Archief - Sportvrouw en sportman van het jaar 2010
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
ad:
MilM
Legacy Member
noorderzon zei:
Over Seppe Smits:
Het is nu ook niet dat snowboarden zo'n massaal beoefende full time sport is. Als ik mij niet vergis, is Seppe Smits vooral goed in een discipline die niet in de weterspelen zit en is hij een grote underdog voor de disciplines die er wel inzitten. (Kan zijn dat hij ondertussen grote vorderingen gemaakt heeft op die disciplines, dus correct me if I'm wrong)
Ikzelf moet absoluut niets weten van snooker, maar ik sta er altijd van versteld hoeveel mensen ik ken die daar wel graag naar kijken.
Ik vind het dus zo raar niet dat hij verkozen wordt boven Seppe.
Over Hazard:
Sporters van teamsporten zullen altijd benadeeld worden in zo'n verkiezingen, zeker indien de teams die de belgen/sporters aan het hart liggen geen grote successen halen. Enerzijds omdat het belang van één speler moeillijk te bepalen is, anderzijds omdat de votes verdeeld worden over verschillende voetballers.
noorderzon
Legacy Member
Nochtans werd Lukaku vorig jaar al belofte vh jaar...MilM zei:
Over Smits heb je idd deels gelijk, hij is atm vooral een wereldtopper in de slopestyle en big air, op de halfpipe (Olympisch) zit hij eerder bij de outsiders. Dat snowboarden niet zo'n massaal beoefende full time sport is zou ik niet meteen willen zeggen. En net alsof men daar in België naar kijkt met al die aandacht voor een folkloresport als veldrijden
massief
Legacy Member
sporza.be
Geen sant in eigen land
"Mijnheer, U bent echt wel de enige sportjournalist die punten heeft gegeven aan Wout Wijsmans." Het antwoord van deurwaarder Maes, die de stemming van Sportman en Sportvrouw van het Jaar in goede banen leidde, sneed dwars door me heen. Ben ik nu zo zot geworden om de beste Belgische volleyballer van de laatste decennia een (1) hopeloos verloren punt te geven? Zoals vroeger in de middelbare school, één punt voor de moeite mijnheer.
Even rewinden, naar februari 2002. Volleybalclub Maaseik speelt de kwartfinale van de Champions League tegen Macerata. De herinnering aan die druilerige dag aan de Adriatische Kust is zoveel jaren later nog messcherp. Oorverdovende, houten kleppers in een Italiaanse heksenketel drukken de aanwezige commentatoren bijna helemaal weg.
Wout Wijsmans (foto) leidt Macerata naar een snelle 2-0 voorsprong, bij fantastisch gezang van 2.000 hitsige tifosi. Beklijvend en ietwat beangstigend tegelijk.
Wat daarna gebeurt, staat nog altijd bekend als een groots moment in de Belgische volleygeschiedenis. Maaseik komt terug tot 2-2 en wint ook de tiebreak. De Italianen, en dus ook Wijsmans, verdwijnen met het hoofd tussen de schouders naar de kleedkamer, waar ze bijna twee uur lang letterlijk worden gegijzeld door hun voorzitter. Deur op slot. De heren moeten maar eens aan den lijve ondervinden voor welke schande zij hebben gezorgd. In het land van Berlusconi mag il presidente niet in z’n eer gekrenkt worden. Basta.
Wijsmans zelf stoort zich niet aan de discussie
In dit bikkelharde sportmilieu houdt Wout Wijsmans nu al elf jaar stand! Sterker nog, hij slaagde er heel snel in uit te groeien tot een belangrijke "capo". Een leider en aanvoerder, op en naast het veld. Geloof ons, dat is absoluut niet evident in het trotse en volleybalgekke Italië. En dan één punt in de verkiezing Sportman van het Jaar. Haast vernederend als je daar even bij stilstaat.
Als zeventienjarige zijn debuut gemaakt in de eredivisie bij Zonhoven (bekerwinst), daarna de onvermijdelijke stap hogerop gezet naar Maaseik (twee keer kampioen) om sinds 1999 een vaste waarde te zijn in Italië. Champions League gewonnen met Macerata, uitgeroepen tot Speler van het Jaar, beste Aanvaller van het Jaar, en met Cuneo de landstitel behaald en CEV-beker gewonnen. Eén punt.
Wijsmans zelf stoort zich niet aan de discussie of hij voldoende respect krijgt in ons land. Nooit gedaan overigens. "Why should he?" De immens warme waardering in Italië, hét sportland bij uitstek, is hem tien keer meer waard. Rustig en beheerst, nooit vervallen in een schaapachtig geneuzel over een gebrek aan waardering.
Zoals Johan Museeuw jarenlang wel deed tot hij eindelijk besefte dat die plaat bleef hangen. Neen, Wijsmans mikt hoger dan dat, sinds kort heeft hij de Italiaanse nationaliteit. Vrij vertaald: het kan hem geen barst schelen hoe hij in België wordt gewaardeerd.
Eén van de grootste Europese volleyballers
Om de voor de hand liggende kritiek voor te blijven: ja, we weten dat volleybal niet meespeelt in de liga voetbal-wielrennen.
Maar het ook door ons zo geliefde veldrijden wel dan? Zeven Vlamingen, één Tsjechische halve Belg, en een verdwaalde Fransman. "Let’s be serious."
Even dachten we dat een ommekeer in de maak was toen basketbalspeler Axel Hervelle in 2007 als derde eindigde in het referendum. Vijf seizoenen bij het roemruchte Real Madrid werden naar waarde geschat. Elf seizoenen pallavolo in Italië niet.
