Archief - Borderliners

Hallo,

Ik heb een relatie met een vrouw met het borderliner-syndroom,

Mensen met borderliner hebben hun eigen emoties niet in de hand waardoor hun hele persoonlijke stemming kan omslaan door een kleine gebeurtenis.
Ze voelen zich kwetsbaar op dat moment en willen hun kwetsbaarheid beschermen door iedereen uit te sluiten en zeer afstandelijk te doen tov hun naasten. Deze buien duren echter niet lang maar het is natuurlijk wel schrikken elke keer.

Mijn vriendin heeft het weliswaar in een light-versie want ze komt van ver.
Pas verleden weekend kwam dit kantje van haar boven en ik moet zeggen dat ik aardig geschrokken was. Gelukkig klapte ze achteraf niet dicht en vertelde mij wat er aan de hand is. We houden echter zielsveel van elkaar en ik wil haar niet laten vallen daarvoor. Ik wil de moeite doen om haar proberen te begrijpen en er eventueel mee te leren omgaan.

Ik heb al heel wat nuttige info opgedaan via het net maar ik had toch graag nog wat tips uit eerste hand gehad. Daarom deze post... enkel serieuze replies aub.

Klinkt naar
Maarja, liefde overwint alles he

Hoi,

ik heb een relatie van 2 jaar momenteel, mijn vriendin haar moeder heeft borderline (en drankprobleem) nu wat jij hierboven schrijft is grotendeels correct maar je beschrijft eigenlijk maar 1 specifiek resultaat van borderline. Het grootste probleem met mensen met borderline is dat ze compleet onvoorspelbaar zijn en tenzij met de juiste medicatie etc behandelt in een vroeg stadium wordt het naarmate de leeftijd oploopt alleen maar erger en erger (getuige ook mijn vriendin's familie).

Borderline wordt niet zozeer getriggerd door het kwetsbaar voelen maar kan door verscheidene andere aspecten naar boven komen, zoals bv; veel nadenken (vaak te fel nadenken over een bepaalde kwestie) of leugens. Mensen met borderline kunnen vaak door het oplopen van leugens niet meer aan de waarheid uit (dit valt eigenlijk ook onder zich kwetsbaar voelen ja) en in ee moment van paniek slaat de knop bij hen zeer eenvoudig om.

Ik ken natuurlijk de geaardheid van uw vriendin niet maar mijn schoonmoeder is gewoonweg een zeer agressief persoon, poeslief als alles in orde is maar op 2min tijd kon dat omslaan, zo zijn er keren geweest dat ze mij en mn vriendin wou omrijden, vriendin heeft veelvuldig slaag gehad (en dan bedoel ik echt slaag), plots zonder reden echt alles kappot begon te slaan, ............

Ale k zit eig met zoveel dingen in mn hoofd die k zou kunnen zeggen over borderline maar k denk dat die allemaal een beetje te specifiek zijn op mijn situati en die van mn vriendin, overigens zijn wij enkele maanden geleden verhuisd en denk ik er allemaal liever niet aan.

Ookal zegt men hierboven dat liefde alles overwint, als ik jouw was zu ik eerlijk gezegd 2x nadenken, ik zou voor geen geld ter wereld opnieuw een week daarmee willen doorbrengen. Vriendin haar vader vertelde ons verhalen hoe hij steeds schrik had om een bad te nemen als ze ruzie hadden (zou haardroger in bad kunne gooien etc).

Ahja nog even toevoegen; doorgaans geven mensen met borderline hun futen dus NOOIt toe, ale zij mogen doen wat ze willen en achteraf zal het onder het mom van 'ik herinner me er niets meer van' doorgaan etc.

nuja k hoop voor u dat het bij u vriendin allemaal neit te erg is en dat ge niet de dingen hoeft te doorgaan waar ik allemaal ben door heen gegaan

Specifieke vragen mag je gerust pm'en. Kben student verpleegkunde met volgend jaar optie psychiatrie, maar we hebben nu al modules. Dus als ik zo kan helpen...

fromalk zei:

ik heb een relatie van 2 jaar momenteel, mijn vriendin haar moeder heeft borderline (en drankprobleem) nu wat jij hierboven schrijft is grotendeels correct maar je beschrijft eigenlijk maar 1 specifiek resultaat van borderline. Het grootste probleem met mensen met borderline is dat ze compleet onvoorspelbaar zijn en tenzij met de juiste medicatie etc behandelt in een vroeg stadium wordt het naarmate de leeftijd oploopt alleen maar erger en erger (getuige ook mijn vriendin's familie).

