Archief - Vlaanderen en Nederland als één soevereine staat

Beste forum'ers van 9Lives

Ik loop al een tijdje rond met de vraag waarom Vlaanderen en Nederland niet gewoon één grote staat is. In de geschiedenis zou ik volgens velen mijn antwoord wel weten te vinden. Wat ik vooral zie, is een lange periode van gedeelde geschiedenis en cultuur, die op de dag van vandaag toch gewoon kan verder gezet worden? Economisch biedt de samensmelting voordelen voor beide partijen, op cultureel gebied zouden we hen veel kunnen bijbrengen, zoals bijvoorbeeld op culinair gebied. Vlaanderen zou tenslotte eindelijk eens een sterke voetbalploeg hebben. Op politiek gebied zouden we een bestuursvorm kunnen creëren zoals dat in Duitsland het geval is, en dat werkt prima. Als het van de Nederlanders afhangt zijn we in ieder geval al welkom.

Wat doen we met de Walen hoor ik u dan zeggen? Uit een recent onderzoek is gebleken dat ruim 1/3 het volledig ziet zitten om zich aan te sluiten bij Frankrijk indien België zou ophouden met bestaan. De Fransen zelf zijn er met 2/3 van de bevolking mee akkoord. (Een derde Walen voor aansluiting bij Frankrijk | vandaag.be)

Zijn er mensen die mijn mening delen? Of mensen die er helemaal niet mee akkoord zijn, en waarom absoluut niet? Alle reacties zijn welkom!

Dear lord no. Geen oranje gekte hier aub. Vergeet niet dat als we fuseren we dus alles overhevelen naar nederland, inclusief media en onderwijs. Dat is onaanvaarbaar en onhoudbaar.

Komt daar nog bij dat onze taal dus wel degelijk verschillend is van elkaar. Goed het is "Nederlands", maar British English is ook geen American English he, en een fusie zou onze standaardtaal geforceerd vervangen door Hollands.

Volledig wel mee akkoord, als we de voordelen van beide landen kunnen binden en proberen minpunten te ontwijken, dan verbetert het er zeker op. De Nederlanders zien het ook vrij goed zitten.
Had het niet geweest van het probleem van Brussel, had het al lang gebeurd geweest. Natuurlijk hebben veel mensen er schrik van omdat ze niet buiten hun grenzen durven te kijken, maar na een beetje wenning zal het best goed meevallen.

Vlamingen en Nederlanders verschillen veel meer van elkaar dan Vlamingen en Walen, al kunnen Brabanders zich wel verwant voelen met de noorderburen.

Zoals onze leerkracht geschiedenis zegt we hebben het meermaals gebropeerd HET WERKT NIET, NL'ers zijn op zich k, maar er een land mee vormen nee bedankt.

Als de verschillen te groot zijn, kunnen we de politiek regelen zoals dat in Duitsland op dit moment is. Dan hebben we nog steeds de territoriale en economische voordelen.

@ Jack, Het onderwijssysteem kan zo ook bewaard blijven, Nederland zou zelfs de kwaliteit ervan kunnen overnemen. De media blijft ook gewoon bestaan, ik zie niet in dat we ineens zenders gaan moeten afschaffen, eventueel een naamsverandering. Maar zo ver zijn we nog lang niet. De streep tussen beide landen moet eerst worden gewist.

Waarom zou je dan de moeite doen om er één staat van te maken? Investeer dan beter in Europa, ipv in een Groot-Nederland.

We zijn te verschillend qua mentaliteit, dat wordt zelfs maar duidelijk als je eens simpel de grens overrijdt en naar de huizen/boerderijen kijkt. En om een Vlaamse meerderheid op te geven voor een Vlaamse minderheid in Nederland is helemaal krankjorum.

Dat is zo mogelijk nog belachelijker dan een onafhankelijk Vlaanderen.

Maar goed, een jaarlijks terugkerend Groot-Nederlands topic zal weer voor spontane zaadlozingen zorgen bij de gekende forumleden. Ik zou zeggen: leef u uit .

