Laat ik eens een wat meer realistisch scenario schetsen. Je bent 20 jaar samen, je vrouw is de 40 voorbij en begint er al wat verlept uit te zien (de leeftijd en het hele reproductieve gedoe eisen hun tol). Ondertussen heb je ook haar kleine kantjes leren kennen (en zij de jouwe), het gevoel van verliefdheid is al lang verdwenen, seks is een zeldzaam en saai gegeven geworden. Maar op het werk ontmoet je die net iets jongere en niet onaantrekkelijke collega, je kan er goed mee praten, je hebt gemeenschappelijke interesses, je gaat al eens samen uit eten, je krijgt terug die gevoelens waarvan je vergeten was dat ze bestonden en voor je het weet sta je te "muilen" in de lift. Aanvankelijk voel je je wel schuldig tov je eega, maar schuld slaat al snel om in haat, bvb bij de eerstvolgende huiselijke ruzie over een akkefietje ...
Dit is natuurlijk maar één van de vele mogelijkheden, geschetst vanuit een mannelijk perspectief. Vrouwen kan dit net zo goed overkomen, misschien met andere motieven in het spel, maar dat is irrelevant.
Nogmaals, ik zeg niet dat het per se zo moet lopen. Maar ik zou nu in elk geval nog niet te hoog van de toren blazen :') Het klopt gewoon NIET dat je een relatie volledig in de hand hebt en kan sturen hoe je maar wil. Onvoorspelbare factoren zijn er altijd, niet in het minst doordat je vriend/vriendin geen handpop maar een zelfstandig individu is.