Ik begin het zo stilaan op mijn heupen te krijgen van die Corona crisis. En neen, dan heb ik het niet over het verplicht thuis blijven enzovoort.
Men zou verwachten dat er in crisistijd een soort collectieve attitude ontstaat waarbij er met veel eensgezindheid keihard wordt gewerkt om uit de crisis te geraken. Echter, niet in België. Hier gaan we vanaf dag 1 bekijken hoe we deze crisis zoveel mogelijk kunnen uitbuiten in ons individueel voordeel. (Overdreven) steunmaatregelen voor gedwongen werkloosheid wordt al vlug een hangmat voor opportunisten, zowel onder de werknemers als onder de werkgevers.
In plaats dat iedereen zijn duit in het zakje doet om de uitgaven onder controle te houden, doen wij binnenkort het tegenovergestelde met twee extra premies:
1) De premies voor wie economisch werkloos is, want ocharme zij verdienen anders minder
2) De premies voor wie niet economisch werkloos is, want ocharme zij moeten anders werken voor het geld waar diegenen uit puntje 1) voor mogen thuisblijven
Verder merk ik ook dat verschillende overheidsdiensten zich veilig verschuilen achter hun computerscherm van thuis uit, terwijl hun werktelefoon niet doorgeschakeld wordt naar hun gsm. Onlangs heb ik nog expliciet naar een gsm-nummer gevraagd van iemand die van thuis uit werkt. Antwoord? "Oei, dat mogen we niet meegeven meneer. Maar u kan de persoon gerust bereiken via een mailtje."
Ook daar zijn ze dus liever lui dan moe, met als excuus Corona crisis.
Voor de rest moet vooral iedereen plots een hobby zoeken, een andere taal gaan leren, massaal netflixen, ... want joepie joepie, het is één grote vakantie. Maar af en toe toch nog een beetje klagen omdat dat nu eenmaal zo hoort tijdens een crisis.
Contrast met Groot-Brittannië? Daar zochten ze 250 000 vrijwilligers om te helpen de crisis te bestrijden. In een mum van tijd zaten ze aan 500 000.
