w00tw00t
Legacy Member
Vorige week had ik nog een gesprek met een politieagent die zijn beroep al meer dan 30 jaar uitoefent. Ik citeer: "Vroeger had iedereen schrik van de rijkswacht. Als iemand van de rijkswacht een wijk binnenkwam dan straalde men autoriteit uit. Mensen werden dolgelukkig als ze wisten dat wij niet bij hen moesten zijn. Als wij toch bij de persoon waren die we moesten hebben en deze tegenwerkte dan was dit ook snel opgelost. Na een "persoonlijk" gesprek biechtte hij vaak alles op. Zo niet dan deed hij dat wel na een verhoor op het kantoor. Vroeger waren wij adelaars. Nu zijn we duiven zonder vleugels. Mensen mogen jou uitmaken voor alles wat ze maar willen, mogen jou behandelen als stront en je mag helemaal niets meer terugdoen. Het is een ondankbaar en een enorm frustrerend beroep geworden waar alles wordt tegengewerkt door oneindige en complexe procedures. De implementatie van de Salduz-wet is een perfect voorbeeld. Een crimineel heeft tegenwoordig meer rechten dan zijn slachtoffer."
Hetzelfde heb ik weer mogen vernemen van twee agenten toen ik een getuigenverklaring ben gaan afleggen voor diefstal met braak bij de overburen vandaag voormiddag. Tegelijkertijd vroeg ik wat men in feite in dergelijke gevallen kon doen omdat we de dieven met onze wagen nog hebben achtervolgd. Niet veel of in feite bijna niets was het enige wat ze konden antwoorden.
Dat eerste is misschien een nostalgische visie van iemand die het anders heeft meegemaakt dan wat het nu is maar is dit niet een perfecte weerspiegeling van de zielige realiteit waarmee wij nu mee te maken krijgen? Het lijkt dat de steeds toenemende complexiteit van het systeem een rechtvaardiging begint te worden voor de marginalisering van feiten of een pure gewenning (bv. winkeldiefstal). Is dit de richting waar dit systeem naartoe gaat? Gaan wij machteloos staan toekijken hoe iemand een crimineel feit pleegt omdat deze persoon in deze situatie "dezelfde" rechten zo niet meer rechten geniet als/dan het slachtoffer? Kiest deze persoon er niet bewust voor om tijdens de daad afstand te doen van zijn rechten en zich te begeven in een rechteloos vacuüm? Gaat deze opgekropte frustratie niet leiden tot een samenleving waar de burgers het recht in eigen handen zullen nemen en kan je het hen kwalijk nemen?
Het lijkt misschien op een schreeuw van woede en frustratie maar toch is het maar een gedacht. Ik wou graag weten welke visie de andere forumgebruikers hebben met betrekking tot deze problematiek.
Hetzelfde heb ik weer mogen vernemen van twee agenten toen ik een getuigenverklaring ben gaan afleggen voor diefstal met braak bij de overburen vandaag voormiddag. Tegelijkertijd vroeg ik wat men in feite in dergelijke gevallen kon doen omdat we de dieven met onze wagen nog hebben achtervolgd. Niet veel of in feite bijna niets was het enige wat ze konden antwoorden.
Dat eerste is misschien een nostalgische visie van iemand die het anders heeft meegemaakt dan wat het nu is maar is dit niet een perfecte weerspiegeling van de zielige realiteit waarmee wij nu mee te maken krijgen? Het lijkt dat de steeds toenemende complexiteit van het systeem een rechtvaardiging begint te worden voor de marginalisering van feiten of een pure gewenning (bv. winkeldiefstal). Is dit de richting waar dit systeem naartoe gaat? Gaan wij machteloos staan toekijken hoe iemand een crimineel feit pleegt omdat deze persoon in deze situatie "dezelfde" rechten zo niet meer rechten geniet als/dan het slachtoffer? Kiest deze persoon er niet bewust voor om tijdens de daad afstand te doen van zijn rechten en zich te begeven in een rechteloos vacuüm? Gaat deze opgekropte frustratie niet leiden tot een samenleving waar de burgers het recht in eigen handen zullen nemen en kan je het hen kwalijk nemen?
Het lijkt misschien op een schreeuw van woede en frustratie maar toch is het maar een gedacht. Ik wou graag weten welke visie de andere forumgebruikers hebben met betrekking tot deze problematiek.
