Hehe Lefky, heel herkenbaar verhaal!! Ik zit al maanden met een treincrush, maar, ik heb ook nog het gevoel dat ik in 4de provinciale speel, en zij meedoet in de Champions League. Ik kan mij ook niet inbeelden dat die geen vriend heeft (maar ik ben dat niet zeker)...
We stappen (blijkbaar) allebei op dezelfde plaats in een ander station in de trein want we zitten dagelijks in dezelfde vrij lege wagon (dubbeldekkers) voor een kleine 10 min.
Nu, ze ligt meestal helft te slapen, ze is mij opgevallen en omgekeerd denk ik ook maar ze ziet wellicht ook geen enkele reden om mij aan te spreken.
Ik blijf de laatste tijd expres wachten tot ze mij passeert om de trein te verlaten maar ze gunt mij geen blik terwijl ik wel naar haar kijk.
Er zijn dus verschillende elementen die het moeilijk maken om haar te benaderen. Ik heb het al lang opgegeven en misschien zelf verprutst door zo lang te wachten.
Ach ja, misschien komt het er ooit wel eens van.
