Maar hij weet dus van niets. Hij vond het hele ziekenhuisverhaal ook altijd al raar, maar hij weet ook niet hoe het dan wél zit. We gaan later deze week eens iets drinken om bij te praten, want dat moet ook wel raar zijn voor hem denk ik. Die man komt ook in de sauna en we zagen hem daar eigenlijk elke week, dus hij zag ons elke week als koppel, en Mark kende hij al 10 jaar en dan hoort hij plots dat zijn beste vriend zoiets doet.
Mark reageert nog steeds niet. Ik heb hem nog eens duidelijk gemaakt dat ik een uitleg wens, dat ik hem nooit slecht behandeld heb dus dat ik vind dat ik dat wel verdiend heb, en dat ik nu niet weet waar m'n kop staat en ik graag op de één of andere manier voorbij deze fase zou geraken (in welke richting dat dan ook moge zijn, alhoewel er maar één richting mogelijk is denk ik).
En ondertussen heb ik koppijn van het wenen
Daarom ween ik dus niet graag hé. Nu ja. Ik zal eens kijken of ik iets voor school kan doen. Een paar weken terug heb ik Mark nog geïnterviewd voor school, en nu vroeg een groepslid me net of ik mijn interviews nog eens wil overlopen voor gelijkenissen/verschillen. Euh, nu niet.
Maar hij weet dus van niets. Hij vond het hele ziekenhuisverhaal ook altijd al raar, maar hij weet ook niet hoe het dan wél zit. We gaan later deze week eens iets drinken om bij te praten, want dat moet ook wel raar zijn voor hem denk ik. Die man komt ook in de sauna en we zagen hem daar eigenlijk elke week, dus hij zag ons elke week als koppel, en Mark kende hij al 10 jaar en dan hoort hij plots dat zijn beste vriend zoiets doet.
Mark reageert nog steeds niet. Ik heb hem nog eens duidelijk gemaakt dat ik een uitleg wens, dat ik hem nooit slecht behandeld heb dus dat ik vind dat ik dat wel verdiend heb, en dat ik nu niet weet waar m'n kop staat en ik graag op de één of andere manier voorbij deze fase zou geraken (in welke richting dat dan ook moge zijn, alhoewel er maar één richting mogelijk is denk ik).
En ondertussen heb ik koppijn van het wenen
Daarom ween ik dus niet graag hé. Nu ja. Ik zal eens kijken of ik iets voor school kan doen. Een paar weken terug heb ik Mark nog geïnterviewd voor school, en nu vroeg een groepslid me net of ik mijn interviews nog eens wil overlopen voor gelijkenissen/verschillen. Euh, nu niet.
. Antwoord terug onderweg.
(En ja, daar moest ik even van glimlachen, voor de mensen die het zeiden.)