Klik om te vergroten...

Dat heb ik ook gezien bij een bevriend koppel. Beiden dertigers. 7 jaar samen. Wilden een groot huis kopen. Binnen het jaar kindjes. Opeens begint hij raar te doen. Het typische gedrag van iemand met borderline bleek achteraf. Bijv. zij ging naar pukkelpop met vriendinnen en hij wou gewoon niet mee. Eerst sms'te hij dat hij zich niet goed voelde en da bouwde zo op. Tegen het einde van de dag zei hij dat hij wou zelfmoord plegen want hij dacht dat zij hem wou verlaten. Gewoon omdat ze naar pukkelpop gegaan was zonder hem.
Dat is dan stillekesaan erger geworden. Er is een depressie bijgekomen, enorm hard vermagerd. Het ene versterkte het andere. Uiteindelijk heeft hij haar buiten gegooid want hij kon geen menselijk contact meer aan en het constante gedacht dat zij hem wou verlaten (wat absoluut niet het geval was). Hij kwam alleen nog buiten om te gaan werken. Haar psycholoog (want hij wou niet gaan) zei dat hij dat zijn heel leven al had maar dat het onder controle en zelfs onzichtbaar was tot het opeens uitbarsste. Dat is nu een jaar of 2 geleden. De depressie zou naar het schijnt weg zijn, maar hij sluit zich nog altijd af.
Ik denk dat het enige dat ge kunt doen bij zo'n mensen is u begrijpend opstellen want het is een ziekte en dat kunt ge met praten alleen niet oplossen.

Eigenlijk hebben de meeste mensen wel zo één of andere aandoening maar in heel lichte mate. Bijv. mijn vriendin moet een week op voorhand weten om wel uur dat ik op zaterdag naar haar komt, tot op de minuut juist en nog zo wa klein dingen die exact juist moeten zijn of ze wordt zot (matter of speech ). De onderdirecteur op het werk komt soms zonder een woord te zeggen naast u staan en begin de krullekes in de draad van uwe telefoon terug goed te leggen. Typisch autistisch gedrag en veel mensen hebben da, hetzelfde voor borderline maar dat is meestal meer verdoken. Ik weet van mezelf ook dat ik de knop om draai als het heel slecht gaat en dan ook typisch borderline gedrag vertoon. Maar zolang da uitzonderlijk is en uw leven niet beheerst is daar niks mis mee.

http://www.trimbos.nl/default1736.html

pas op met die symptomen. Heel veel mensen kunnen zich id symptomen vinden. (waaronder ik, vnl vroeger, nu minder... denk omdat die symptomen ok wel beetje overeenstemmen met het gedrag id puberteit)

DSM IV as 2: ontwijkende persoonlijkheidsstoornissen (http://nl.wikipedia.org/wiki/Persoonlijkheidsstoornis)

-> borderline: http://nl.wikipedia.org/wiki/Borderline-persoonlijkheidsstoornis

Bedankt mensen voor de replies.

Fromalk, jouw geval is niet te vergelijken met mijn vriendin. Ze is helemaal niet agressief, doet niet aan automutilatie, liegt niet (zover ik weet) en heeft ook geen zelfmoordneigingen. Ze heeft wel last van mood changes, onder zware stress gaat ze dissociëren (geen verband meer hebben tussen denken en voelen, totaal weg zijn) en af en toe wat impulsief gedrag.

Ze komt van ver zoals ik al zei en ze is er zich ook van bewust dat ze daar fier mag over zijn. (en ik ook)
De oorzaken zijn de scheiding van haar ouders, ze is enorm gepest geweest vroeger en haar moeder heeft een verschrikkelijke ervaring achter de rug die ik liever niet vertel. Een andere oorzaak volgens een psy zou het vanishing twin syndroom zijn.

