Æro
Legacy Member
Tja, ik wens toch even te reageren op sommige dingen die je hier aanhaalt 
Nu wil ik toch dat je jezelf eens de vraag stelt: wie is er werkelijk de egoïst? Het kind dat wil dat de ouders ondanks alles trachten samen te blijven of de ouders die hun persoonlijk geluk voorop stellen?
Zoals ik het zie heeft het kind er niet voor gekozen, de ouders wel. Simpelweg terugkomen op je beslissing om "eeuwig ende 3 dagen" samen te blijven met je partner is maar al te makkelijk. Trouwens, wat is meestal de reden van een echtscheiding? Vele koppels raken uitgekeken op elkaar, maar wanneer gaat men effectief over tot een echtscheiding? Wanneer men soelaas gevonden heeft in andermans armen. Wat denkt men trouwens meer te vinden bij iemand anders? Wat heeft die dan uiteindelijk meer te bieden? Vette wagen? Sjieke villa? Financiële zekerheid? Een paar eindeloos lange benen? Een ferme boezem waarin je jezelf maar al te graag te slapen legt?
Versta me niet verkeerd, wanneer het niet meer gaat, dan gaat het niet meer. De vraag is wel of men voldoende geïnvesteerd heeft. Zijn echtscheidingen tegenwoordig geen toegankelijke en wettige vorm van escapisme?
Sorry, zoals ik het zie ga je als ouder een engagement aan, niet enkel tegenover je kind, maar ook tegenover je partner, "to have and hold, in sickness and in health".
Dat geloof plaats moeten maken heeft voor individualisme vind ik persoonlijk jammer. Ik voel me "bepikt". Zoals jij het recht hebt atheïst te zijn, heb ik het recht een gelovige te zijn. Maar hoe kan ik nu nog met overtuiging geloven wanneer wetenschappers het als hun plicht zien ons te informeren over wat er nu werkelijk gebeurde ten tijde van de zondvloed? Jullie ongeloof werd me opgedrongen. In jouw ogen een vorm van bevrijding, in mijn ogen het ontnemen van mijn indentiteit.
Op zich neit zo erg nietwaar? Uiteindelijk heeft men mij het geloof ontnomen, maar blijft het daar ook bij? Heeft men niet 2 belangrijke elementen die voortvloeien uit het geloof meteen ook overboord gegooid, namelijk sociaal engagement en de goede zeden?
Laten we beginne met sociaal engagement;
Hoe komt het dat uw oudjes "Jeanne van Michel van Louis van Waar van Dries" kennen? Wie zijn trouwens die "van Michel van Louis van Waar van Dries"? Vind je het niet opvallend dat uw oudjes perfect op de hoogte zijn van de beslommeringen des levens van hun leeftijdgenoten waar wij met moeite de voornamen van onze buren kennen?
Onlangs nog ging ik bij mijn "moe", mijn bomma dus. Ik zag dat ze wat afwezig was en vroeg wat er scheelde. " 'k Heb ons Elza ni gezien in de mis" zei ze dan. Nu moet je weten dat "ons Elza" de zeventig voorbij is en dat haar man enkele weken geleden overleden is.
Noem het nieuwsgierigheid, noem het op zoek naar roddels, ik verkies het bezorgdheid te noemen. "Allee moe, belt ne keer, dan weet ge direct wa der gaande is". Uiteindelijk bleek er niets aan de hand, behalve dan het feit dat ze jammerend in de stoel zit te mijmeren over het verlies van haar vent met wie ze 50-60 jaar liefde en leed heeft gedeeld.
Ik krijg een krop in de keel wanneer ik merk hoe goed zij, de oudjes, de gepensionneerden, op de hoogte zijn van vrienden en kennissen, waar ik slechts beperkte info heb over de situaties waarin mijn naaste vrienden zich bevinden, laat staan mijn buren en kennissen.
Wat dan met het 2de element? De moraal en de zeden. Welnu, ook hier ben ik ervan overtuigd dat geloof een bestaansreden heeft. Is niet iedereen het erover eens dat beloning eerder dan bestraffing de beste methode van opvoeden is, of men het nu heeft over een hond, een kind of zelfs een burger?
Gedraag jij je niet liever voorbeeldig omdat je hiervoor een beloning zal krijgen, al is het maar een fictief iets zoals 99 maagden of "plaatske in den emel"?
Een sabbatjaartje dacht ik dan. En schrijf me uit, zit een paar weken thuis en krijg spontaan een brief van de VDAB in de bus. Blijkbaar moet ik me gaan aanmelden. Wat? Ik heb net 18 jaar studeren achter de rug, wens een jaartje rustig aan mijn zin te doen om dan volgend jaar mijn studies aan te vangen.
De maatschappij dacht hier kennelijk anders over. Werken, studeren of stempelen, dat waren mijn 3 keuzes.