Vorige week was Wijsmans nog eens in België. Cuneo ging verrassend onderuit in Maaseik. Wijsmans maakte de meeste punten voor zijn team maar kon de hautaine houding van de meeste van zijn gepimpte ploegmaats niet compenseren. Ook nu werd het zo’n historische Europese avond, in een bomvolle en knotsgekke Dôme in Maaseik. De drieduizend aanwezige supporters gaven een vijf minuten durende staande ovatie voor het geleverde spektakel. Daarbij ook intens genot omdat ze één van de grootste Europese volleyballers van de laatste jaren aan het werk hadden gezien. Eén punt. Gaan wij zo met grote sportmensen om?
Christophe Vandegoor
Geen sant in eigen land
"Mijnheer, U bent echt wel de enige sportjournalist die punten heeft gegeven aan Wout Wijsmans." Het antwoord van deurwaarder Maes, die de stemming van Sportman en Sportvrouw van het Jaar in goede banen leidde, sneed dwars door me heen. Ben ik nu zo zot geworden om de beste Belgische volleyballer van de laatste decennia een (1) hopeloos verloren punt te geven? Zoals vroeger in de middelbare school, één punt voor de moeite mijnheer.
Even rewinden, naar februari 2002. Volleybalclub Maaseik speelt de kwartfinale van de Champions League tegen Macerata. De herinnering aan die druilerige dag aan de Adriatische Kust is zoveel jaren later nog messcherp. Oorverdovende, houten kleppers in een Italiaanse heksenketel drukken de aanwezige commentatoren bijna helemaal weg.
Wout Wijsmans (foto) leidt Macerata naar een snelle 2-0 voorsprong, bij fantastisch gezang van 2.000 hitsige tifosi. Beklijvend en ietwat beangstigend tegelijk.
Wat daarna gebeurt, staat nog altijd bekend als een groots moment in de Belgische volleygeschiedenis. Maaseik komt terug tot 2-2 en wint ook de tiebreak. De Italianen, en dus ook Wijsmans, verdwijnen met het hoofd tussen de schouders naar de kleedkamer, waar ze bijna twee uur lang letterlijk worden gegijzeld door hun voorzitter. Deur op slot. De heren moeten maar eens aan den lijve ondervinden voor welke schande zij hebben gezorgd. In het land van Berlusconi mag il presidente niet in z’n eer gekrenkt worden. Basta.
Wijsmans zelf stoort zich niet aan de discussie
In dit bikkelharde sportmilieu houdt Wout Wijsmans nu al elf jaar stand! Sterker nog, hij slaagde er heel snel in uit te groeien tot een belangrijke "capo". Een leider en aanvoerder, op en naast het veld. Geloof ons, dat is absoluut niet evident in het trotse en volleybalgekke Italië. En dan één punt in de verkiezing Sportman van het Jaar. Haast vernederend als je daar even bij stilstaat.
Als zeventienjarige zijn debuut gemaakt in de eredivisie bij Zonhoven (bekerwinst), daarna de onvermijdelijke stap hogerop gezet naar Maaseik (twee keer kampioen) om sinds 1999 een vaste waarde te zijn in Italië. Champions League gewonnen met Macerata, uitgeroepen tot Speler van het Jaar, beste Aanvaller van het Jaar, en met Cuneo de landstitel behaald en CEV-beker gewonnen. Eén punt.
Wijsmans zelf stoort zich niet aan de discussie of hij voldoende respect krijgt in ons land. Nooit gedaan overigens. "Why should he?" De immens warme waardering in Italië, hét sportland bij uitstek, is hem tien keer meer waard. Rustig en beheerst, nooit vervallen in een schaapachtig geneuzel over een gebrek aan waardering.
Zoals Johan Museeuw jarenlang wel deed tot hij eindelijk besefte dat die plaat bleef hangen. Neen, Wijsmans mikt hoger dan dat, sinds kort heeft hij de Italiaanse nationaliteit. Vrij vertaald: het kan hem geen barst schelen hoe hij in België wordt gewaardeerd.
Eén van de grootste Europese volleyballers
Om de voor de hand liggende kritiek voor te blijven: ja, we weten dat volleybal niet meespeelt in de liga voetbal-wielrennen.
Maar het ook door ons zo geliefde veldrijden wel dan? Zeven Vlamingen, één Tsjechische halve Belg, en een verdwaalde Fransman. "Let’s be serious."
Even dachten we dat een ommekeer in de maak was toen basketbalspeler Axel Hervelle in 2007 als derde eindigde in het referendum. Vijf seizoenen bij het roemruchte Real Madrid werden naar waarde geschat. Elf seizoenen pallavolo in Italië niet.
Vorige week was Wijsmans nog eens in België. Cuneo ging verrassend onderuit in Maaseik. Wijsmans maakte de meeste punten voor zijn team maar kon de hautaine houding van de meeste van zijn gepimpte ploegmaats niet compenseren. Ook nu werd het zo’n historische Europese avond, in een bomvolle en knotsgekke Dôme in Maaseik. De drieduizend aanwezige supporters gaven een vijf minuten durende staande ovatie voor het geleverde spektakel. Daarbij ook intens genot omdat ze één van de grootste Europese volleyballers van de laatste jaren aan het werk hadden gezien. Eén punt. Gaan wij zo met grote sportmensen om?
Christophe Vandegoor
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.