Feit is, als ik haar té graag zie en zij heeft op dat moment een bui van minderwaardigheid, dan stoot ik haar af.
Dat hebben veel vmensen trouwens zo al, ook zonder borderline Kruip op uw knieën en ze worden een bitch/klootzak, doe afstandelijk en ze liggen aan uw voeten.
Dat duurt echter niet lang, zij zoekt zelf terug toenadering als die bui over is. Die toenadering is dan ook enorm warm en liefdevol, iets dat ik nog nooit bij iemand anders heb meegemaakt. Als ik even mezelf niet ben, dan ziet zij dat niet maar dan voelt zij dat vooral.
Het is dus een aantrek-afstoot relatie, niet makkelijk voor mensen die constant de bevestiging nodig hebben dat ze graag gezien zijn.
Zelf weet ik nog niet dat ik die rollercoaster aankan. Ik ben van nature een vrij stabiel persoon (al kom ik ook van ver), alleen weet ik nog niet hoe ik moet/ga reageren als ik eens een dipje heb en haar aandacht nodig heb. Tijd zal raad brengen zeker.

Ik heb ondertussen al heel wat info gevonden op dit forum

http://levmetbor.mygb.nl/gb.php?id=levmetbor&page=2
Allemaal mensen die het hebben of leven met iemand die het hebben.

Blanco zei:

Bvanishing twin syndroom zijn.

Klik om te vergroten...

Heh, al die zaken zijn op van mij van toepassing. How very peculiar

Die lijstjes zijn uiteindelijk voor veel mensen van toepassing.
Het is zoals Lord Kveldulv al zei dat als die dingen uw leven gaan beheersen dat het problematisch kan zijn.

Ben zelf samengeweest met een meisje dat borderline had... Ze kwam van een periode dat anorexia en boulemie werden vastgesteld bij haar, toen dit er dus nog eens bijkwam.
Maar ik was echter zo smoorverliefd op haar dat ik dacht dat we alles wel zouden aankunnen.
Alles ging echt goed tussen ons gedurende dat jaar dat ze anorexia had, we hielden echt van elkaar en die ziekte kwam amper tussen ons. Toen nadien die borderlinediagnose kwam
werd het wel net zwaarder. De situatie veranderde tussen ons, en ik zag het plots anders. Ze hield wel nog heel veel van me... en het ik van haar, dat was net het ergste. Ik heb toen voor de eerste en laatste keer m'n verstand gevolgd in onze relatie, dat was echt gigantisch pijnlijk. Het heeft me jaren gekost om alles te verwerken, maar ergens denk ik dat het voor het beste was. Denk echt goed na, want het maakt je relatie er niet makkelijker op...

Eén pot nat allemaal die psychische 'problemen', en uiteindelijk hebben ze allemaal dezelfde oplossing: verandering uw zelf- en wereldbeeld. Ten tweede: eerlijkheid in een relatie; je weet héél goed waar je mee bezig bent, zelfs als je een 'stoornis' hebt. Ten derde: emoties, een vergif en verslaving. Ze ervaren is geen probleem, maar hou 't beperkt en laat je leven er niet door leiden. Zie 't gelijk een glas cola: lekker, maar niet gezond.

Je kunt ook onmogelijk 'zielsveel' van iemand houden als je met zo'n problemen kampt. Het geeft gewoon weer hoeveel je in jezelf weerspiegeld ziet, dat noemt men aantrekkingskracht, maar is verre van liefde hoor. Ik kan ook halsoverkop 'verliefd' worden of een innige band voelen met een dakloze, puur omdat mijn wereldbeeld daar ook mee heeft te maken. Bén ik daarom effectief verliefd of voel ik liefde? Nee.

Zelf ben 'k ook al samen geweest met wispelturige meisjes (quasi allemaal eigenlijk) en ik zou die ook kunnen classifiëren onder 'depressief' en wat 'k wat niet nog allemaal. Waarom zijn heel veel mensen zo? Omdat ze niet anders gewend zijn en niet out-of-the-box kunnen of willen denken. Op dit moment verafschuw ik onstabiele mensen omdat mijn ervaring aantoont dat emotionele onstabiiteit larie & apekool is; je hebt dat niet nodig, het is een verslaving.

