Avondland
Legacy Member
Messias. zei:Ge moet een onderscheid maken tussen een positief en normatief, tussen is en ought. De stelling dat de gemiddelde levensstandaard drastisch verbetert onder kapitalisme is een positieve stelling. Dat gezegd zijnde, zie ik geen probleem in de verhouding tussen arbeider en kapitalist, als dat is waar je naar refereert. Hun belangen zijn, wat mij betreft, harmonieus en complementair. Dat in tegenstelling tot de verhouding tussen meester en slaaf, tussen wetgever en onderhorige, die er een is van onderwerping en uitbuiting.
Libertariërs ontkennen dat er uitbuiting bestaat, maar is dat niet compleet belachelijk? Je kan wel zeggen dat geen enkele werkgever baat heeft met werknemers die uitgebuit worden, maar in feite bestaat uitbuiting wel en zeker wanneer de werknemer in zwakke schoenen staat (geen vakbond of geen macht tout court) en bepaalde omstandigheden hem haast dwingt om in sociale wantoestanden te gaan werken. Wanneer er overvloed aan arbeidspotentieel is, maar wel beperkte arbeidsplaatsen kan de werkgever zich bijvoorbeeld meer permitteren. Langzamerhand is dat hier beter geworden door sociale druk en een toegenomen welvaart (ooit moet dat wel eens terugvloeien naar de arbeiders, bijvoorbeeld bij de afschaffing van het trucksysteem aan het einde van de 19de eeuw). Maar toch merk je dat werknemers (maar ook werkgevers die eigelijk niet meer zijn dan filiaalhouders) nog altijd genaaid worden door een anonieme persoon of groep van personen van bovenuit onder het mom van winstmaximalisatie.
.
.