Wat versta je juist onder 'een lange periode van gedeelde geschiedenis'? Dat 'de Nederlanden' in de 15de en 16de eeuw überhaupt een 'gezamenlijke geschiedenis' doorlopen hebben, komt doordat verscheidene gebieden met particuliere tendenzen door één en dezelfde persoon in één hand gehouden werden - ze verkeerden nl. in een personele unie (één vorst die heerst over verschillende gebieden). De hertog van Bourgondië was graaf van Vlaanderen en tevens hertog van Brabant, graaf van Holland, Zeeland en Henegouwen, hertog van Gelre etc.

Tijdens die periode was er nog steeds zeer veel particularisme en kun je nauwelijks van een grensoverschrijdende 'gemeenschap' spreken. Die gewesten waren quasi onafhankelijk maar hadden toevallig hun vorst gemeenschappelijk, dat is alles. Ze waren daardoor weliswaar min of meer gedwongen samen te werken, en er viel inderdaad een streven naar meer samenhang te bespeuren (denk o.a. aan de 'ondeelbaarheid der Nederlanden' die in de Bourgondische Kreits van 1548 werd uitgedrukt, er zijn nog meer voorbeelden) vanwege de vorsten om van hun landencomplex een meer samenhangend geheel te maken, maar op het einde van de 16de eeuw was die evolutie zeker nog niet voltooid. Verschillende gebiedsdelen hebben op verschillende tijdstippen de stap naar meer onderlinge cohesie gezet, maar die gebiedsdelen deelden zeker nog geen 'gemeenschappelijke identiteit' in die vroege periode, tenminste niet in die betekenis van het woord die wij er vandaag aan geven en die een noodzakelijke voorwaarde zou zijn voor een hypothetische 'eenwording'.

Ze was weliswaar embryonaal aanwezig aan de vooravond van de Tachtigjarige Oorlog - Vlaanderen had zich samen met Brabant bij de Unie van Utrecht aangesloten - maar de Opstand heeft dat proces in de kiem gesmoord. Vooral in de daaropvolgende eeuwen hebben beiden een onafhankelijke evolutie gekend (bv. Calvinisme vs. Contrareformatie), precies in de periode waarin er het meest aan 'natievorming' werd gedaan. Het is bv. pas op het einde van de 18de eeuw, met het ontstaan van de natiestaten, dat men min of meer van een eenheidsstaat kan gaan spreken voor de Noordelijke Nederlanden. In de Zuidelijke Nederlanden heeft dat proces zelfs nooit daadwerkelijk plaatsgevonden. Het resultaat is dat we met een andere invulling van het politiek-maatschappelijk bestel zitten: de grote lijnen zijn weliswaar hetzelfde (constitutionele monarchie), maar de modaliteiten/klemtonen zijn anders.

Tussen 1815 en 1830 zijn België en Nederland bij elkaar gevoegd vanuit datzelfde (verkeerde) romantisch idee van een 'gemeenschappelijke identiteit' van weleer, die vervolgens verloren was gegaan. Dat idee werd gebruikt als legitimering voor de oprichting van een bufferstaat tegen Frankrijk. Het is toen pas voor het eerste dat verregaande stappen in de vorming van een gemeenschappelijke identiteit konden gezet werden, maar daar is na amper 15 jaar een einde aan gekomen wegens onverenigbare verschillen.

Hoop en al zijn 'Vlaanderen' en 'Nederland' dus een kleine 175 jaar samen geweest, het grootste deel van die tijd verkeerden ze dan nog in een personele unie waarbij de voornaamste bindende factor die van de gemeenschappelijke vorst was. Ik beweer niet dat dit de enige gemeenschappelijke factor was, maar het was wel de meest doorslaggevende: zonder de vorst zou er überhaupt geen streven naar eenmaking geweest zijn. Doordat die er wel was, waren ze min of meer gedwongen met elkaar samen te werken, maar dat is nog geen 'gemeenschappelijke identiteit'. Dat kun je totaal niet vergelijken met de latere periode, niet alleen de periode 1815-1830, maar ook vandaag de dag.