Blanco zei:

Hallo,

Ik heb een relatie met een vrouw met het borderliner-syndroom,

Mensen met borderliner hebben hun eigen emoties niet in de hand waardoor hun hele persoonlijke stemming kan omslaan door een kleine gebeurtenis.
Ze voelen zich kwetsbaar op dat moment en willen hun kwetsbaarheid beschermen door iedereen uit te sluiten en zeer afstandelijk te doen tov hun naasten. Deze buien duren echter niet lang maar het is natuurlijk wel schrikken elke keer.

Mijn vriendin heeft het weliswaar in een light-versie want ze komt van ver.
Pas verleden weekend kwam dit kantje van haar boven en ik moet zeggen dat ik aardig geschrokken was. Gelukkig klapte ze achteraf niet dicht en vertelde mij wat er aan de hand is. We houden echter zielsveel van elkaar en ik wil haar niet laten vallen daarvoor. Ik wil de moeite doen om haar proberen te begrijpen en er eventueel mee te leren omgaan.

Ik heb al heel wat nuttige info opgedaan via het net maar ik had toch graag nog wat tips uit eerste hand gehad. Daarom deze post... enkel serieuze replies aub.

Klik om te vergroten...

Kheb er ook een lichte vorm van.. Gewoon even gerust laten als ze in zo'n bui is. Is echt normaal, gewoon even voor zichzelf laten. Dus niks om u zorge over te make, das psychisch iets in de hersene da je langer nodig hebt voor dingen te verwerken..

grtz

Terrorist_Hell zei:

Eén pot nat allemaal die psychische 'problemen', en uiteindelijk hebben ze allemaal dezelfde oplossing: verandering uw zelf- en wereldbeeld. Ten tweede: eerlijkheid in een relatie; je weet héél goed waar je mee bezig bent, zelfs als je een 'stoornis' hebt. Ten derde: emoties, een vergif en verslaving. Ze ervaren is geen probleem, maar hou 't beperkt en laat je leven er niet door leiden. Zie 't gelijk een glas cola: lekker, maar niet gezond.

Je kunt ook onmogelijk 'zielsveel' van iemand houden als je met zo'n problemen kampt. Het geeft gewoon weer hoeveel je in jezelf weerspiegeld ziet, dat noemt men aantrekkingskracht, maar is verre van liefde hoor. Ik kan ook halsoverkop 'verliefd' worden of een innige band voelen met een dakloze, puur omdat mijn wereldbeeld daar ook mee heeft te maken. Bén ik daarom effectief verliefd of voel ik liefde? Nee.

Zelf ben 'k ook al samen geweest met wispelturige meisjes (quasi allemaal eigenlijk) en ik zou die ook kunnen classifiëren onder 'depressief' en wat 'k wat niet nog allemaal. Waarom zijn heel veel mensen zo? Omdat ze niet anders gewend zijn en niet out-of-the-box kunnen of willen denken. Op dit moment verafschuw ik onstabiele mensen omdat mijn ervaring aantoont dat emotionele onstabiiteit larie & apekool is; je hebt dat niet nodig, het is een verslaving.

Klik om te vergroten...

Wilt ge es ni alles zo simplistisch voorstellen.
Het gaat hier over mentale situaties die vastgesteld zijn door psychiaters, dokters, en gij (die er, n/o, geen reet van kent) gaat hier zeggen van 'tis allemaal larie en apekool'.
Heb es wa respect voor een ander zijn toestand eh, niet iedereen zweeft hier boven ergens in de atmosfeer.

arifiene komt namelijk dagelijks in contact met borderline mensen, dus een beetje respect eh!

Dus omdat ik geen erkenning zoek in psychiaters of dokters, betekent automatsich dat ik verkeerd zit? Als er één bepaald onderwerp is waar de medische sector het flauwste benul van heeft, dan zijn het wel chronische (mentale) ziektes. Wat heeft respect hier trouwens mee te zien? Omdat ik anderen geen gelijk geef, moet ik wel onrespectvol zijn?

