Wanneer je de ouders van de geradicaliseerde terroristen gaat interviewen, wanneer je in beeld gaat brengen hoe gruwelijk het leven in die kampen is (met nadruk op het leven van hun kinderen), wanneer je spreektijd geeft aan advocaten die stellen dat je de daden van bepaalde IS'ers moet relativeren (cfr. de Afspraak van afgelopen dinsdag), dan zit je inderdaad met een verslaggeving die aanstuurt op medelijden. Vele van de slachtoffers van IS hebben echter vaak geen mogelijkheid tot spreken meer.
Wat mij betreft zou het geen probleem zijn om Syriëstrijders met de Belgische nationaliteit hier te berechten. Tenminste als wij een degelijk gerechtsapparaat zouden hebben dat de belangen van de maatschappij en zowel reële als potentiële slachtoffers van criminelen voorop zou stellen, quod non. In realiteit wacht veel van deze terroristen hier worst case scenario voor hen een gevangenisstraf van vijf jaar die ze wellicht niet eens volledig uit zouden moeten zitten. Mijn voorkeur zou gaan naar berechtiging in Irak, omdat ze daar wellicht wél een veel strengere straf zou te wachten staan.
Ik ben geen voorstander van de doodstraf, en wel vooral omdat er inderdaad fouten gemaakt kunnen worden in de rechtspraak, en de dood een sanctie is die niet meer teruggedraaid kan worden (natuurlijk is het eveneens onmogelijk om iemand die jaren onschuldig in de gevangenis zou zitten, volledig te compenseren, maar goed). Van mensen van wie de schuld zonder enige twijfel vaststaat en die een gevaar vormen voor onze samenleving, een samenleving die ze zelf reeds verworpen hebben, daar zou ik wél graag een écht levenslange gevangenisstraf voor zien.
Ik zou er in het geval van IS-strijders zelfs geen probleem mee hebben mochten ze wél geëxecuteerd worden. Besef dat deze mensen eigenlijk niet alleen onze samenleving verworpen hebben, maar er actief de oorlog aan verklaard hebben. In oorlogen vallen doden, vaak helaas vele onschuldigen, maar laat IS-strijders nu net niet tot deze laatste categorie behoren.