Ik wil helemaal niet werken en studeren, ik wil even rust zonder meer. Stempelen wil ik ook niet. Geld had ik op die leeftijd niet echt nodig en om daar in een rij allochtonen gaan aan te schuiven voor een stempel terwijl mijn huidig diploma van middelbaar onderwijs datgene overtreft van diegene die de stempel geeft, daarvoor was ik dan weer te trots. Een keuze had ik echter niet.
Sorry, maar dan bewerk ik liever 3 seizoenen een akker. Indien de oogst mislukte dan werd het een zwaar jaar, corrct. Gelukkig maar dat ik een goed brave katholiek ben, de kerk heeft immers voldoende projecten lopen om de noodlijdenden te helpen. Trouwens, de geburen weten dat we een goed en hardwerken gezin zijn, ook zij springen in de bres.
Makkelijk was het leven waarschijnlijk niet, maar wie zijn jij en ik om een vergelijking te maken? Geen van ons beiden weet hoe het er werkelijk aan toe ging.
Zoals ik het zie hebben het individualisme, de kritische mens en de wetenschap heel wat kapot gemaakt zonder deftige alternatieven te voorzien. Religie is ons onbekend, niets wordt nog als heilig of sacraal gezien. Een depressie zoals men ze in de States gekend heeft hebben we ook al niet. Een wereldoorlog is ook aan ons voorbij gegaan. Wij zijn de generatie ondergedompeld in apathie. Een generatie zonder enig normbesef, zonder enige waarde. Onze huidige "luxe" zoals men ze zo graag beschrijft, wlenu, daarvoor betalen we een ferm hoge tol. Ik stel me de vraag of die DVD speler, de leuke wagen en mijn Internetverbinding me dat allemaal wel waard is.
... dit in de veronderstelling dat ik dan al een alternatief zou hebben natuurlijk...
Jij bent van mening dat het persoonlijk geluk van ouders primeert? Ik ben er persoonlijk van overtuigd dat ouders een bewuste keuze hebben gemaakt voor kinderen. Dit in de veronderstelling dat we met "deftige" mensen te maken hebben, maw. kinderen verwekt binnen een jong en liefdevol koppel. Wanneer je een kind verwekt weet je dat bepaalde verplichtingen volgen met voorop een stabiele basis.Killer Queen zei:
Nu wil ik toch dat je jezelf eens de vraag stelt: wie is er werkelijk de egoïst? Het kind dat wil dat de ouders ondanks alles trachten samen te blijven of de ouders die hun persoonlijk geluk voorop stellen?
Zoals ik het zie heeft het kind er niet voor gekozen, de ouders wel. Simpelweg terugkomen op je beslissing om "eeuwig ende 3 dagen" samen te blijven met je partner is maar al te makkelijk. Trouwens, wat is meestal de reden van een echtscheiding? Vele koppels raken uitgekeken op elkaar, maar wanneer gaat men effectief over tot een echtscheiding? Wanneer men soelaas gevonden heeft in andermans armen. Wat denkt men trouwens meer te vinden bij iemand anders? Wat heeft die dan uiteindelijk meer te bieden? Vette wagen? Sjieke villa? Financiële zekerheid? Een paar eindeloos lange benen? Een ferme boezem waarin je jezelf maar al te graag te slapen legt?
Versta me niet verkeerd, wanneer het niet meer gaat, dan gaat het niet meer. De vraag is wel of men voldoende geïnvesteerd heeft. Zijn echtscheidingen tegenwoordig geen toegankelijke en wettige vorm van escapisme?
Sorry, zoals ik het zie ga je als ouder een engagement aan, niet enkel tegenover je kind, maar ook tegenover je partner, "to have and hold, in sickness and in health".
Je verwart hier overtuiging en geloof. We hebben trouwens nooit geloofd in de kerk, ons geloof lag in de Katholicisme, het Protestantisme. De Bijbel en het Christendom dus. Hoe kan je trouwens "kiezen" te geloven in iets? En zingeving? In hoeverre kan je spreken van zingeving wanneer er geen sprake is van religie?
Dat geloof plaats moeten maken heeft voor individualisme vind ik persoonlijk jammer. Ik voel me "bepikt". Zoals jij het recht hebt atheïst te zijn, heb ik het recht een gelovige te zijn. Maar hoe kan ik nu nog met overtuiging geloven wanneer wetenschappers het als hun plicht zien ons te informeren over wat er nu werkelijk gebeurde ten tijde van de zondvloed? Jullie ongeloof werd me opgedrongen. In jouw ogen een vorm van bevrijding, in mijn ogen het ontnemen van mijn indentiteit.
Op zich neit zo erg nietwaar? Uiteindelijk heeft men mij het geloof ontnomen, maar blijft het daar ook bij? Heeft men niet 2 belangrijke elementen die voortvloeien uit het geloof meteen ook overboord gegooid, namelijk sociaal engagement en de goede zeden?