In de vroegste periode werden de fundamenten gelegd van wat later iets 'gemeenschappelijk' zou kunnen geworden zijn, als de geschiedenis maar anders gelopen was. Met de Opstand werden die fundamenten grotendeels weggevaagd en ondergingen de beide Nederlanden (Noord en Zuid) een aparte evolutie. Al bij al is de 'Dietse gedachte' gestoeld op een romantische 'hineininterpretierung' van die vroegste periode, 'toen alles toch zoveel beter was' en toen de Bourgondische Nederlanden nog iets te betekenen hadden, waarbij de onvolmaaktheden - zoals het gebrek aan een daadwerkelijk gemeenschappelijke identiteit - gemakshalve onder het tapijt geveegd worden.

Ik zal niet ontkennen dat het idee leeft bij een (weliswaar klein) deel van de bevolking in beide gebieden, waar ik op zich niets op tegen heb - het Vlaams nationalisme is immers al even artificieel als de 'Dietse gedachte' - maar men moet zich daarbij niet steeds willen legitimeren met een al te romantische achteraf-interpretatie van de historische feiten. Een gemeenschappelijke geschiedenis noopt de onderlinge gebieden tot meer samenwerking, maar maakt nog geen gemeenschappelijke identiteit. Dat is een proces dat zou kunnen plaatsgevonden hebben, als de beide gebieden niet ruw uit hun liefdevolle omhelzing waren gerukt (om het even prozaïsch uit te drukken).

Op zijn hollands; nou, gezellig toch?
Persoonlijk voorstander, maar zie ik praktisch niet echt werkbaar tenzij vlamingen zich mentaal overgeven aan de Nederlanders.

JasperCLA zei:

Als het van de Nederlanders afhangt zijn we in ieder geval al welkom.

Klik om te vergroten...

Idd, lekker samen in de unitaire Nederlandse (Hollandse) staat.

Dan zie ik liever 1 staat: Benelux

Nederland(+Vlaanderen) is gewoon afgrijselijk... ik zou direct verhuizen

Onzin, het is niet omdat we wat gezamenlijke historie hebben dat die vandaag de dag nog enige relevantie heeft. Bovendien slaat die historie enkel op het culturele vlak, iets wat tegenwoordig al serieus geërodeerd is. De maatschappelijke en institutionele kloof tussen België en Nederland is gigantisch veel groter dan die tussen Vlaanderen en Wallonië.

No No No
Geen Heineken en broodje kroket !!!!!!!!

En fuck off met hun massahisterie en oranje gekte !
Verbrand al hun 'kerevans '!

Epyon zei:

Onzin, het is niet omdat we wat gezamenlijke historie hebben dat die vandaag de dag nog enige relevantie heeft. Bovendien slaat die historie enkel op het culturele vlak, iets wat tegenwoordig al serieus geërodeerd is. De maatschappelijke en institutionele kloof tussen België en Nederland is gigantisch veel groter dan die tussen Vlaanderen en Wallonië.

Klik om te vergroten...

Er is geen grotere kloof dan elkaar niet verstaan. In Brussel verstaat men mij niet. In Amsterdam wel.

russian zei:

Er is geen grotere kloof dan elkaar niet verstaan. In Brussel verstaat men mij niet. In Amsterdam wel.

Klik om te vergroten...

Tiens ,ik heb geen enkel probleem om mij verstaanbaar te maken in Brussel.(niet dat ik daar veel kom ,maar toch)

eyn093 zei:

Tiens ,ik heb geen enkel probleem om mij verstaanbaar te maken in Brussel.(niet dat ik daar veel kom ,maar toch)

Klik om te vergroten...

En ik maak mij verstaanbaar in New York, maar als ik daar nederlands begin te praten dan verstaan ze mij evenveel als in broesèl!

GeTa zei:

En ik maak mij verstaanbaar in New York, maar als ik daar nederlands begin te praten dan verstaan ze mij evenveel als in broesèl!

Klik om te vergroten...

Toch leuk hé als je enkele talen kan spreken

Ik ben een Nederlander, maar ik woon hier en persoonlijk gruw ik van het idee bij Nederland te horen.

Als we 1 staat zouden vormen worden we totaal gedomineerd door Nederland (op elk gebied).... en geloof mij maar als ik zeg ja dat zal dan gebeuren.

Neen bedankt. Van dat taaltje krijg ik al spontaan kippenvel.