JPV zei:
Een KMO-manager is verantwoordelijk voor zijn eigen bedrijf. Een relatief klein, controleerbaar geheel. met pakweg 50-100 medewerkers. Hij heeft een redelijk duidelijk beperkt netwerk van connecties, waarvan hun standpunt relatief bekend is (vakbond, leveranciers).
Juist doordat hij verantwoordelijk is voor een relatief kleinere groep heeft hij een grotere verantwoordelijkheid (en effectieve) omdat hij direct invloed kan hebben op de mensen hun leven.
Een minister is verantwoordelijk voor een gans departement/"sector". Hij weet vaak zelf niet waarvoor hij nu exact allemaal verantwoordelijk is omdat het een kluwen is. Verantwoordelijkheid voor zijn kabinet alleen al is een KMO. Hij heeft een gigantisch netwerk van connecties met enorm wisselende standpunten: andere partijen waarmee hij moet samenwerken maar die zelf hun problemen hebben, verschillende stakeholders die hij nauwelijks kent (tenzij 1 minuut vooraleer hij ze ontmoet), hij moet overal een mening over hebben, elk woord van hem kan misbruikt worden in de nationale pers, ...
Uhu, zoals de vierkantswortel van 25, zeggen dat de nederlandse politiek klein burgerlijk is, het bestuur in congo wat pikkeren, 500miljoen eisen van bepaalde bedrijven terwijl er nog helemaal niets is besproken, de staatshervorming moet er komen!, niet meer mogen skieen in oostenrijk, doodleuk komen vertellen hoe je de rellen in brussel gaat aanpakken om dan 5 seconden later een clip te zien waar je voorganger juist hetzelfde zei,...
Domme opmerkingen zijn we van ministers echt niet gewoon. Dagelijks rollen er koppen daardoor.
zelfs al vergelijk je een minister met een topbedrijf (genre bekaert, barco, ...), dan kom je nog niet heel dicht. En die verdienen een stuk meer dan 19000 euro per maand, je mag er een 0'tje achter zetten...
Topbedrijven zitten natuurlijk op een heel ander niveau. Daar is heel de financiele crisis dan ook al discussie om.
bond => bont.
wat denk je trouwens dat die verantwoordelijkheid lastig maakt? net die controle door politie én media.
of je het nu te bont maakt op wetgevend vlak of een schandaal maakt niet uit. Er zijn voorbeelden genoeg van politici die moeten opstappen ondanks dat zij niet rechtstreeks verantwoordelijk zijn voor iets (Semira Adamu iemand bvb?)
zoiets populistisch als een lynchpartij is imo niet echt het voorbeeld van verantwoordelijkheid. Dat is meer een bewijs hoe triviaal de verantwoordelijkheid wel is als je op zoiets moet gepakt worden.
Moest men in de politiek nu targets zetten die "onverwijld" behaald moesten worden zoals in de privé, dan zou je pas wat zien. Tot dan is iedereen blij met een status quo.