Het lichaam is een fantastisch schouwspel, maar het is wel degelijke simplistisch opgebouwd hoor als je het relatief bekijkt. Een probleem kan makkelijk verholpen worden als je de juiste oorzaak kent. Maar zoalng de medische sector weigert 'on-academisch' (odmat het 'niet bewezen' is) te doen, dan gaan nog heel wat meer mensen depressief worden hoor. De (zelfmoord)cijfers stijgen nu al jaar na jaar.

Terrorist_Hell zei:

Dus omdat ik geen erkenning zoek in psychiaters of dokters, betekent automatsich dat ik verkeerd zit? Als er één bepaald onderwerp is waar de medische sector het flauwste benul van heeft, dan zijn het wel chronische (mentale) ziektes. Wat heeft respect hier trouwens mee te zien? Omdat ik anderen geen gelijk geef, moet ik wel onrespectvol zijn?

Het lichaam is een fantastisch schouwspel, maar het is wel degelijke simplistisch opgebouwd hoor als je het relatief bekijkt. Een probleem kan makkelijk verholpen worden als je de juiste oorzaak kent. Maar zoalng de medische sector weigert 'on-academisch' (odmat het 'niet bewezen' is) te doen, dan gaan nog heel wat meer mensen depressief worden hoor. De (zelfmoord)cijfers stijgen nu al jaar na jaar.

Klik om te vergroten...

Dit heeft niets te maken met gelijk of geen gelijk. Ge kunt niet zomaar een mentale toestand afdoen als 'onzin' omdat JIJ er niet in gelooft.

Terrorist_Hell zei:

Eén pot nat allemaal die psychische 'problemen', en uiteindelijk hebben ze allemaal dezelfde oplossing: verandering uw zelf- en wereldbeeld. Ten tweede: eerlijkheid in een relatie; je weet héél goed waar je mee bezig bent, zelfs als je een 'stoornis' hebt. Ten derde: emoties, een vergif en verslaving. Ze ervaren is geen probleem, maar hou 't beperkt en laat je leven er niet door leiden. Zie 't gelijk een glas cola: lekker, maar niet gezond.

Je kunt ook onmogelijk 'zielsveel' van iemand houden als je met zo'n problemen kampt. Het geeft gewoon weer hoeveel je in jezelf weerspiegeld ziet, dat noemt men aantrekkingskracht, maar is verre van liefde hoor. Ik kan ook halsoverkop 'verliefd' worden of een innige band voelen met een dakloze, puur omdat mijn wereldbeeld daar ook mee heeft te maken. Bén ik daarom effectief verliefd of voel ik liefde? Nee.

Zelf ben 'k ook al samen geweest met wispelturige meisjes (quasi allemaal eigenlijk) en ik zou die ook kunnen classifiëren onder 'depressief' en wat 'k wat niet nog allemaal. Waarom zijn heel veel mensen zo? Omdat ze niet anders gewend zijn en niet out-of-the-box kunnen of willen denken. Op dit moment verafschuw ik onstabiele mensen omdat mijn ervaring aantoont dat emotionele onstabiiteit larie & apekool is; je hebt dat niet nodig, het is een verslaving.

Klik om te vergroten...

Verander uw zelfbeeld en het is opgelost... schitterend idee natuurlijk.
En ik weet best wat ik zelf voelde, dat moet jij me vooral niet duidelijk komen maken.

Wel, nee het is dan ook jouw leven Doe wat je ermee wilt, zou 'k zeggen, ik doe dat ook. Als gij toevlucht zoekt in de wetenschap voor antwoorden, go for it. Ik ga liever op zoek in mezelf.

Arifiene zei:

Dit heeft niets te maken met gelijk of geen gelijk. Ge kunt niet zomaar een mentale toestand afdoen als 'onzin' omdat JIJ er niet in gelooft.

Klik om te vergroten...

Uh, jawel dat is net het hele punt van mentale toestanden. Mocht ik als depressief bestempeld worden, geloof ik er dan automatisch in? Blijkbaar wel volgens jouw redenering. Wat mij dus gelijk heeft, dat zoiets larie is en ik voor mezelf wel kan bepalen of ik 'ziek' ben of niet.

'k denk da ge beter nog wa dieper zoekt, laat ons weten als ge iets gevonden ebt eh!