Laten we beginne met sociaal engagement;
Hoe komt het dat uw oudjes "Jeanne van Michel van Louis van Waar van Dries" kennen? Wie zijn trouwens die "van Michel van Louis van Waar van Dries"? Vind je het niet opvallend dat uw oudjes perfect op de hoogte zijn van de beslommeringen des levens van hun leeftijdgenoten waar wij met moeite de voornamen van onze buren kennen?
Onlangs nog ging ik bij mijn "moe", mijn bomma dus. Ik zag dat ze wat afwezig was en vroeg wat er scheelde. " 'k Heb ons Elza ni gezien in de mis" zei ze dan. Nu moet je weten dat "ons Elza" de zeventig voorbij is en dat haar man enkele weken geleden overleden is.
Noem het nieuwsgierigheid, noem het op zoek naar roddels, ik verkies het bezorgdheid te noemen. "Allee moe, belt ne keer, dan weet ge direct wa der gaande is". Uiteindelijk bleek er niets aan de hand, behalve dan het feit dat ze jammerend in de stoel zit te mijmeren over het verlies van haar vent met wie ze 50-60 jaar liefde en leed heeft gedeeld.
Ik krijg een krop in de keel wanneer ik merk hoe goed zij, de oudjes, de gepensionneerden, op de hoogte zijn van vrienden en kennissen, waar ik slechts beperkte info heb over de situaties waarin mijn naaste vrienden zich bevinden, laat staan mijn buren en kennissen.
Wat dan met het 2de element? De moraal en de zeden. Welnu, ook hier ben ik ervan overtuigd dat geloof een bestaansreden heeft. Is niet iedereen het erover eens dat beloning eerder dan bestraffing de beste methode van opvoeden is, of men het nu heeft over een hond, een kind of zelfs een burger?
Gedraag jij je niet liever voorbeeldig omdat je hiervoor een beloning zal krijgen, al is het maar een fictief iets zoals 99 maagden of "plaatske in den emel"?
Haal je niet meer voldoening uit het besef dat je werkt voor je voortbestaan eerder dan voor een gezonde economie? Na het middelbaar onderwijs ben ik gaan studeren. Rechten. Tegen Kerstmis had ik er al genoeg van. Nooit tevoren heb ik zoveel kortzichtige "fils de papas" en carrièrebitches verzameld geweten in één gesloten ruimte.Ik denk niet dat dat te onderschatten is
Als er gewerkt moest worden op het veld was er ook niet veel aandacht voor de kinderen, of ze moesten meehelpen.
Elk jaar hetzelfde, elk jaar die onzekerheid.
Een sabbatjaartje dacht ik dan. En schrijf me uit, zit een paar weken thuis en krijg spontaan een brief van de VDAB in de bus. Blijkbaar moet ik me gaan aanmelden. Wat? Ik heb net 18 jaar studeren achter de rug, wens een jaartje rustig aan mijn zin te doen om dan volgend jaar mijn studies aan te vangen.
De maatschappij dacht hier kennelijk anders over. Werken, studeren of stempelen, dat waren mijn 3 keuzes.
Ik wil helemaal niet werken en studeren, ik wil even rust zonder meer. Stempelen wil ik ook niet. Geld had ik op die leeftijd niet echt nodig en om daar in een rij allochtonen gaan aan te schuiven voor een stempel terwijl mijn huidig diploma van middelbaar onderwijs datgene overtreft van diegene die de stempel geeft, daarvoor was ik dan weer te trots. Een keuze had ik echter niet.
Sorry, maar dan bewerk ik liever 3 seizoenen een akker. Indien de oogst mislukte dan werd het een zwaar jaar, corrct. Gelukkig maar dat ik een goed brave katholiek ben, de kerk heeft immers voldoende projecten lopen om de noodlijdenden te helpen. Trouwens, de geburen weten dat we een goed en hardwerken gezin zijn, ook zij springen in de bres.
Makkelijk was het leven waarschijnlijk niet, maar wie zijn jij en ik om een vergelijking te maken? Geen van ons beiden weet hoe het er werkelijk aan toe ging.
Zoals ik het zie hebben het individualisme, de kritische mens en de wetenschap heel wat kapot gemaakt zonder deftige alternatieven te voorzien. Religie is ons onbekend, niets wordt nog als heilig of sacraal gezien. Een depressie zoals men ze in de States gekend heeft hebben we ook al niet. Een wereldoorlog is ook aan ons voorbij gegaan. Wij zijn de generatie ondergedompeld in apathie. Een generatie zonder enig normbesef, zonder enige waarde. Onze huidige "luxe" zoals men ze zo graag beschrijft, wlenu, daarvoor betalen we een ferm hoge tol. Ik stel me de vraag of die DVD speler, de leuke wagen en mijn Internetverbinding me dat allemaal wel waard is.
... dit in de veronderstelling dat ik dan al een alternatief zou hebben natuurlijk...
